Sabuyjaishop [ Lakorn ]

	แหล่ง shopping

	สินค้าจากร้านค้า

ครีมบำรุงผิวผสามสมุนไพร ดร.สาโรช ตำหรับพิเศษ (ขนาด 60 กรัม )

~~720~~ 612

แอร์ HAIER HSU-18CEK03-T

15,500.00

ลำโพง บลูทูธ Bluetooth Speaker ไร้สาย กันน้ำ HPBTS-06

~~1,290~~ 490

City Garden Pratumnak (ซิตี้ การ์เด้น พระตำหนัก)

รายละเอียดราคา

ลำโพงบลูทูธ Wireless Speaker Bluetooth ไร้สาย HPJBL X3 สเตอริโอ ขนาดพกพา

~~1,690~~ 790

COLLY PLUS 10,000 MG.

790.00

ขนมปังกระเทียม

192.00

พระขุนแผนพรายกัญญา พรายแม่นิด เนื้อลองพิมพ์ ฝังตะกรุดทองแดง ญาครูจุณฑ์ เสนาสนะวัตร์ป่าเจ้าสัว อุบลฯ

รับติดตั้งพื้นอีพ็อกซี่ พื้นโรงงาน

500.00

โปรแกรมเขียนเช็ค , โปรแกรมพิมพ์เช็ค , โปรแกรมออกเช็ค , โปรแกรมบริหารงานพิมพ์เช็ค

2,000.00

เอมมูร่า เซซามิน งาดำ เชียงใหม่ (อย 12-1-05150-1-0105)

~~1,550~~ 1,140

ใครที่กำลังมองหางายอยู่ มาถูกทางแล้วค่ะ โทรเข้ามาเลยค่ะ เรามีงานให้ทำแน่นอน

พระขุนแผนพรายกัญญา พรายแม่นิด เนื้อลองพิมพ์ ฝังตะกรุดเงิน ญาครูจุณฑ์ เสนาสนะวัตร์ป่าเจ้าสัว อุบลฯ

ตัวอย่างสินค้าของลูกค้า ทำบัตรพื้นใส

เตียงนอนไม้ 6 ฟุต

~~7,900~~ 3,900

น้ำเสีย ควรได้รับการ บำบัด

~~8,888~~ 7,999.20

Joy Stick T.Flight Stick X C0071 280959

1,890.00

ครีมt&tครีมสมุนไพรสกัดหัวไชเท้า

~~390~~ 300

tween hab-5 ครีมบำรุงสำหรับคนเป็นสิว หน้ามัน ผิวแพ้ง่าย

490.00

ฆ่าเชื้อในน้ำ และบำบัดน้ำเสียในโรงแรมและรีสอร์ท

8.00

tween cleansing gel เจลล้างหน้าสำหรับคนเป็นสิว

330.00

Paradise Ocean View Condominium (พาราไดซ์ โอเชี่ยน วิว คอนโดมิเนียม)

รายละเอียดราคา

บาตรไม้ บาตรน้ำมนต์ ทำจากไม้แท้ แบบปิดทองและประดับกระจก มี 3 ขนาด

1,890.00

Remax Proda Power bank แบตสำรอง 30000 mAh 4USB+ของแถม3รายการ ซอง-สายชาร์ต-หัวชารต

890.00

เอส ไรคส์ จำหน่ายปั๊มอุตสาหกรรม ปั๊มเคมี เครื่องสูบส่งของเหลว-หนืด

8.00

เรื่องย่อละคร ตามบทโทรทัศน์

เมียหลวง [ ตอนที่ 15 - 17 ]

จำนวนคนเข้าชม : 229 ครั้ง update : 24/3/2009

เมียหลวง 15
อรอินทร์อาละวาดกับอนิรุทธิ์ผ่านทางโทรศัพท์เพราะเข้าใจว่า เขาพาผู้หญิงอื่นมาที่คอนโด เธอต่อว่าเขาอย่างรุนแรง อนิรุทธิ์ชักหน่ายจึงตัดบทด้วยการวางสาย อรอินทร์กรี๊ดลั่นแล้วร้องไห้โฮ บัวกับวรนารีได้ยินเสียงอรอินทร์ร้องก็ขึ้นมาดู อรอินทร์โผเข้ากอดวรนารีฟ้องว่า
"นา พี่รุทธิ์กำลังมีผู้หญิงใหม่ เขาจะทิ้งฉันแล้ว เขาไม่ให้ฉันไปหา เย็นนี้เขาบอกว่าเขาอยากมีเวลาเป็นส่วนตัว"
"โธ่เอ๊ย ทำไมแกถึงได้เพ้อเจ้อคิดบ้าคิดบอไปไกลได้ขนาดนี้ มันก็ถูกของ เขานะไม่ว่าใครก็ต้องการเวลาเป็นส่วนตัวบ้างทั้งนั้น จะมาตัวติดกัน ฉันรักเธอ เธอรักฉัน เราจะไม่พรากจากกันตลอดเวลาได้ยังไง"
วรนารีออกความเห็น แต่อรอินทร์ก็อดระแวงไม่ได้จึงฟูมฟายต่อ วรนารีชักอ่อนใจ บัวเปรยว่า
"เป็นธรรมดาค่ะ แย่งเขามาก็ต้องระแวงว่าจะถูกคนอื่นมาแย่งไป เขาถึงได้ว่ากงกรรมกงเกวียนมันต้องเวียนตามกัน" อรอินทร์หันมาเล่นงานบัวแล้วไล่ตะเพิดให้ออกไป
"ก็ไม่อยากอยู่เหมือนกันค่ะ หนวกหู" บัวเปิดประตูเดินออกไป
"แกเห็นฤทธิ์นังบัวมันไหม เห็นฤทธิ์มันหรือยัง มันคอยกวนประสาทให้ฉันบ้า เอางี้ ฉันจะไล่มันออก แล้วแกมาเป็นพี่เลี้ยงหนูนิ่มแทนมัน" อรอินทร์ฟุ้งซ่าน
"มีสติหน่อย เรียกสติกลับมาหน่อย ไม่อย่างนั้นก็พูดกันไม่รู้เรื่อง" วรนารีดึงอรอินทร์เข้ามากอด
ยุทธการโทรบอกอนิรุธิ์ว่า เขาไปพบวิกันดามาแล้วแต่ดูไม่ออกว่า เธอจะไปเยี่ยมอนิรุทธิ์หรือเปล่า และด้วยความหวังดีเขาจึงจะไปอยู่เป็นเพื่อนอนิรุทธิ์เอง อนิรุทธิ์รีบปฏิเสธพลางบ่นกับตัวเองว่า
"ไอ้คนที่ อยากให้มาก็เล่นตัว ส่วนไอ้คนที่ไม่อยากให้มาก็จะมา เซ็ง"
อรอินทร์เดินวนไปเวียนมาคิดหนักอยู่ในห้อง แล้วหันมาบอกกับวรนารีว่า จะไปที่คอนโดของอนิรุทธิ์ วรนารีรีบขู่
"แกอยากจะแตกหักกับเขาก็เชิญ" อรอินทร์ทิ้งตัวลงนั่งถามว่า จะให้เธอทำไง
"ก็ออกไปรับลูกจากโรงเรียน พาไปกินไอศกรีมแล้วก็กลับบ้าน ดูแลลูกไปตามประสา" วรนารีแนะนำ
แต่อรอินทร์ไม่อยากทำ แล้วนพวรรณก็โทรมาแจ้งข่าวว่านุดีกลับมาทำงาน อรอินทร์แทบเต้นรีบชวนวรนารีไปที่คอนโดอนิรุทธิ์เพราะเข้าใจว่าอนิรุทธิ์พานุดีไปอยู่ที่นั่น
วิกันดาพานุดีกลับมาที่บ้านและบอกกับลูกๆ ว่า เธอจะพาไปเยี่ยมคุณพ่อ แล้วชวนนวลไปด้วยกัน นุดีรีบออกตัวว่า ขออยู่เฝ้าบ้านกับเตื้อง และเมื่อวิกันดาพาเด็กๆ กับนวลออกไปแล้ว เธอก็โทรบอกยุทธการ ยุทธการรีบส่งข่าวให้อนิรุทธิ์ทราบ
อรอินทร์ซุ้มดูอยู่แถวหน้าคอนโดกับวรนารี เธอถึงกับตะลึงเมื่อเห็นวิกันดาพานวลกับเด็กๆ มาหาอนิรุทธิ์
"มาส่งปิ่นโตถึงที่ แถมยังเอานั่งปิ่นโตเถาเล็กนั่นมาด้วย" อรอินทร์มองขวางๆ แล้วทำท่าจะขึ้นไปลุยวิกันดา วรนารีรีบเตือน
"เฮ้ย แล้วทำไมแกถึงต้องไปด่าต่อหน้าพี่รุทธิ์ รู้ก็ทั้งรู้ว่าเขายกย่องเมียเขาออกป่านนั้น ถ้าอยากด่าก็ด่าลับหลังซิ อย่าเอาแต่สะใจแล้วกลับมานั่งร้องห่มร้องไห้จะเป็นจะตาย ไป! กลับได้แล้ว" วรนารีลากอรอินทร์ออกไป
วิกันดาพาลูกๆ เข้ามาเยี่ยมอนิรุทธิ์ในห้อง แต่พอรู้ว่าโดนอนิรุทธิ์หลอก เธอก็เดินหนีออกมา อนิรุทธิ์รีบมาดึงตัวไว้อ้างว่า ที่ทำแบบนี้ก็เพราะ อยากรู้ว่าวิกันดายังเป็นห่วงยังมีเยื่อใยกับเขาอยู่หรือเปล่า วิกันดาตอบทันทีว่า
"เปล่าค่ะ"
"ใจก็แข็ง ปากก็แข็ง แต่ไม่เป็นไร ผมรู้แล้วว่าคุณเป็นห่วงผม กลับเข้าไปข้างในกันเถอะ"
อนิรุทธิ์จับแขนวิกันดาพาเข้าห้อง เพราะคนเริ่มมอง วิกันดาจำใจเดินตามด้วยไม่อยากเป็นเป้าสายตา
นุ่นกับโหน่งวิ่งเล่นปาหมอนใส่กันแถมยังรื้อข้าวของในห้องกระจัดกระจาย นวลร้องห้ามแต่เด็กๆ ไม่ฟัง วิกันดาเดินเข้ามาเห็นก็ดุลูกๆ อนิรุทธิ์ออกรับแทนบอกว่า ไม่เป็นไร
"คุณแม่ขา คุณพ่อใส่เสื้อผ้าของผู้หญิงด้วย พี่นวลเปิดตู้เสื้อผ้าให้คุณแม่ดูซิคะ" นุ่นสั่ง นวลขยับตัวแต่พอเห็นอนิรุทธิ์มองเขม็ง ก็ชะงัก
"พี่นวลไม่เปิดเราเปิดกันเองก็ได้"โหน่งชวนนุ่นวิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้าซึ่งแง้มๆ ไว้ให้เปิดออก เห็นเสื้อผ้าของอรอินทร์ในนั้น วิกันดามองเลยไปที่โต๊ะเครื่องแป้งก็เห็นมีแปรงผม น้ำหอมและเครื่องสำอางผู้หญิงวางอยู่ อนิรุทธิ์มองตามสายตาวิด้วยสีหน้าปกติเอ่ยว่า "อรเขาเห็นผมอยู่คนเดียว ก็เลยมาอยู่เป็นเพื่อน"
นวลมองวิกันดาลุ้นให้อาละวาด แต่วิกันดากลับนิ่ง แล้วชวนลูกๆ กลับบ้าน
"อย่าเพิ่งกลับนะวิ เพิ่งมาได้เดี๋ยวเดียวเอง โหน่ง นุ่นยังไม่อยากกลับใช่ ไหมลูก"
อนิรุทธิ์หาพวก นุ่นกับโหน่งรีบอ้อนให้วิกันดาอยู่ต่อ นวลช่วยลุ้นเพราะอยากอยู่ใกล้ชิดอนิรุทธิ์
"ถ้ายังไม่อยากกลับก็อยู่กับพี่นวลไปก่อน เดี๋ยวค่ำๆ แม่จะมารับ" วิกันดาสรุปแล้วเดินออกไป
วิกันดามาปรับทุกข์กับฉวีเพ็ญและอนงค์นารถ สองสาวนึกระอาในความเจ้าชู้ของอนิรุทธิ์ แล้วลองหยั่งเชิงว่า วิกันดาจะยอมใจอ่อนบ้างหรือยัง แต่วิกันดาตอบว่า
"เฉยๆ ไม่อ่อนแล้วก็ไม่แข็ง"
"ดีแล้วที่ไม่หึง จะได้ไม่ต้องทุกข์ใจ" อนงค์นารถว่า
"ผู้หญิงที่ไม่หึง ไม่ใช่ว่าดี เพราะมันหมายถึงหัวใจตายด้านหมดแล้ว หมดความรักไม่เหลือแม้กระทั่งเยื่อใย"
วิกันดาเอนหลังพิงพนัก แล้วก็สะดุ้งเพราะได้ยินเสียงสีหนาทเรียกให้ฉวีเพ็ญไปรับใช้ ฉวีเพ็ญรีบวิ่งออกไป อนงค์นารถมองตามบ่นว่า
"ยัยเพ็ญนี่ก็วุ่นอยู่กับสามีทั้งชาติ"
เด็กๆ เล่นกับอนิรุทธิ์จนหมดแรงจึงหลับไปอย่างง่ายดาย อนิรุทธิ์ค่อยๆ ขยับตัวลงมาจากเตียง นวลรีบเข้ามาหา อนิรุทธิ์ถามนวลถึงเรื่องที่เธอเอาน้ำไปฉีดอรอินทร์ นวลยอมรับผิดบอกว่า เธอหมั่นไส้
"หมั่นไส้ก็หมั่นไส้ แต่จะไปลงไม้ลงมือกับเขาไม่ได้" อนิรุทธิ์ดุ
นวลก้มหน้านิ่ง อนิรุทธิ์ส่งเงินให้นวล นวลรีบคลานเข้าไปกราบที่ตักน้ำตาคลอ แล้วอนิรุทธฺก็สั่งต่อว่า
"ออกไปเก็บล้างของ ฉันจะอยู่กับน้องๆเอง"
"ค่ะ" นวลจำใจออกไป
วิกันดาชวนอนงค์นารถกลับ เพราะเห็นว่าฉวีเพ็ญต้องไปดูแลสามีแล้ว ฉวีเพ็ญพาทั้งคู่มาลาสีหนาท
สีหนาทฟ้องสองสาวว่า พักนี้ฉวีเพ็ญชักจะฟุ้งซ่านชอบนึกว่าเขาเอาเปรียบเธอ
"เขาก็ฟุ้งถูกนะคะ" อนงค์นารถรีบบอก วิกันดาปรามอนงค์นารถ
"คุณวิกับคุณนารถก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันหรือครับ"
"ค่ะ" อนงค์นารถตอบรับ สีหนาทกับฉวีเพ็ญสะดุ้ง แล้วสีหนาทก็หันมาทางวิกันดา
"คุณวิ ในฐานะที่คุณฉลาดที่สุดในพวกคุณทั้งสามคน คุณคิดยังไง"
"ถ้าจะถามวิ วิไม่คิดว่าเป็นการเอาเปรียบ แต่อยากเรียกว่าเป็นความรักมากกว่า ความรักคือการให้และการเสียสละ เพ็ญเขาทำให้คุณสีหนาทก็เพราะว่าเขารักคุณ แล้วคุณสีหนาทล่ะคะ เคยถามตัวเองบ้างหรือเปล่า รักเพ็ญได้ถึงครึ่งของที่ เพ็ญรักคุณไหม"
วิกันดาพูดกินใจ ฉวีเพ็ญน้ำตาซึมขอบอกขอบใจวิกันดายกใหญ่ สีหนาทเหมือนจะคิดได้รีบขอบคุณวิกันดาเช่นกัน
"ค่ะ อ้อ ยังมีอีกค่ะ เลิฟ อิส ทู ชาร์ ความรักคือการแบ่งปันด้วยนะคะ"
"สุดยอดเลยวิ วันหลังนิมนต์ไปสอนท่านมหาพลเวทย์ของฉันด้วยนะจ้ะ" อนงค์นารถว่า
วิกันดากลับมารับลูกๆ ที่คอนโด แต่เด็กๆ หลับหมดแล้ว อนิรุทธิ์เห็นลูกกำลังหลับสบายก็ไม่อยากปลุกจึงออกไอเดียว่า ให้เด็กๆ ค้างกับเขาที่นี้แล้วพรุ่งนี้จะรีบไปส่งแต่เช้า วิกันดาจึงให้นวลอยู่ช่วยอนิรุทธิ์ดูแลพวกเด็กๆ ด้วย แต่อนิรุทธิ์ไม่ยอมอ้างว่าอยากอยู่กับลูกตามลำพัง
"ก็ได้ค่ะ" วิกันดาเดินออกไป
อนิรุทธิ์ร้องเรียกถามว่า "เมื่อไหร่คุณจะยกโทษให้ผม"
แต่วิกันดาไม่มีคำตอบให้ เธอเดินออกไปเงียบๆ อนิรุทธิ์มองตามด้วยสีหน้าแววตาเจ็บปวด
000000000000000000000
เช้าวันต่อมาหลังจากจัดการเรื่องเด็กๆ เสร็จแล้วอนิรุทธิ์ก็ออกไปทำงาน และได้รู้ข่าวดีจากยุทธการว่า วิกันดาไปรับนุดีกลับมาแล้ว
"ก็ดีแล้ว เธอจะได้มีกำลังใจทำงาน แล้วตอนนี้ เขาพักที่ไหนล่ะ" อนิรุทธฺชวนคุย
"อยู่ที่บ้านอาจารย์ไงครับ ด็อกเตอร์วิกันดาพาไปอยู่ด้วย แต่นุดีเกรงใจพยายามจะหาที่พักใหม่" ยุทธการตอบ อนิรุทธิ์ชะงักสีหน้าครุ่นคิด
นุดีเล่นน้ำกับพวกเด็กๆ ในสระ วิกันดาเดินลงมาดูด้วยสายตาเอ็นดูอยู่พักหนึ่งแล้วกลับขึ้นไปทำงานต่อ นวลมองซ้ายมองขวาเห็นปลอดคนเข้ามาต่อว่านุดี
"อยากจะเข้าร่วมกระบวนการเมียน้อยกับเขาเหมือนกันหรือ" นุดีเบือนหน้ามองแว่บหนึ่งตอบว่า
"ฉันต้องการอยู่อย่างสงบนะนวล"
"เอ๊ย อยู่บ้านนี้สงบตายละ รู้หรือเปล่าว่าคุณผู้ชายน่ะย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว ตกข่าวละซี้ ถึงได้มา" นวลพูดไม่ทันจบ เสียงแตรรถก็ดังขึ้น นวลหงุดหงิดบ่นว่า
"ใครมาอีกล่ะ" นุดีจึงหันไปเรียกนุ่นกับโหน่งให้ขึ้นจากน้ำเพื่อเตรียมตัวทำการบ้าน เด็กๆ เดินเข้ามาอย่างว่าง่าย
อรอินทร์กับวรนารีเดินเข้ามาในห้องรับแขก แล้วก็ชะงักเมื่อเห็นนุดีจูงเด็กๆ เข้ามาเพื่อจะขึ้นข้างบน แล้วตามมาด้วยที่เตรียมหาเรื่องเต็มที่ อรอินทร์จ้องนุดีเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
"เด็กๆ อายุต่ำกว่า 13 ปีขึ้นไปข้างบนก่อนดีไหมคะ เพราะอาจมีคำพูด ท่าทางหรือพฤติกรรมอันไม่เหมาะสม ไปค่ะ ขึ้นไป"
วรนารีไล่นุ่นกับโหน่ง สองพี่น้องเดินขึ้นไป นุดีขยับตามแต่อรอินทร์คว้าผมที่รวบไว้ของนุดีกระชากมาจนนุดีเซถลาร้องลั่น นุ่นกับโหน่งเข้ามาช่วยนุดีก็โดนอรอินทร์ตวาด
"ขึ้นไป แล้วก็ไม่ต้องสะเออะไปฟ้องแม่แกด้วยนะ" เด็กๆ สะดุ้งรีบขึ้นไปด้วยความตกใจกลัว
"แกนั่นแหละ นังตัวดี ตัวแม่เลย" นวลเปิดฉาก แต่อรอินทร์ไม่สน เธอไล่นวลออกเพราะวันนี้เป้าหมายเธอคือนุดี แต่นวลก็สวนว่า
"ฉันอยากมีเรื่องกับแกด้วย มีอะไรไหม"
"อ๋อ ได้ เข้ามาเลย" อรอินทร์หันไปทางนวล
นุดีรีบถือโอกาสจะเลี่ยงไปแต่นวลขัดขาไว้บอกว่ายังไปไม่ได้
"รอให้ฉันตบนังเบอร์ 3 นี่ก่อน แล้วค่อยจัดการกับแกนังเบอร์ 4 เข้ามา"
นวลควักมือเรียกอรอินทร์ อรอินทร์ผลักนวลล้มลงและโถมเข้าใส่ นุดีที่ยืนตะลึงก็พลอยโดนลูกหลงไปด้วย เตื้องวิ่งเข้ามาห้ามแต่ไม่มีใครฟัง แถมยังโดนอรอินทร์ตบเข้าให้ เธอจึงขึ้นไปตามวิกันดา
วิกันดาลงมาที่ห้องรับแขกก็เห็นทั้งหมดตบกันชุลมุนวุ่นวาย เธอร้องห้ามแต่ก็ไม่มีใครฟังจึงกดโทรศัพท์ไปที่ 191 ทั้งหมดหยุดชะงัก อรอินทร์หันมาวีนว่าวิกันดาเป็นต้นเหตุ แต่นวลออกรับแทนและทำท่าจะตบกันอีกรอบ วิกันดาสั่งให้นวลกลับห้อง
"ถ้านวลไป มันก็รุมด่าคุณผู้หญิงน่ะซีคะ นังหน้าจืดนี่ก็ช่วยไม่ได้" นวลหันมามองนุดี
"ฉันบอกให้ไป" วิกันดาเสียงเข้ม นวลรับคำจ๋อยๆ แล้วเดินออกไป วิกันดาหันมามองนุดีสั่งให้ขึ้นห้องไปอีกคน นุดีรับทำตามอย่างว่าง่าย
"ทีนี้ก็เหลือแต่ตัวแม่อย่างเรา คุณพี่จะเอายังไงคะ" อรอินทร์เอ่ยถาม
"ฉันขอเชิญให้ออกไปจากบ้านฉัน" วิกันดาตอบ
แต่อรอินทร์กลับเดินมานั่งบอกว่า เธอจะไม่ไปจนกว่าจะพูดกันให้รู้เรื่อง วรนารรีบสนับสนุน
"ใช่ค่ะ จะเอายังไงก็ว่ากันไปเลย"
"ที่ฉันบอกก็คือเวลานี้รุทธิ์ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ฉะนั้น ถ้าจะมาหึงหวงกันละก็ ต้องไปที่คอนโดของเขาโน่น ห้ามมาที่นี่"
วิกันดายื่นคำขาด แต่อรอินทร์ก็อ้างถึงเรื่องที่เธอเห็นวิกันดาพาลูกๆ กับนวลไปหาอนิรุทธิ์ที่คอนโด วิกันดาอธิบายว่า อนิรุทธิ์ให้คนมาบอกว่าไม่สบายเธอจึงพาลูกไปเยี่ยม
"อุ๊ยตาย คุณพี่ผู้แสนซื่อ ถูกพี่รุทธิ์หรอกไม่รู้กี่ครั้งก็ยังเชื่อซ้ำซาก พี่รุทธิ์น่ะเขาอยากให้คุณพี่เห็นเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ของอรในห้องของเขาไงคะ ถึงได้หลอกให้ไปดู แล้วคุณพี่ก็ไปดูจริงๆ อีแบบนี้ไม่มีคำจำกัดความไหนจะเหมาะกับคุณพี่มากไปกว่า โง่ซ้ำซาก" อรอินทร์เย้ย
"เสียแรงเป็นถึงด็อกเตอร์เชียวนะอร ด็อกเตอร์อะไร โง้ โง่ โง่เขลาคร่ำครึยังกับไดโนเสาร์เต่าล้านปี" วรนารีช่วยย้ำ
"ถ้าฉันเป็นไดโนเสาร์เต่าล้านปี ก็โอ.เค.นะคะ เพราะยังดูมีสง่าราศรีดีกว่าพวกพยาธิปากขอ วันๆ ไม่ทำอะไรนอกจากเที่ยวตระเวนขอสามีชาวบ้านเขา พอเขาไม่ให้ก็ใช้วิธีแย่งเอาดื้อ" วิกันดาตอกกลับ
อรอินทร์ผุดลุกท้าตบกับวิกันดา วิกันตาตอบกลับนิ่งๆว่า
"ฉันจะเคยบอกกับรุทธิ์ว่าถ้าฉันต่ำกว่านี้นิดเดียว ฉันจะตบคุณให้คว่ำต่อหน้าต่อตาผู้คนจำนวนมากๆ แล้วจิกหัวขึ้นมาประจานความหน้าด้านไร้ยางอายของคุณ แต่มือไม่ได้มีไว้ตบ แต่ถ้าคุณอรอยากจะตบจริงๆ ละก็ ฉันจะไปตามมือตบมาให้นวลไงรู้รสมือกันแล้วไม่ใช่หรือ"
"นี่คุณพี่จัดอรให้อยู่ระดับเดียวกับนังนวลหรือ"
"คนเราที่มีความคิดเหมือนกัน เอะอะก็จะตบ จะตบ ถ้าไม่จัดให้อยู่ในระดับเดียวกัน แล้วจะให้จัดยังไง ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรนอกจากมาหาเรื่องก็เชิญกลับไปได้แล้ว" วิกันดาตัดบท
"ไม่ต้องไล่.อรก็ต้องกลับอยู่ดี เพราะคืนนี้อรต้องไปค้างกับพี่รุทธิ์ เห็นหรือยังคะว่า ทำไมผู้ชายเขาถึงต้องเชิญผู้หญิงระดับคุณพี่ขึ้นไปบนหิ้ง แล้วเอาผู้หญิงต่ำๆ อยากอรไว้บนเตียง ไป นา"
อรอินทร์เรียกคู่หู วรนารีลุกขึ้นแล้วยื่นหน้ามาถามวิกันดา "อยู่บนหิ้งว้าเหว่ไหมคะ คุณพี่ขา"
"ตายแล้ว นา แกอย่ามาพูดล่วงเกินคุณพี่เมียหลวงของฉันนะยะ ดูซิ คนอะไรก็ไม่รู้ ทำได้อยู่หน้าเดียว ดีใจก็หน้าเนี้ย เสียใจก็ไอ้หน้าเนี้ย" อรอินทร์หัวเราะ
"สามีมีเมียน้อยก็หน้าเนี้ยเหมือนกันค่ะ" วิกันดาตอบ
วรนารีสะกิดอรอินทร์ทำพยักเพยิดซุบซิบกันแล้วหันมาลาวิกันดา วิกันดามองตามทั้งคู่สีหน้าเหนื่อยล้าเต็มที่
วิกันดาเดินขึ้นมาดูนุดีที่เตื้องกับเด็กๆ ช่วยกันทายาหม่องให้ เธอขอโทษนุดีที่ต้องมาเจ็บตัวด้วย
"อุ๊ย คุณไม่ได้ผิดอะไรนี่คะ คนอื่นต่างหากที่มาหาเรื่องหนู"
นัยน์ตานุดีมีแววเจ็บแค้น นุ่นกับโหน่งรีบฟ้องวิกันดาว่าอรอินทร์ใจร้ายเหมือนยักษ์
"เวลาคุณอาอรโกรธแล้วไม่สวยเลย"
"เพราะคุณแม่ไม่โกรธไง คุณแม่ถึงสวยโหน่งรักคุณแม่"
สองพี่น้องเข้ามากอดอ้อนวิกันดา นุดีมองแล้วก็พลอยมีความสุขไปด้วย
ท่านผู้หญิงเพิ่งจะทราบเรื่องว่า วิกันดาแยกกันอยู่กับอนิรุทธิ์แล้วจึงเรียกเธอเข้ามาคุยด้วย และเต็มใจเป็นที่ปรึกษาให้ วิกันดายกมือไหว้ขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ แล้วท่านผู้หญิงก็ชวนเธออกไปทานอาหารกลางวันด้วยกันเพราะมีแขกพิเศษมาจากญี่ปุ่น
และในระหว่างที่นั่งทานอาหารอยู่นั้นวรนารีกับเพื่อนนางแบบก็มาพบเข้า เธอเกิดไอเดียจึงรีบไปยุอรอินทร์ให้ไปฟ้องอนิรุทธิ์พร้อมสร้างเรื่องใส่ไฟว่าท่านผู้หญิงกำลังทำตัวเป็นแม่สื่อให้วิกันดาหวังให้วิกันดากับอนิรุทธิ์แตกหักกัน
อนิรุทธิ์ชักลังเลเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากอรอินทร์ เขาจึงไปพบวิกันดาที่บ้านเพื่อสอบถามและหวังจะได้ฟังคำอธิบาย แต่วิกันดาเดาได้ว่าต้องเป็นฝีมืออรอินทร์แน่ เธอจึงสวนกลับอนิรุทธิ์
"ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรายงานคุณ งานของฉันต้องพบปะผู้คนเยอะแยะ และใครเป็นคนคาบไปบอกคุณ คนๆ นั้นก็ควรจะดูให้ดีด้วย ฉันขี้เกียจอธิบาย"
"อ๋อ เขาไม่ใช่นักสืบนี่ จะได้สะกดรอยตามคุณไปทุกที่ แต่ถ้าไม่บอกก็ไม่เป็นไร เพราะผมไม่สน"
"ดีค่ะ" วิกันดาว่า
"คุณมันจอมวางแผน คุณจะให้ผมยอมหย่าให้" อนิรุทธิ์ต่อว่า และไม่ทันเห็นนวลที่เดินขึ้นไปดูพวกเด็กๆ วิกันดาหันมาตอบ "เวลานั้นมันต้องมาถึงเข้าสักวัน"
"ผมไม่หย่า และก็ไม่มีวันหย่า ผมทรมานคุณ คุณทรมานผม สนุกพิลึก เมื่อวานคุณไปกับใคร"
"ไปถามคนที่เขามาบอกคุณซิ"
"คุณจะเอาชนะผม"
"คุณสำคัญขนาดไหน ฉันถึงจะต้องเอาชนะ"
"สำคัญหรือไม่สำคัญ คุณก็เป็นเมียผม วิ ตราบใดที่คุณยังเป็นเมียผม คุณไม่ควรทำตัวแบบนี้"
"ฉันจะทำ คุณไม่พอใจก็หย่ากันเลย ไปเดี๋ยวนี้ก็ได้" วิกันดาท้า
"ไม่กลัวหรือว่าหย่าแล้วจะไม่เสียใจทีหลัง" อนิรุทธิ์กล่อม แต่วิกันดาไม่สน
อนิรุทธิ์อ้างต่อ "มีผู้หญิงหลายคนที่ปากแข็งเหมือนคุณ แต่พอหย่าเข้าจริงๆ ก็เสียอกเสียใจและเสียดายที่ไม่ควรท้าทาย"
"ความเสียอกเสียใจและเสียดาย จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อของที่เราเสียไปเป็นของที่มีคุณค่าสามีก็เหมือนกัน ถ้าเราไม่มีค่าสำหรับเขาแล้ว ถึงจะอยู่หรือไม่อยู่กับเขามันก็เท่านั้น รุทธิ์ หากเราไม่สามารถประคับประคองชีวิตคู่ให้ยืนยาวต่อไปได้ ก็หย่ากันเถอะค่ะ อย่าทรมานกันต่อไปเลย"
"บอกมาก่อนว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร" อนิรุทธิ์พาลต่อ
วิกันตาสบตากับอนิรุทธิ์เอ่ยว่า "คุณอนิรุทธิ์เท่าที่ผ่านมา คุณจะมีผู้หญิงสักกี่คนและผู้หญิงเหล่านั้นจะมาราวีฉันสักกี่ครั้ง ฉันก็จำทนมาตลอด เพราะเห็นแก่หน้าตาในสังคม เห็นแก่ลูกเห็นแก่วงศ์ตระกูลที่จะตกเป็นขี้ปากของชาวบ้าน และท้ายที่สุด ฉันกลัวคำว่า แม่ม่าย ตอนนี้ ขณะนี้ ความกลัวทั้งหมดของฉันมันหายไปหมดแล้ว หายไปเพราะความทุกข์ทรมาน และความเจ็บปวดที่คุณเฝ้ายัดเยียดให้ฉันมากขึ้นทุกวัน คุณทำบาปกับฉันมากเหลือเกิน ถ้าคุณยังพอจะมีความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง มีความเป็นมนุษย์อยู่บ้างละก็กรุณาหย่าให้ฉันเถอะค่ะ"
วิกันดาน้ำตาคลอแล้วค่อยๆ ไหลออกมา อนิรุทธิ์ดึงวิกันดามากอดด้วยความสะเทือนใจ
"ผมทำร้ายคุณมากขนาดนั้นเชียวหรือ ผมไม่รู้ตัวเองเลย ไม่รู้จริงๆ ขอโทษนะวิ คุณจะให้ผมทำอะไรผมก็ยอม"
"มันสายเกินไปแล้วค่ะ แก้วใบนี้ไม่ใช่แค่ร้าว แต่มันแตกละเอียดยับเยิน ไม่มีชิ้นดีมานานเกินไป เชื่อฉันเถอะว่าคุณเศร้าได้ไม่นานหรอก เดี๋ยวพอออกจากบ้านไป คุณอาจจะรู้สึกเป็นอิสระ และโล่งใจที่หย่ากันเสียได้" วิกันดาผละออกมา
"คุณใจแข็งเหลือเกินวิ คุณพร้อมเมื่อไหร่ล่ะ" อนิรุทธิ์กล้ำกลืน วิกันตาตอบว่า เร็วที่สุด
"งั้นเป็นวันจันทร์นี้ก็แล้วกัน ผมจะโทรมานัดเวลาอีกที"
อนิรุทธิ์หันหลังเดินออกไป ไหล่คู้หมดสง่าราศรี วิกันมองตามน้ำตาไหล แล้วรีบเดินขึ้นห้อง สวนกับนวลที่จูงเด็กๆ ลงมา สองพี่น้องร้องถามวิกันดาว่าเป็นอะไรเพราะเห็นร้องไห้ แต่วิกันดาไม่ตอบเธอรีบเข้าห้องปิดประตู นุ่นกับโหน่งจะตามไปดูแต่นวลห้ามไว้
"อย่าเพิ่งเลยนะคะ คุณแม่ไม่สบายใจ ท่านคงไม่อยากให้ใครไปรบกวน ลงไปข้างล่างกับพี่นวลดีกว่า เดี๋ยวเล่นทำขนมครกไข่กัน"
นวลจูงเด็กๆ ลงไป แต่ก็อดห่วงวิกันดาไม่ได้ เธอแอบมาบ่นกับเตื้องว่า
"คุณผ้หญิงกับคุณผู้ชายต้องทะเลาะกันแน่ๆ ฉันเห็นคุณผู้หญิงร้องไห้วิ่งเข้าห้อง เฮ้อ ยัยคุณนุดีก็ดันออกไปแต่เช้า ไม่งั้นจะให้เข้าไปดูคุณผู้หญิงหน่อย" นวลถอนใจ
เตื้องฟังแล้วก็ถึงกับกินข้าวไม่ลง ทิ้งนั่งถอนใจตามนวลไปอีกคน
วิกันดาโทรหาอนงค์นารถด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดีนัก ทำให้อนงค์นารถที่กำลังจะออกไปดูเฟอร์นิเจอร์เป็นห่วงจึงเปลี่ยนขับรถมาที่บ้านวิกันดา
"คุณนารถ เตื้องกำลังภาวนาขอให้ใครมาสักคน"
เตื้องทั้งดีใจและโล่งใจรีบพาอนงค์นารถไปหาวิกันดาที่ห้อง แล้วอนงค์นารถก็ถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อวิกันดาบอกว่า อนิรุทธิ์ยอมหย่ากับเธอแล้ว
"เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้วละนารถ แยกแล้วไม่ยอมหย่า มันก็เหมือนคาราซัง ต่อไปนี้ชีวิตใครก็ชีวิตมัน เขาจะไปมีผู้หญิงอีกสักกี่ร้อยคนกี่พันคนเราก็ไม่เดือดร้อน เขาก็ไม่เดือดร้อน"
"แล้ว ตัวเองมีทนายหรือยัง เพราะต้องแบ่งทรัพย์สิน" อนงค์นารถนึกห่วง
"คงไม่จำเป็นหรอก เราเชื่อในความเป็นสุภาพบุรุษของเขา แล้วตัวเราเองก็ไม่เอาเปรียบใคร"
"อย่าลืมอรอินทร์เสียล่ะ ลำพังคุณรุทธิ์คงไม่เท่าไร่ แต่อรอินทร์น่ะซิ"
"ถึงยังไง เราก็มั่นใจว่า รุทธิ์เขารักลูก เขาอาจจะบกพร่องในความเป็นสามี แต่เขาเป็นพ่อที่ดีที่สุดคนหนึ่ง ขอบใจนารถที่เป็นห่วง ขอบใจมาก"
"เพื่อนเขามีไว้ทำไม" อนงค์นารถกอดวิกันดา
วิกันดาลงมาส่งอนงค์นารถที่หน้าบ้านก็พบยุทธการกับนุดีที่เพิ่งกลับมาจากทำบุญเพราะนุดีบนว่าถ้าไม่ต้องแต่งงานเธอจะทำบุญ อนงค์นารถชวนยุทธการออกไปพร้อมกัน ยุทธการจึงไหว้ลาวิกันดาแล้วเดินตามอนงค์นารถไปที่รถ ส่วนนุดีก็ตามวิกันดาเข้าบ้าน เธอเห็นสีหน้าวิกันดาไม่ดีนักจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง วิกันดาอ้างว่า ปวดหัวนิดหน่อยแล้วขอให้นุดีช่วยดูนุ่นกับโหน่งด้วย เพราะจะขึ้นไปทำงานต่อ นุดีรับคำแต่ก็อดห่วงไม่จึงตามไปส่งที่ห้องและเห็นวิกันดายืนโงนเงนเหมือนจะเป็นลมจึงเข้าประคองแล้วพาไปนอน
"ฉันไม่เป็นไร ได้นอนสักพักก็คงหาย นุดีจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ" วิกันหันหลังให้
"ค่ะ ถ้าคุณเป็นอะไรก็เรียกหนูนะคะ" นุดีมองวิกันดาอย่างเป็นห่วงแล้วค่อยเดินออกไป
00000000000000000000
เช้าวันจันทร์ วิกันดามาส่งนุดีที่สำนักงานแล้วไล่ให้เธอลงไปก่อน เพราะมีธุระต้องไปทำต่อ นุดีนึกสังหรณ์ใจจะขอตามวิกันดาไปด้วย แต่วิกันดาไม่ยอม เธอจึงจะโทรบอกอนิรุทธิ์ แต่วิกันดาก็บอกว่าเธอต้องไปพบอนิรุทธิ์อยู่แล้ว ทำให้นุดียิ่งสงสัยจึงโทรหายุทธการ เพราะอยากรู้ว่าวิกันดากับอนิรุทธิ์
ไปไหนกันแน่ แต่ยุทธการก็ไม่ทราบเหมือนกัน
หลังจากเซ็นต์ใบหย่าเรียบร้อยแล้ว อนิรุทธ์ก็ชวนวิกันดาไปดื่มกาแฟด้วยกันเพื่อเป็นการส่งท้ายชีวิตคู่ แล้วเขาก็ถามเธอว่า
"อยากรู้ไหมว่า เวลานี้ผมรู้สึกยังไง"
"ไม่เลย ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว" วิกันดารีบบอก
"แต่ผมอยากบอก ผมเสียดายคุณใจแทบขาด มนุษย์เรานี่ก็แปลก สิ่งใดที่คิดว่าเป็นของเรา ก็มักจะปล่อยปละละเลย เพราะนึกว่าเป็นของตาย แต่พอสิ่งนั้นหลุดมือไปแล้ว ก็กลับมานั่งคร่ำครวญหวนไห้เสียดายมัน คุณคิดอย่างนั้นไหม" อนิรุทธิ์ขมขื่น
"ไม่มีความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้นค่ะ รุทธิ์ นับจากนี้ไป ขอให้เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน หากมีปัญหาอะไรก็ปรึกษากันได้"
"เรื่องผู้ชายคนใหม่ของคุณน่ะซิ" อนิรุทธิ์พาล แต่พอเห็นวิกันดาเงียบก็พยายามใหม่
"เราจะนัดพบกันอีกได้ไหม"
"ไม่ค่ะ เราหย่ากันแล้ว แต่ถ้าคุณคิดถึงลูก ก็ไปเยี่ยมได้ทุกเวลา"
"แล้วถ้าผมคิดถึงแม่ของลูก"
"อย่าพูดอะไรที่เป็นไปไม่ได้ซิรุทธิ์ รีบทานให้เสร็จ ฉันต้องไปทำงาน" วิกันดาสั่ง อนิรุทธิ์ถอนใจ
วิกันดากลับเข้ามาในห้องทำงานเธอบอกกับนุดีว่า "พี่หย่ากับอนิรุทธิ์แล้ว" นุดีตะลึงร้องถามว่า ทำไม
"ความจริง ควรจะหย่ามาก่อนหน้านี้ตั้งนานแล้ว"
"หมายความว่า คุณจะปล่อยให้คุณอรอินทร์แย่งด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ได้สำเร็จ"
"นุดีจะให้พี่ทนไปตลอดชีวิตหรือ ในเมื่อทุกคนก็เห็นว่า เขาเลิกกับผู้หญิงคนนั้นไม่ได้"
"เขาไม่ยอมเลิกกับด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ต่างหากคะ แล้ว ถ้า ถ้าด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ไปจดทะเบียนกับเขาล่ะคะ" นุดีเป็นห่วง วิกันดาส่ายหน้าบอกว่าไม่เกี่ยวกับเธอ
"คุณคะ หนูอยากช่วยคุณ อยากแบ่งเบาความทุกข์ของคุณบ้าง หนูรู้ว่าคุณต้องเจ็บช้ำน้ำใจอย่างแสนสาหัส หนูไม่เคยลืมพระคุณของคุณที่ได้ช่วยให้หนูหลุดออกมาจากที่นั่น อย่างน้อย หนูก็มีโอกาสได้เป็นตัวของตัวเอง จะดีหรือชั่ว มันก็เป็นการตัดสินใจของหนู" นุดีน้ำตาคลอ
"นุดี ไม่ต้องตอบแทนอะไรพี่หรอก เพียงแต่หนูเป็นเด็กดีแล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเท่านั้นพี่ก็พอใจแล้ว ไปทำงานได้แล้ว" วิกันดาแตะแขนนุดี นุดีรับคำเดินกลับไปที่โต๊ะ
นพวรรณพอจะเดาได้ว่า วิกันดาต้องหย่ากับอนิรุทธิ์แล้วแน่ จึงรีบโทรแจ้งอรอินทร์ อรอินทร์กรี๊ดลั่นอย่างมีความสุขแล้วลงไปหาวรนารีที่กำลังหัดทำกับข้าวอยู่กับบัวในครัว
"นา ฉันดีใจที่สุดเลย ดีใจที่สุดในโลกแกรู้หรือเปล่าว่าพี่รุทธิ์เขาหย่าแล้ว"
อรอินทร์กอดวรนารีแน่น วรนารีร้องกรี๊ดดีใจกับเพื่อน บัวส่ายหน้าถามว่า"ผัวเมียเขาหย่ากันเพราะคุณ คุณยังดีใจโดยไม่คิดละอายต่อบาปบ้างเลยหรือคะ"
"ละอายทำไมคะ นับจากนี้ไป พี่รุทธิ์ก็จะเป็นของอรคนเดียว วู้ วู้ไปฉลองดีกว่า ปล่อยคนธัมมะธัมโมให้เขาพุทโธ สังโฆไปคนเดียว" อรอินทร์ลากวรนารีออกไป บัวถอนใจ
อนิรุทธิ์โทรเรียกให้นุดีลงไปพบอ้างว่าเป็นห่วงวิกันดาอยากให้นุดีช่วยดูแลเธอด้วย นุดีรีบรับปากแล้วถามอนิรุทธิ์ว่าทำไมถึงต้องหย่ากันด้วย
"เพราะเป็นความต้องการของเจ้านายเธอน่ะซิ" อนิรุทธิ์ตอบ แล้วพูดย้ำกับนุดีว่า
"เธออยู่กับเขาน่ะดีแล้ว ถ้าเขามีปัญหาหรือเป็นอะไรก็บอกฉันด้วย ฉันอยากรู้เรื่องของเขาผ่านเธอฉันเป็นห่วงเขา แล้วไม่ต้องบอกใครทั้งนั้นว่าฉันมาหา"
"ค่ะ" นุดีรับคำแล้วเปิดประตูรถออกไป แต่ก็นึกได้จึงหันมาเตรียมถาม
"ฉันรู้เบอร์ของเธอจากยุทธการ" อนิรุทธิ์รู้ว่านุดีจถามอะไร นุดีหายข้องใจจึงรีบออกไป
นุดีเดินตามวิกันดาเข้ามาในบ้าน วิกันสั่งให้นุดีช่วยดูแลพวกเด็กๆ ด้วย เพราะอยากอยู่คนเดียวสักพักนุดีรับคำแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
จนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น วิกันดาก็ไม่ยอมลงมาทานอาหาร นุดีจึงไปเคาะประตูเรียก วิกันดาที่เผลอหลับไปลุกมาเปิดประตูให้และปฏิเสธที่จะทาน เธอถามถึงพวกเด็กและฝากให้นุดีช่วยดูด้วย นุดีรับคำแล้วเดินลงไปพานุ่นกับโหน่งขึ้นห้อง
วิกันดาที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงลุกขึ้นมานั่งกุมท้องเพราะจู่ๆ ก็ปวดท้องขึ้นมากระทันหัน เธอน้ำตาไหลด้วยความเจ็บปวดบวกกับความว้าเหว่เต็มหัวใจ จึงค่อยๆ กระเสือกกระสนไปที่ประตู พอดีกับที่นวลเดินขึ้นมาดูวิกันดาพอดี
"คุณผู้หญิง คุณผู้หญิงเป็นอะไรคะ" นวลตกใจรีบประคองวิกันดาพาไปนอนที่เตียง
วิกันดาบอกว่าเธอปวดทิ้งมาก นวลจึงวิ่งลงไปหายาธาตุมาให้วิกันดา นุดีเดินออกมาจากห้องเด็กๆ เห็นนวลวิ่งวุ่นก็เอ่ยถามว่า เกิดอะไรขึ้น นวลหันมาตอบห้วนๆ ว่า วิกันดาไม่สบาย นุดีจึงเข้าไปดูในห้องแล้วชวนวิกันดาไปหาหมอ
"อาการแบบนี้คุณป้าเคยเป็นเวลาทะเลาะกับคุณลุงเพราะจับได้ว่าคุณลุงนอกใจ ครั้งหนึ่งท่านเคยปวดขนาดจะเป็นลมเลยค่ะ" นุดีว่า แล้วหันไปบอกนวลที่เอายามาให้ว่า
"พี่นวลช่วยบอกให้นายพา เอารถออกได้ไหมคะ นุดีจะพาท่านไปโรงพยาบาล"
"ต้องพาไปโรงพยาบาลเลยหรือ" นวลตกใจ
"ค่ะ คุณพอเดินไหวไหมคะ" นุดีถาม วิกันดาพยักหน้ารับ นุดีกับนวลช่วยกันประคองวิกันดาลงไป
หลังจากหมอตรวจอาการและฉีดยาให้วิกันดาแล้ว ก็อนุญาตให้เธอกลับมาพักที่บ้านได้ วิกันดาจึงฝากใบลาให้นุดีไปที่ทำงาน
"คุณดีขึ้นแล้วหรือคะ"นุดียังเป็นห่วง
"จ้ะ ฉีดยาแล้วดีขึ้นเยอะ แต่ยังเพลียๆอยู่ นุดีบอกว่า คุณป้าเคยเป็นหรือ" วิกันดาชวนคุย
"ค่ะ เขาว่าคนเราเวลาคิดมาก หรือมีความทุกข์หนัก มันจะกระทบกระเทือนถึงระบบย่อยอาหารค่ะ"
"อาจเป็นได้ เพราะไม่เคยเป็นขนาดนี้เลย นุดีไปทำงานเถอะจ้ะ" วิกันดาว่า
"ค่ะ" นุดีเดินออกไป วิกันดาทรุดตัวลงนอนด้วยความอ่อนเพลีย
นพวรรณเห็นนุดีเดินขึ้นมาทำงานคนเดียวก็ถามหา วิกันดา แต่พอรู้ว่าเธอไม่สบายก็หันมาสบตากับพรรคพวกเป็นนัยๆ แต่นุดีไม่ทันสังเกต จนกระทั่งเดินเข้าไปในห้องทำงานจึงรู้ว่า อรอินทร์กับวรนารี มานั่งรออยู่ อรอินทร์ถามหาวิกันดา แต่พอรู้ว่าป่วยก็รีบถามต่อว่า ใกล้ตายหรือยัง นุดีเงยหน้ามองอย่างไม่พอใจถามว่า
"พวกคุณต้องการอะไร"
"มีปากเสียง แกได้ยินไหมนา นังหนูผีนี่มีปากเสียง ยังไม่รู้ตัวอีกว่าแกมันเป็นตัวซวย เข้ามาไม่เท่าไหร่ ผัวเมียเขาต้องหย่ากัน แล้วยังไม่สำนึก สะเออะไปอยู่บ้านเขาอีก" อรอินทร์หันมาลูกคู่ วรนารีช่วยรับ
"อร อย่าไปว่าเขาอย่างนั้น น้องหนูผีเขามีแผน ทำไมเขาจะไม่รู้ตัว ไม่งั้นจะกล้าเข้าไปอยู่ในบ้านคุณพี่วิกันดาผู้น่าสงสารเรอะ นี่พอแพร่ความซวยให้เมียเขาตายเสร็จ แผนชิ้นต่อไปคือ แย่งผัวเขาไง้ซึ่งก็เป็นผัวของแกด้วย"
"มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ฉันไม่ใช่ด็อกเตอร์วิกันดาของแก นังหนูผี จำใส่หัวทื่อๆ ของแกเอาไว้"
"ฉันไปทำอะไรให้พวกคุณ ถึงได้คอยตามรังควานกันขนาดนี้"
"อุ๊ย น้องหนูผีเขาเรียกตัวเองว่าฉันแล้ว แสดงว่าโกรธจัด มีแรงกว่านี้อีกไหมเนี่ย"
"ในโลกนี้ยังมีอะไรอีกหลายอย่างให้ทำนอกจากคอยตามหึงหวงผู้ชายนะคะ"
นุดีพูดจบก็โดนอรอินทร์ตบสั่งสอน แล้วนางมารทั้งสองก็ชวนกันออกไป นุดีนั่งร้องไห้ด้วยความเจ็บช้ำน้ำใจ
นุดีโทรให้ยุทธการมาพบและปรับทุกข์เรื่องที่เกิดขึ้น เธอบอกกับยุทธการว่าจะย้ายออกจากบ้านวิกันดาเพราะไม่อยากให้วิกันดาเดือดร้อนและบางทีเธออาจต้องลุกขึ้นสู้บ้าง
"นุดีจะสู้ยังไง" ยุทธการสะดุ้ง นุดรีบยิ้มกบเกลื่อน ยุทธการชักกังวลรีบขอร้อง
"สัญญานะนุดี ถ้าคิดจะทำอะไรต้องบอกผมก่อน ทำไมวันนี้นุดีดูแปลกๆ"
"ไม่มีอะไรหรอก ยุทธคิดไปเอง ขอบใจนะจ๊ะที่อุตส่าห์มาให้คำปรึกษา"
"นุดี ความรู้สึกของผมไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ผมดีใจที่นุดีนึกถึงผมเป็นคนแรกเมื่อเกิดเรื่องเดือดร้อนและก็ขอให้เป็นอย่างนี้ตลอดไป นุดีรักผมอย่างคนรักไม่ได้ แค่รักอย่างเพื่อน ผมก็พอใจแล้ว" ยุทธการพูดจากใจ นุดีน้ำตารื้นจับมือยุทธบีบอย่างตื้นตันใจ
เค็นโทรมาหานุดีด้วยความคิดถึงและเมื่อรู้ว่า วิกันดาไม่สบายก็จะชวนเจนจบไปเยี่ยมในตอนเย็น จึงไม่ทันได้เห็นความร้ายกาจของอรอินท์กับวรนารีที่ตามมาเย้ยวิกันดาถึงบ้าน
"สวัสดีอีกครั้งค่ะ คุณพี่ พอรู้ข่าวว่าคุณพี่ไม่สบาย อรเลยรีบมาเยี่ยม"
"อรเขาเป็นห่วงคุณพี่มากค่ะ ตอนขับรถมาก็บ่นตลอดเวลาว่า ตายหรือยัง ตายหรือยัง เขากลัวจะมาไม่ทันดูใจค่ะ" วรนารีรับมุก
"คุณผู้หญิงขา นวลขออนุญาตตบแขกของคุณผู้หญิงหน่อยได้ไหมคะ"
นวลขยับตัว วิกันดารีบห้ามแล้วไล่ให้อรอินทร์กับวรนารีออกไป
"โถ อรเพิ่งมาถึงนะคะ ใจคอจะไล่กลับแล้ว ทีนังนุดีละก็ให้มันขนเสื้อผ้าเข้ามาอยู่ด้วยทั้งๆ ที่มันเป็นตัวซวย" อรอินทร์อ้างต่อ
นวลรีบเถียงแทน แต่ก็โดนวิกันดาดุแล้วใช้ให้ให้นวลไปหยิบโทรศัพท์มาเพราะเธอจะโทรตามอนิรุทธิ์ให้มารับอรอินทร์กลับไป อรอินทร์ชะงักบอกกับวิกันดาว่า
"กลับก็ได้ แต่อย่าลืมเปิดดูของเยี่ยมของอรนะคะ"
"เอากลับไปด้วย ฉันไม่ต้องการ"
"โอ.เค ไม่อยากได้ก็ไม่อยากได้ อรลาละค่ะ ขอให้ตายเร็วๆ นะคะ คุณพี่ขา"
อรอินทร์กับวรนารีหัวเราะคิกคักแล้วเดินออกไป แต่เมื่อมาถึงหน้าบ้านอรอินทร์ก็มองซ้ายมองขาวเห็นว่าปลอดคนแน่จึงเอากล่องของขวัญวางไว้ แล้วชวนวรนารีขึ้นรถขับออกไป
จบตอน 15

เมียหลวง 16
นวลหวังจะตบส่งท้ายอรอินทร์กับวรนารีจึงขอวิกันดาตามออกมาดูทั้งคู่ แต่ก็ไม่ทันเพราะสองสาวออกรถไปแล้ว นวลหันหลังกลับก็พบของเยี่ยมที่อรอินทร์จงใจทิ้งไว้ จึงเปิดดูเห็นการ์ดเขียนข้อความว่า "ขอให้ไปสู่สุคติ" และมีซีดี มรณานุสติ อยู่ด้วย นวลโกรธมาจึงโทรไปฟ้องอนิรุทธิ์พร้อมตอกไข่ใส่สี
อนิรุทธิ์นึกโกรธอรอินทร์จึงโทรหาและเมื่อรู้ว่า เธอรอเขาอยู่ที่คอนโดก็สั่งให้กลับบ้านไปดูแลหนูนิ่ม แต่อรอินทร์ไม่ยอม เธออ้างโน่นนี่สารพัด อนิรุทธิ์นึกรำคาญจึงตัดบทว่า เอาไว้ค่อยคุยกันเย็นนี้แล้ววางสายจากนั้นเขาก็ส่งข้อความนัดให้นุดีมาทานอาหารกลางวันด้วยกัน อ้างว่าอยากรู้ข่าววิกันดา
นุดีอยากออกไปทานข้าวกับอนิรุทธิ์ จึงโกหกยุทธการที่โทรมาชวนไปทานอาหารกลางวันว่า เธอต้องกลับไปทานข้าวกับวิกันดา และอ้างต่อว่าตอนเย็นก็ยังไม่ว่างพบยุทธการเพราะต้องไปเรียนกับเค็น
"โอ.เค. นุดีพอมีเวลาเมื่อไหร่ บอกผมด้วยก็แล้วกัน ผมไม่ว่าอะไรหรอก เราเป็นเพื่อนกันนี่นา" ยุทธการทิ้งท้ายเศร้าๆ ก่อนวางสาย
นุดีถอนใจ แล้วรีบออกไปพบอนิรุทธิ์ ด้วยท่าทางเหมือนเด็กนักเรียนที่แอบหนีโรงเรียน อนิรุทธิ์อมยิ้มกับท่าทางของนุดีแล้วออกรถพาเธอไปที่ร้านอาหารหรู
"ตามสบายนะ ถือว่าฉันตอบแทนที่ช่วยดูแลวิให้" อนิรุทธิ์บอกเมื่อบริกรยื่นเมนูอาหารให้
นุดีพึมพำขอบคุณเบาๆ แล้วสั่งอาหาร และในระหว่างที่นั่งทานอาหารอยู่ด้วยกัน อนิรุธิ์ก็ตักอาหารให้นุดีโดยไม่มีท่าทางรุ่มร่ามให้เห็น สีหน้าแววตาของเขาดูโยนชวนให้ลุ่มหลงทำให้นุดียิ่งประทับใจ
นพวรรณแอบเห็นนุดีมีรถเบ็นซ์มาส่งแต่ไม่รู้ว่าเป็นอนิรุทธิ์ ก็ว่ากระทบ ทำนองว่านุดีมีเสี่ยเลี้ยง นุดีสะดุ้งเฮือกด้วยมีพิรุธในใจแล้วรีบหนีเข้าห้องด้วยความกลัดกลุ้ม
ยุทธการปรึกษากับอนิรุทธิ์เรื่องนุดีที่กำลังหาที่อยู่ใหม่ เพราะไม่อยากให้วิกันดาเดือดร้อน อนิรุทธิ์รับฟังแล้วเปรยว่า
"นุดีเคยอยู่คนเดียว ที่นั่นเป็นบ้านใหญ่มีคนหลายคน เขาอาจจะรู้สึกไม่เป็นอิสระไม่รู้ซิ เรื่องอย่างนี้มันต้องสุดแล้วแต่เขา ฉันไม่มีความเห็น" อนิรุทธ์เดินเลยไปแล้วโทรตัดพ้อนุดี
"ไม่เห็นบอกเลยว่า อยากจะย้ายออกไปอยู่คนเดียว"
นุดีตกใจไม่คิดว่ายุทธการจะบอกเรื่องนี้กับอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์อาสาจะจัดการเรื่องที่พักให้นุดีเอง นุดีร้องห้าม
อนิรุทธิ์รีบสรุป "อีกไม่กี่วันคงรู้เรื่อง ไม่ต้องเกรงใจ ทำงานไปให้สบาย ทุกอย่างไว้เป็นธุระของฉันเอง" อนิรุทธิ์วางสาย นุดีอ้าปากจะพูดแต่ไม่ทัน
อนิรุทธิ์กลับมาถึงคอนโดในตอนเย็น อรอินทร์รีบนำสละลอยแก้วมาเอาใจ แต่อนิรุทธิ์ไม่สน เขาถามอรอินทร์ว่าวันนี้ไปทำอะไรที่บ้านวิกันดา อรอินทร์ขยับมุมปากเหมือนจะเยาะถามว่า วิกันดาฟ้องหรือ
"วิเขาอยู่ไกลจากคำนั้นมากนัก" อนิรุทธิ์ไม่พอใจ อรอินทร์ฉุนจึงพาลต่อ
"แน่ซิคะ ใครเขาจะดีอย่างคุณพี่วิกันดาได้ล่ะ ใจพระขนาดยอมให้สามีเอาพี่เลี้ยงลูกเป็นเมีย แถมนี่ยังกำลังจะทูนถวายเด็กในออฟฟิศอีก"
"อรนี่พูดไม่รู้เรื่อง นุดีเขาไม่อยากยุ่งกับใคร"
"นอกจากพี่รุทธิ์คนเดียวใช่ไหมล่ะคะ" อรอินทร์ต่อให้
"เริ่มพูดไม่รู้เรื่องกันอีกแล้ว เพราะอย่างนี้พี่ถึงไม่อยากพูดกับอร"
อนิรุทธิ์เดินหนีเข้าห้อง อรอินทร์รีบตามแล้วเปิดฉากต่อว่า เพราะไม่ชอบที่อนิรุทธิ์หันหลังให้ อนิรุทธิ์ขบกรามแน่น พยายามระงับอารมณ์ แต่อรอินทร์ก็ยังไม่หยุด เธอโทษว่า นุดีเป็นต้นเหตุทำให้วิกันดาขอหย่ากับอนิรุทธิ์
อนิรุทธิ์สวนว่า เป็นเพราะอรอินทร์ต่างหาก แต่อรอินทร์โต้กลับ
"พี่รุทธิ์ไม่เคยโทษตัวเอง โทษแต่คนอื่น ถามหน่อย พี่รุทธ์เคยคิดถึงความผิดของตัวเองบ้างไหม อย่างน้อยเวลานี้ก็มีผู้หญิงถึงสองคนที่หัวใจสลายเพราะพี่รุทธิ์"
"ถ้าผู้หญิงหนึ่งในนั้นหมายถึงวิละก็ อรนั่นแหละที่ทำร้ายเขา พี่ก็เป็นของพี่อย่างนี้มาตั้งนานแล้ว วิเขาก็ไม่เคยถือสาเป็นจริงเป็นจัง แต่พออรเข้ามา"
"พี่รุทธิ์โทษอร"
"ใช่ อย่างเช่นวันนี้ ใครกันที่ไปรังควานเขาจนถึงบ้าน เอาซีดีไปแช่งเขา"
"ของอย่างนี้มันตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอก ถ้าอรเป็นหญิงร้าย พี่รุทธ์ก็เป็นชายเลว" อรอินทร์หลุดออกมา
อนิรุทธ์นิ่งอึ้ง สีหน้าแววตาแสดงความเจ็บปวด อรอินทร์ตกใจรีบเข้ามากอดพร้อมกับคำขอโทษ
"อย่าโกรธอรเลยนะคะ อรผิดไปแล้ว อรน้อยใจ อรหวงพี่รุทธ์ ถึงได้พูดบ้าๆ อย่างนั้นออกไป พี่รุทธ์อย่าโกรธอรเลยนะคะ"
อรอินทร์พูดไปร้องไห้ไป แต่อนิรุทธิ์ยังเฉยเมย เขาสั่งให้อรอินทร์กลับไป
"พี่รุทธ์เกลียดอร" อรอินทร์สะอึกสะอื้น
"ตอนนี้พี่ยังไม่ได้เกลียด แต่ถ้ายังพูดไม่รู้เรื่อง มันก็ไม่แน่เหมือนกัน"
"ได้ค่ะได้ อรจะกลับไปก่อน แล้วพี่รุทธิ์อย่าโกรธ อย่าเกลียด อรนะคะ อรจะกลับเดี๋ยวนี้เลย อรไปนะคะ แล้วพี่รุทธิ์ต้องรักอรนะคะ"
อรอินทร์ลนลานออกไปอย่างน่าสงสาร เธอร้องไห้เหมือนจะขาดใจเพราะกลัวจะสูญเสียอนิรุทธิ์ไปจริงๆ
ตั้งแต่นุดีไปทานข้าวกับอนิรุทธิ์ เธอก็มีท่าทีแปลกๆ จนคนรอบข้างนึกสงสัย เริ่มจากเค็นที่ต้องโทรมาตามนุดีไปเรียนหลังเลิกงาน นุดีตกใจสารภาพว่า เธอลืมแล้วรับปากว่าพรุ่งนี้จะไปเรียน
ส่วนวิกันดาก็นึกแปลกใจที่นุดีถึงกับสะดุ้ง เมื่อเธอถามว่า ตอนกลางวันไปทานข้าวกับใคร นุดีอึกอักโกหกว่า ไปทานคนเดียวและไปทานที่ร้านเดิม แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องถามวิกันดาว่า พรุ่งนี้จะไปทำงานหรือเปล่า
"ไปซิ ไม่อยากหยุดหลายวัน" วิกันดาตอบ
นุดีนิ่งอึ้งไม่รู้จะคุยอะไรจึงขอตัวกลับห้อง วิกันดามองตาม
นุดีกลับมาถึงห้องก็ยินเสียงโทรศัพท์ดัง เธอรีบกดรับเพราะเป็นเบอร์ของอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์ถามถึงอาการป่วยของวิกันดา และฝากให้นุดีช่วยดูแลวิกันดาด้วยพร้อมทิ้งท้ายว่า "ฝันดีนะ นุดี" ทำให้นุดีถึงกับยิ้มค้าง
วรนารีออกมายืนชะเง้อรออรอินทร์ด้วยความเป็นห่วง แต่พอเห็นเพื่อนเดินน้ำตาท่วมลงมาจากรถก็รีบพาเข้าห้อง อรอินทร์ที่กำลังคั่งแค้นฟ้องวรนารีว่า เป็นเพราะนุดีทำให้อนิรุทธิ์เกลียดเธอ วรนารีรีบเตือนสติให้อรอินทร์ใจเย็น อย่าเพิ่งเอะอะโวยวาย เพราะมั่นใจว่าอนิรุทธิ์ยังรักอรอินทร์อยู่
"ฉันจะพยายามนา ฉันจะพยายาม" อรอินทร์ว่า
"ดีมากจ้ะ ดีมาก งั้นไปล้างหน้าล้างตาอาบน้ำก่อนดีไหม เดี๋ยวจะได้เข้านอน ตื่นเช้าขึ้นมาจะได้สดชื่นแจ่มใส" วรนารีพาอรอินทร์ไปเข้าห้องน้ำ
นพวรรณเห็นวิกันดาเดินเข้ามาในสำนักงานพร้อมนุดี ก็แกล้งเย้าว่า เมื่อวานนี้มีเสี่ยมารับนุดีไปทานข้าว นุดีสะดุ้ง วิกันดานึกแปลกใจกับท่าทางของนุดีแล้วหันไปยิ้มให้นพวรรณ ก่อนเดินเข้าห้อง
นุดีรีบตามแล้วลอบมองวิกัน เพราะกลัวว่าเธอจะถามว่าไปทานข้าวกับใคร แต่วิกันดาก็ไม่พูดอะไร เธอลอบมองท่าทีของนุดีเช่นกัน จนกระทั่งท่านผู้หญิงโทรมาตามให้ไปพบในห้องทำงาน วิกันดาจึงลุกออกไป นุดีมองตามวิกันดาด้วยสีหน้าท่าทางที่ไม่ค่อยสบายใจนัก
ท่านผู้หญิงถามวิกันดาถึงเรื่องอนิรุทธิ์ วิกันดาตอบตามจริงว่า เธอหย่ากับเขาแล้ว ท่านผู้หญิงพยักรับรู้ไม่มีท่าทีแปลกใจแล้วเอ่ยว่า
"ดิฉันก็นึกอยู่เหมือนกันว่า คุณวิกันดาคงไม่ปล่อยให้คาราคาซังนาน ถ้าคุณอยากจะพักต่ออีก 2-3 วันก็ได้นะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันไม่อยากเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับงาน"
"ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะคะ ดิฉันขอเป็นกำลังใจให้อีกคน" ท่านผู้หญิงยิ้มอ่อนโยน
วิกันดายกมือไหว้ขอบคุณ ท่านผู้หญิงถามวิกันดาเรื่องนุดีเพราะยังคงเป็นห่วง แต่พอรู้ว่าอยู่สบายดีก็เบาใจขึ้น ท่านเอ่ยชมวิกันดาที่ช่วยเหลือนุดีมาตลอด
"โชคดีที่เด็กคนนี้มาเจอคุณ คุณเองก็ได้บุญด้วย สร้างกุศลไว้เยอะๆ น่ะดีแล้วบุญกุศลจะได้ตอบแทนให้มีแต่ความสุขสบายใจ" วิกันดายิ้มรับ
นุดีลำบากใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเธอตัดสินใจโทรหาอนิรุทธิ์ บอกเรื่องที่มีคนเห็นเธอขึ้นรถไปกับเขาและฟ้องวิกันดา แต่อนิรุทธิ์กลับหัวเราะตอบกลับว่า
"ไม่ว่าวิจะรู้หรือไม่รู้ เขาก็ว่าอะไรไม่ได้ เพราะเขากับฉันหย่ากันแล้ว และเขาเป็นคนขอหย่าเอง ฉันเป็นอิสระ เธอก็เป็นอิสระใครจะทำไม ไม่ต้องคิดมาก ทำตัวให้เป็นปกติ แล้วเย็นนี้ฉันจะไปรับ"
"ไม่ได้ค่ะ หนูต้องไปเรียนภาษาญี่ปุ่น" นุดีรีบบอก
"งั้นฉันจะไปรับที่บ้านเค็น เท่านี้ละ" อนิรุทธิ์วางสายตาเป็นประกายอย่างจะสะใจ เขาบอกกับตัวเองว่า
"คุณก็ว่าผมไม่ได้ วิ เพราะคุณเป็นคนขอหย่ากับผมเอง"
ส่วนนุดีก็ได้แต่ถอนใจด้วยความกลัดกลุ้มแล้วเธอก็โทรหาอนิรุทธิ์อีกครั้งขอร้องว่า
"เราไม่ควรติดต่อกันอีกค่ะ" แต่อนิรุทิ์ไม่ยอม แล้ววิกันดาก็เข้าพอดี นุดีถึงกับสะดุ้ง มือไม้สั่นจนโทรศัพท์เกือบหลุดจากมือ
"วันนี้ขวัญอ่อนจริง" วิกันดาล้อ
อนิรุทธิ์ได้ยินเสียงวิกันดาก็ยิ้มสะใจกำชับนุดีว่า เย็นนี้พบกับ นุดีรีบรับปากแล้ววางสายเพราะกลัววิกันดารู้
"เย็นนี้จะไปเรียนกับเค็นหรือเปล่า พี่จะไปส่ง แล้วจะคอยรับกลับด้วย พี่ไม่ได้พบกับเค็นมาหลายวัน เห็นเขาว่า มีเรื่องอยากจะคุยกับพี่" วิกันดาชวนนุดี
นุดีสะดุ้งรีบหาขออ้างไม่ให้วิกันดาไป จนวิกันดาแปลกใจ แต่ก็ไม่แสดงอะไร นุดีลอบผ่อนลมหายใจ แต่ก็ไม่พ้นสายตาของวิกันดา
000000000000000
เค็นเมื่อรู้ว่าวิกันดาไม่ได้มาส่งนุดี ก็อาสาจะไปส่งเธอที่บ้านหลังเลิกเรียน แต่ก็โดนนุดีปฏิเสธเช่นกัน ส่วนทางด้านอรอินทร์ก็กำลังเตรียมกล้องวีดีโอเพื่อจะไปจับผิดอนิรุทธิ์
วรนารีพยามจะห้ามแต่อรอินทร์ไม่ฟัง เธอมาซุ้มรออนิรุทธิ์ที่ออฟฟิศแล้วขับรถตามไปจนกระทั่งถึงบ้านเค็น และเห็นนุดีเดินมาขึ้นรถอนิรุทธิ์ อรอินทร์ข่มใจไม่ลงไปอาละวาด เธอหยิบกล้องมาบันทึกภาพไว้ จนกระทั่งรถของอนิรุทธิ์แล่นออกไป
อรอินทร์ลดกล้องลงเอนตัวพิงพนักหลับตาลง ปล่อยน้ำตาไหลรินแล้วจึงสะอื้นฮักๆ
เค็นโทรมาปรับทุกข์กับวิกันดาเรื่องนุดี เพราะดูเธอแปลกๆ ไปและไม่ค่อยมีสมาธิในการเรียนนัก
"คุณวิกันดา ผมคงผิดหวัง ผมคิดว่า เพื่อนคนนั้นคงมีความสำคัญกับนุดีมาก" เค็นเศร้า
"คุณเคยบอกกับนุดีหรือยังว่าคุณรักเขา" วิกันดาแนะนำ เค็นอ้างว่า เขายังไม่กล้า
"คงต้องกล้าแล้วละค่ะ ไม่อย่างนั้นก็จะไม่รู้เสียทีว่าเขาคิดยังไงกับคุณ"
"ขอบคุณมากครับ ผมจะลองดู" เค็นรับคำแล้ววางโทรศัพท์ลง
อรอินทร์กลับมาถึงบ้านก็บอกกับวรนารีว่า อนิรุทธิ์ไปรับนุดีจริง วรนารีอึ้งรำพึงว่า วิกันดารู้หรือเปล่า
"ยัยนั่นน่ะถ้าไม่โง่ ก็ต้องเป็นคนวางแผนทั้งหมด" อรอินทร์ว่า
"พี่รุทธ์นี่เจ้าชู้จนเข้าเส้นจริงๆ ฉันว่าแกเลิกกับเขาเถอะ ไม่งั้นก็ต้องทุกข์ทรมานใจไม่มีวันจบสิ้น"
"ไม่ ฉันไม่มีวันยอมหรอกนา ไม่ยอมแน่ๆ พี่รุทธ์จะมาทำเล่นๆ กับฉันไม่ได้"
"แล้วไง ไม่ยอมแล้วก็มานั่งตรอมใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันกับเที่ยวได้สะกดรอยตามว่าเขาจะพากันไปที่ไหนบ้างงั้นเรอะ"
วรนารีมองหน้าอรอินทร์ อรอินทร์ขบกรามแล้วเดินเข้าบ้านเงียบๆ
อนิรุทธิ์พานุดีมาดูหนัง แต่พอเห็นนุดีเหลียวหน้าเหลียวหลังเพราะกลัวว่าจะมีคนรู้จักมาพบก็นึกเอ็นดูจึงปลอบว่า
"ไม่ต้องกลัว อย่าลืมว่า ฉันหย่ากับวิแล้ว" แต่นุดีก็ยังไม่สบายใจ เธอบอกกับอนิรุทธิ์ต่อว่าต่อไปจะไม่มาดูหนังแบบนี้อีกแล้ว เพราะไม่อยากเดือดร้อนและไม่อยากให้ใครเดือดร้อนด้วย
"ใครกันที่เดือดร้อน วิเขาก็หย่ากับฉันแล้ว ชนิดที่ไม่ได้เหลือเยื่อใยเลยด้วย ส่วนเรื่องอร ฉันกำลังจะเลิกคบกับเขา เพราะยิ่งคบกันนานก็ยิ่งไปกันไม่ได้เลย นิสัยเราต่างกันสุดขั้วยังมีอะไรสงสัยอีกหรือเปล่า" อนิรุทธิ์มองนุดี นุดีก้มหน้าลง ด้วยความรู้สึกสับสน
"ฉันหาคอนโดฯ ให้เธอได้แล้ว อยากไปดูเดี๋ยวนี้เลยไหม" อนิรุทธิ์ชวนต่อ แต่นุดีปฏิเสธ
"โอ.เค. พรุ่งนี้เย็นฉันจะพาไปดู" อนิรุทธิ์ออกรถ ไม่สนใจเสียงห้ามของนุดี
นุดีขอร้องให้อนิรุทธิ์ส่งเธอลงที่หน้าปากซอย เพราะกลัวว่าวิกันดาจะรู้ อนิรุทธิ์จอดรถแล้วหันมาถามนุดี
"ทำไมต้องหลบๆ ซ่อนๆ ยังกับเป็นความผิดนักหนา"
"สำหรับอาจารย์อาจจะไม่ผิด แต่สำหรับหนูมันผิดมากค่ะ ผิดทั้งคุณธรรมและศีลธรรม ด็อกเตอร์วิกันดามีพระคุณกับหนูมากเหลือเกิน ให้ทั้งความเมตตากรุณา คอยช่วยเหลือทุกเรื่องนุดีเสียงเครือ"
"โอ.เค. ฉันยอมแพ้ ลงไปเถอะ" อนิรุทธิ์ว่า
นุดีรีบลงจากรถเธอยกมือไหว้อนิรุทธิ์แล้วรีบเดินหนีก่อนที่น้ำตาจะหยดลงมา อนิรุทธิ์มองตามแล้วยิ้มอย่างพอใจ
วิกันดายังคงนั่งอ่านหนังสือรอนุดีด้วยความเป็นห่วง เธอได้ยินเสียงกริ่งหน้าบ้านจึงลุกไปดูที่หน้าต่างก็เห็นพากำลังเปิดประตูให้นุดีเข้ามา ท่าทางเหมือนนุดีกำลังขอโทษที่กลับดึก เธอถอนใจโล่งอกแล้วเตรียมเข้านอน ส่วนนวลก็ดักรอเล่นงานนุดีอยู่ที่ห้องรับแขก แต่นุดีไม่ตอบโตด้วย เธอเดินหนีขึ้นห้องแล้วหยุดมองห้องวิกันดาทำท่าจะเคาะประตูแต่แล้วก็เปลี่ยนใจเดินเลยไปที่ห้องพักตัวเอง
นุดีรู้สึกอึดอัดที่วิกันดาไม่เอ่ยปากถามเลยว่าเมื่อคืนเธอไปไหน จึงเป็นฝ่ายถามวิกันดาเสียงเอง
"คุณคะ คุณไม่ถามหรือคะว่า เมื่อคืนหนูไปไหนมา"
"ไม่หรอก พี่รู้ว่า ถ้านุดีอยากบอก นุดีก็จะบอกเอง แล้วพี่ก็เชื่อว่านุดีไม่ได้ทำอะไรเสียหาย" วิกันดายิ้มให้ แล้วก้มหน้าทำงานต่อ
นุดีรู้สึกโล่งใจขึ้น สักพักใหญ่ท่านผู้หญิงก็โทรมาตามให้นุดีไปพบเพราะแวววรรณแวะมาเยี่ยม นุดีนึกกลัวหันมาทางวิกันดา
"ไม่ต้องกลัวหรอก ท่านผู้หญิงท่านอยู่ด้วย" วิกันดาว่า นุดีรับคำแล้วเดินจ๋อยออกไป วิกันดานึกเวทนา
ที่หน้าห้องนุดีได้พบอรอินทร์ เธอชะงักไปนิดหนึ่งแล้วรีบหลบสายตาเดินหนี อรอินทร์มองตามนุดีราวกับจะเผาให้มอดไหม้ แล้วเดินตรงเข้าห้องวิกันดา นพวรรณกับพวกไม่กล้าทักเพราะสีหน้าอรอินทร์ดูน่ากลัว
"ฉันหย่ากับรุทธิ์แล้ว ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป ฉะนั้น คุณอรไม่ต้องมาที่นี่" วิกันดาเอ่ยเมื่ออรอินทร์เดินเข้ามา
"อรเกรงว่า คุณพี่คงขว้างงูไม่พ้นคอค่ะ คุณพี่ลองดุเองซิค่ะ" อรอินทร์หยิบวิดีโอออกมาเปิดให้วิกันดาดู เห็นเป็นภาพตอนที่อนิรุทธิ์ไปรับนุดีที่บ้านเค็น
วิกันดาดูจบก็ส่งคืนอรอินทร์ด้วยสีหน้าปกติแล้วบอกอรอินทร์ว่า "ฉันหย่ากับเขาแล้ว เขาย่อมมีสิทธิจะคบกับใครก็ได้"
"แต่เขากำลังคบกับนุดี เด็กของคุณพี่พวกมันกำลังตบหน้าคุณพี่อยู่" อรอินทร์ใส่ไฟ
"คุณอร เมื่อฉันหย่ากับอนิรุทธิ์ ก็หมายความว่าฉันขาดจากเขาโดยสิ้นเชิง ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก"
"เขายังเป็นพ่อของลูกคุณพี่"
"ไม่แปลกหรอกค่ะ ต่อไปเขาอาจจะเป็นพ่อของลูกใครอีกก็ได้"
"นี่คุณพี่จะบอกอรว่า คุณพี่ไม่แคร์เขาเลยหรือคะ อรไม่เชื่อหรอก คุณพี่ไม่ได้พูดออกมาจากใจจริง คุณพี่มีจิตใจอ่อนโยนอ่อนไหวกว่านั้น ขนาดอรที่แข็งกร้าวกว่าคุณพี่หลายเท่าก็ยังแคร์คนที่อรรัก"
"อย่ามาพูดถึงความรักที่นี่ เมื่อเธออยากได้ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์นัก ฉันก็ยกให้เธอไปแล้วไง เพราะฉะนั้นจงปล่อยฉันไว้ตามลำพัง อย่าได้มารื้อฟื้นอะไรให้ฉันฟังอีกเลย จะขอบใจมาก เราต่างคนต่างอยู่ ต่างคนต่างไป เธอเป็นสุขก็ดีแล้ว ฉันดีใจด้วย"
"เป็นสุขบ้าบออะไร คุณพี่ก็เห็นวิดีโอนั่นแล้ว เด็กของคุณพี่มันกำลังแย่งพี่รุทธิ์ไปจากอร"
"นั่นมันเรื่องของเธอแล้วละ เธอต้องไปหาวิธีทางแก้ไขจัดการเอง"
"มันเป็นแผนของคุณพี่ใช่ไหมที่จะยกพี่รุทธิ์ให้นังนุดี เพื่อให้อรเจ็บช้ำน้ำใจ"
"เจ็บช้ำน้ำใจ เธอรู้จักคำนั้นเหมือนกันหรือเป็นยังไงล่ะ ทีนี้รู้ซึ้งแล้วใช่ไหม"
"อรยอมรับว่าอรเจ็บปวด อรทุกข์ทรมานใจ แต่อรจะไม่ยอมอ่อนแอปล่อยเขาไปให้ใครง่ายๆ เหมือนคุณพี่ และอรก็ต้องทำได้แน่ ฝากบอกนังนุดีด้วยว่าอย่ามาแย่งของๆ อร ไม่งั้นมันตาย"
อรอินทร์เดินออกไป วิกันดาถอนใจทั้งเหนื่อยหน่ายและกังวล
"คุณป้าว่ายังไงบ้าง" วิกันดาทักเมื่อนุดีเดินเศร้าเข้ามาในห้อง
"ท่านก็ว่าหนู ประชดหนูอย่างเดิมนั่นแหละค่ะ ท่านว่าหนูทำให้ท่านอับอายขายหน้าที่ไม่ยอมแต่งงานกับคุณสุนทรทั้งๆ ที่ท่านไปตกลงกับเขาไว้แล้ว" นุดีตอบ วิกันดาครุ่นคิดแล้วเอ่ยถามนุดีว่า
"นิสัยใจคอคุณสุนทรเขาเป็นยังไง"
"เขาก็ดูเป็นคนใจดีค่ะ แต่ท่าทางเชยๆ หนูคิดว่าหนูคงไม่มีความสุขถ้าแต่งงานกับเขา หนูไม่ได้รักเขา"
"บางที คนที่เรารักอาจจะทำให้เราเป็นทุกข์ได้" วิกันดาพูดนิ่งๆ
"คุณหมายถึง เอ้อ ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ใช่ไหมคะ" นุดีมองวิกันดา
"อนิรุทธิ์ไม่ชอบการผูกมัดเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ เขาเป็นคนรักตัวเองมากซึ่งก็ไม่ผิด ถ้าหากจะทำให้คนอื่นโดยเฉพาะเพศตรงข้ามเดือดร้อน ถ้าดูจากภายนอก เขาคือผู้ชายที่เพียบพร้อมทุกอย่าง เจ้าเสน่ห์เป็นที่ต้องตาต้องใจผู้หญิงทุกคน และนั่นทำให้เขาไม่มีวันหยุดที่ผู้หญิงคนไหน นุดีก็เห็นแล้วไม่ใช่หรือ"
วิกันดาพูดเรื่อยๆ คล้ายจะเตือนนุดี นุดีถึงกับสะดุ้ง วิกันดาจึงสอนต่อ
"อะไรที่มันเพอร์เฟคเกินไปก็ไม่ดี คำพังเพยฝรั่งเขาถึงได้เตือนว่า อะไรที่เราเห็นสวยงามวูบวาบ อาจจะไม่ใช่ทองก็ได้" วิกันดาสบตานุดี นุดีหลบตาลง
นุดีไม่ได้กลับบ้านพร้อมวิกันดา เธออ้างว่ามีงานค้างอยู่จึงจะทำต่อให้เสร็จ วิกันดาไม่ว่าอะไรจึงขอตัวกลับก่อน และพูดย้ำนุดีว่า อย่าลืมเรื่องที่คุยกันเมื่อเช้า ทำให้นุดีรู้สึกผิด แต่เมื่ออนิรุทธิ์ส่งข้อความมาตามว่า มารออยู่ที่เดิมแล้ว นุดีก็ถอนใจแล้วลงไปพบอนิรุทธิ์
"จะพาไปดูคอนโดฯ" อนิรุทธิ์บอกกับนุดี
"อาจารย์คะ หนูว่าแบบนี้มันไม่ถูกต้อง" นุดีว่า
"แล้วใครเป็นคนตัดสินล่ะ" อนิรุทธิ์ขับรถออกไปทันที
เจนจบมาหาวิกันดาที่บ้านและแสดงความเสียใจเรื่องที่เธอหย่ากับอนิรุทธิ์ วิกันดาตอบว่าเธอไม่นึกเสียใจเลยสักนิด
"แต่สีหน้าและแววตาคุณมันตรงกันข้ามกับที่คุณพูดเลยนะ ผมก็ไม่นึกเหมือนกันว่า คุณจะตัดสินใจเร็วขนาดนี้" เจนจบพูดจากใจจริง
"ฉันคิดว่าไม่มีประโยชน์อะไรที่จะยื้อกันไว้อีกต่อไปแล้วค่ะ การแยกกันอยู่โดยไม่หย่ามันก็เหมือนยังมีอะไรค้างคาอยู่ในใจถ้าหย่ากันเสียให้รู้แล้วรู้รอด รุทธิ์เองก็จะได้มีอิสระที่จะใช้ชีวิตของเขาเต็มที่ ไม่ต้องมาคอยทะเลาะกัน"
"คุณเองก็จะได้สบายใจที่ไม่ต้องทนดูเขาพาผู้หญิงคนโน้นคนนี้โฉบไปโฉบมา"
"ใช่ค่ะ ถ้าจะเจ็บก็เจ็บไปเลยทีเดียวดีกว่า" วิกันดายอมรับ เจนจบมองวิด้วยแววตาอ่อนโยน
อนิรุทธิ์พานุดีมาดูคอนโดที่เขาเตรียมไว้ให้ แต่นุดีปฏิเสธเพราะมันหรูเกินไปสำหรับเธอ อนิรุทธิ์อาสาจะออกค่าใช้จ่ายให้เอง แต่นุดีไม่ยอม เพราะกลัวถูกตราหน้าว่าเป็นพวกเสี่ยเลี้ยงและไม่อยากให้วิกันดาเสียใจเธอบอกอนิรุทธิ์ว่า จะกลับไปอยู่ที่คอนโดเดิม เพราะติดต่อเจ้าของไว้แล้ว อนิรุทธิ์ฟังแล้วก็อึ้ง นุดีรีบถามว่าเขาโกรธเธอหรือ อนิรุทธิ์ส่ายหน้าอธิบายว่า
"เปล่า ที่นิ่งไปก็เพราะกำลังแปลกใจว่า ในสังคมที่กระแสวัตถุนิยมรุนแรงขนาดนี้ ยังมีคนคิดอย่างเธอเหลืออยู่ด้วยหรือ อายุก็ไม่ใช่ว่ามากมายอะไร"
เจนจบเหลือบมองดูนาฬิกาแล้วเปรยกับวิกันดาว่า นุดียังไม่กลับมาเลย วิกันพยักหน้ารับ เจนจบรีบรุกต่อเพราะเค็นมาปรับทุกข์ให้ฟังว่า ระยะหลังนี้นุดีมีท่าทางแปลกๆ เหมือนมีความลับ ไม่รู้ว่าจะเกี่ยวกับอนิรุทธิ์หรือเปล่า วิกันดาถอนใจตอบว่า
"ดิฉันภาวนาขออย่าให้เป็นอย่างนั้นค่ะ"
"ถ้าเขาทำอย่างนั้นจริงๆ ขอโทษนะครับ เขาก็เลวที่สุดแล้ว" เจนจบส่ายหน้า แล้วขอตัวกลับ
"ขอบคุณมากค่ะ ที่มาอยู่เป็นเพื่อน บางทีฉันก็ไม่รู้จะพูดกับใคร" วิกันดาว่า
เจนจบถามถึงอนงค์นารถกับฉวีเพ็ญ "เวลาอย่างนี้น่าจะเป็นเวลาของครอบครัวเขาค่ะ ยิ่งเพ็ญด้วยละก็เขาต้องคอยดูแลสามีของเขา ส่วนนารถมีสัมมนาที่ภูเก็ตโน่น" วิกันดาเดินออกมาส่งเจนจบที่รถ
"จะว่าอะไรไหม ถ้าผมจะมาบ่อยๆ" เจนจบหันมามอง
"ไม่ว่าค่ะ บ้านนี้ต้อนรับเพื่อนทุกคนอยู่แล้ว" วิกันดาตอบนิ่งๆ เจนจบชะงักกับคำว่า"เพื่อน"
เจนจบขับรถออกมาถึงกลางซอยก็เห็นรถของอนิรุทธิ์แล่นสวนเข้าไป แต่อนิรุทิ์กำลังคุยกับนุดีอยู่จึงไม่ทันเห็นรถเจนจบ เจนจบจอดรถเข้าข้างทางแล้วโทรบอกวิกันดา
"คุณวิ ผมเห็นรถด็อกเตอร์อนิรุทธ์เข้ามาในซอย ไม่แน่ใจว่า เขาจะไปหาคุณหรือว่าพาใครไปส่งที่บ้าน"
"ขอบคุณค่ะ น่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่าค่ะ" วิกันดาตอบกลับเพราะได้ยินเสียงกริ่งประตูบ้าน
"ไอ้บ้า ไอ้ทุเรศ" เจนจบขบกรามแน่น
อรอินทร์มานั่งรออนิรุทธิ์อยู่หน้าคอนโดตั้งแต่เย็น และเมื่อรถอนิรุทธิ์แล่นเข้ามาจอด เธอก็รีบเข้าไปต่อว่า แต่อนิรุทธิ์ไม่สน เขาไล่ให้อรอินทร์กลับไป มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้
"งั้นก็เลือกเอา จะคุยที่นี่คืนนี้ หรือว่าจะคุยพรุ่งนี้ที่ออฟฟิศพี่รุทธ์"
อรอินทร์เสียงดังใส่ อนิรุทธ์หงุดหงิดเต็มที่เดินหนีเข้าคอนโดฯ อรอินทร์ตามติด
"มีอะไรก็รีบพูดมา พี่ง่วงแล้ว" อนิรุทธิ์เอ่ยเมื่อเข้ามาในห้อง
"อ้อ พอจะพูดกับอรทำง่วง แต่กับนังนุดีพูดดึกเท่าไหร่เท่ากัน" อรอินทร์พาล
อนิรุทธิ์ตวาดว่า นุดีไม่เกี่ยวด้วย อรอินทร์น้อยใจหาเรื่องต่อ "ไม่เกี่ยวยังไงในเมื่อมันกำลังจะแย่งผัวอร"
"ไม่มีใครเป็นเจ้าของพี่ จำเอาไว้"
"ไม่จำ อรนี่แหละเป็นเจ้าของพี่รุทธิ์แทนด็อกเตอร์วิกันดา"
"อร วันก่อนเราก็คุยกันรู้เรื่องแล้ว นี่ยังจะมาหาเรื่องอะไรอีก"
"อรไม่ได้หาเรื่องพี่รุทธิ์นั่นแหละเป็นคนหา ถ้าพี่รุทธิ์ไม่มัวแต่พานังนุดีเข้าโรงแรม เราก็คงไม่ต้องมาทะเลาะกันบ่อยๆ อย่างนี้"
"พี่ไม่เคยพานุดีเข้าโรงแรม อย่านึกว่า คนอื่นเขาจะเหมือนตัวเองไปหมดซิ นุดีเขาเป็นคนดีสมชื่อ ขนาดพี่จะเช่าคอนโดฯ หรูๆ ให้ เขายังไม่ยอมรับ"
"พี่รุทธ์ พี่หลงมันถึงขนาดจะเช่าคอนโดฯ ให้มันอยู่แล้วหรือคะ ก็ทำไมไม่พามันมาอยู่ที่นี่ด้วยเสียเลยล่ะ"
"ก็อยากทำอย่างนั้นเหมือนกัน แต่เขาไม่ยอม"
"กรี๊ด พี่รุทธิ์เหยียบย่ำหัวใจอร พี่รุทธิ์ไม่รู้หรือว่าพี่ทำให้อรเจ็บปวดแค่ไหนไหนเคยบอกว่ารักอร ไหนเคยบอกว่าอรทำให้พี่รุทธิ์มีความสุขมากที่สุด ภาคภูมิใจมากที่สุด พี่รุทธิ์ลืมหมดแล้วหรือคะ"
"อรจะเอาอะไรกับคำพูดของผู้ชาย แต่ถ้าอรทำตัวแบบวิ เราก็อาจจะคบกันต่อไปได้"
"ขนาดแม่พระอย่างคุณพี่ยังทนไม่ได้ ต้องหย่ากับพี่รุทธิ์ แล้วอรจะทนได้ยังไง"
"ถ้าทนไม่ได้ก็เลิกคบ ก็มีอยู่แค่นั้น อรเป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือว่า เราจะไม่ผูกมัดกัน"
"ก็ตอนนั้นพี่รุทธิ์มีคุณพี่ แต่ตอนนี้หย่ากันแล้ว"
"แล้วใครล่ะเป็นต้นเหตุ"
"พี่รุทธ์ ทำไมเป็นอย่างนี้ ทำไมพี่รุทธิ์เป็นอย่างนี้ อรทนไม่ได้ อรไม่ไหวแล้วจริงๆ" อรอินทร์เอามือกดท้องด้วยความเจ็บปวดแล้วลงไปนอนคร่ำครวญ
นุดีตัดสินใจเข้ามากราบขอโทษวิกันดาพร้อมสารภาพเรื่องอนิรุทธิ์ทั้งน้ำตา วิกันดาถอนใจเอ่ยว่า
"พี่เป็นคนนอก ไม่รู้จริงๆ ว่านุดีไปติดบ่วงแร้วนั่นได้ยังไง อย่าหาว่าพี่ละลาบละล้วงเลยนะ แต่พี่เห็นว่านุดีไม่เหมือนอรอินทร์ เธอกับเขาห่าง ไกลกันลิบลับ เกมอย่างนี้ไม่เหมาะกับนุดี"
"หนูไม่เคยคิดว่ามันเป็นเกมเลยค่ะ" นุดีตอบ
"หมายความว่า เธอรักด็อกเตอร์อนิรุทธิ์" วิกันดาถามโดนใจ แต่พอเห็นนุดีอึ้งก็พูดต่อ
"ไม่ต้องกลัว พี่ไม่ใช่ศัตรูของนุดีไม่เคยมีเจตนาร้ายแม้แต่นิดเดียว ที่ถามก็เพราะอยากรู้จริงๆ พี่งงแล้วก็แปลกใจจนพูดไม่ถูก"
"หนูไม่ชอบอรอินทร์ หนูเกลียดที่เขาทำกับคุณ เกลียดมากจนหนูคิดว่าจะต้องทำให้เขาเต้นให้ได้"
"โธ่เอ๊ยนุดี เธอไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นเลย ไม่รู้หรือว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย เพียงจะแลกกับการทำให้อรอินทร์เต้นด้วยความหึง เมื่อเธอคิดว่า เวลานี้อนิรุทธิ์เป็นอิสระแล้วไม่มีพันธะอะไรกับใคร ถึงแม้เธอตั้งใจจะแก้แค้นอรอินทร์จนเกิดพลาดพลั้งไปบ้างก็ไม่เสี่ยงอะไรนักหนา ถ้าทำให้เขายอมจดทะเบียนสมรสกับเธอได้"
"ไม่จริงค่ะ หนูไม่เคยคิดอย่างนั้น หนูรู้ว่านอกจากคุณแล้ว ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์จะไม่มีวันแต่งงานหรือจดทะเบียนกับใคร หนูยอมรับว่าด็อกเตอร์อนิรุทธิ์เป็นผู้ชายในฝันของหนูทุกประการแต่หนูก็ไม่ได้คิดเลยเถิดจะทรยศคุณขนาดนั้น"
"นุดี พี่ก็ไม่เคยคิดว่าหนูจะเนรคุณเหมือนกัน พี่กับอนิรุทธิ์ขาดจากกันไปแล้ว ไม่ว่าเธอกับเขาจะคบหากันมันก็ไม่แปลกอะไร แค่เปลี่ยนจากอรอินทร์เป็นนุดีเท่านั้น ถึงยังไงก็ไม่ใช่พี่อยู่วันยังค่ำ"
"แต่หนูอยากให้คุณกลับไปคืนดีกับด็อกเตอร์อนิรุทธิ์"
"เราไม่ได้ โกรธกันนะนุดี แต่จะให้กลับไปอยู่ด้วยกันอย่างสามีภรรยาอีกครั้งนั้นมันเป็นไปไม่ได้แล้ว พี่เบื่อความทรมานซ้ำๆ ซากๆ เบื่อที่จะเจ็บแล้วเจ็บอีก สู้ให้มันเจ็บปางตายเสียเลยทีเดียวยังจะดีกว่าเจ็บซ้ำเจ็บซากอย่างนั้นจริงไหม ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปทำงาน" วิกันดาตัดบท นุดีน้ำตารื้นกอดวิกันดา
00000000000000
เช้าวันใหม่ นุดีมาขอลางานกับวิกันดา วิกันดาอนุญาตเพราะอยากให้เธอได้พัก และเมื่อไปถึงที่ทำงาน นพวรรณก็รายงานว่า อรอินทร์มารอพบอยู่ในห้อง วิกันดาพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าห้อง เธอเห็นอรอินทร์นั่งร้องไห้ไหล่คู้ท่าทางเหมือนคนทุกข์หนัก อรอินทร์เงยหน้ามองวิกันดาฟ้องว่า
"เมื่อคืนอรทะเลาะกับพี่รุทธิ์อีกแล้ว นอนไม่หลับทั้งคืน ปวดท้องจนเกร็งไปหมดเพราะนังนุดีอีกนั่นแหละ มันไปไหนคะ อรต้องการตกลงกับมันค่ะ"
"วันนี้นุดีลาหยุด ฉันว่าคุณกับเขาต่างคนต่างอยู่ดีกว่า" วิกันดาแนะนำ
แต่อรอินทร์กลับพาลใส่หาว่าวิกันดาเข้าข้างนุดีเพราะต้องการแก้แค้นเธอ วิกันดาส่ายหน้าบอกว่า ใครทำกรรมอะไรไว้ก็ต้องชดใช้กรรม
"คุณพี่อยากด่าอรก็เชิญค่ะ ด่าให้เจ็บยิ่งกว่านี้ก็ได้"
"เรื่องอะไรที่ฉันต้องด่าคุณ ฉันต้องด่าตัวเองต่างหากที่แข็งแรงไม่พอ ปล่อยให้คนอื่นมาแย่งของๆ ตัวไปต่อหน้าต่อตา"
"อรไม่ได้แย่งนะคะ อรไม่ได้อะไรจากเขาเลย นอกจากกินด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน แล้วก็นอนด้วยกันแค่นั้น"
"อ้าว แล้วคุณอรจะเอาอะไรอีกล่ะ คนเราก็มีอยู่เท่านั้นไม่ใช่หรือคะ"
"ใช่ค่ะ แค่เท่านั้นของอรก็ไม่ได้เป็นเรื่องเป็นราวอะไร มันสนุกแค่ตอนแรกๆ แต่ตอนนี้ไม่สนุกแล้ว เพราะเขาไม่เคยคิดจะรับผิดชอบ"
"ไหนคุณเคยบอกว่า ไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบ"
"มีด้วยหรือคะที่ผู้หญิงไม่ต้องการให้ผู้ชายรับ ผิดชอบ โดยเฉพาะผู้ชายที่ตัวเองรักมากเหลือเกิน ถึงยังไงอรก็ยังยืนยันว่าอรรักพี่รุทธิ์ รักมากและไม่สามารถจะทนดูเขาตกเป็นของใครได้นอกจากคุณพี่" อรอินทร์ร้องไห้อีกรอบ
วิกันดาแค่นหัวเราะตอบกลับว่า "เขาไม่ได้เป็นของฉันหรอก แต่จะเป็นของใครก็เรื่องของเขา ฉันไม่เกี่ยวแล้วก็ไม่ได้คิดจะใช้นุดีเป็นเครื่องมือด้วย ขอบอกกับคุณตรงนี้เป็นครั้งสุดท้ายเลยว่า ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์กับฉันสิ้นชาติวาสนากันแล้ว ถ้าจะมีคิดถึงก็แค่ในฐานะเพื่อนร่วมโลกเท่านั้น ใครอยากจะแย่งชิงก็ตามสบาย"
อนงค์นารถกับฉวีเพ็ญหัวเราะร่วนเมื่อได้ฟังวิกันดาเล่าเรื่องอรอินทร์ที่มานั่งคร่ำครวญปรับทุกข์ แล้วช่วยกันออกความเห็น
"ใครจะไปคิดว่า ในที่สุดเมียน้อยจะต้องมานั่งคร่ำครวญปรับทุกข์กับเมียหลวง คำพังเพยเขาว่า เมียสองต้องห้าม เมียสามตามตำรา นี่คุณรุทธิ์จะมีเมียสาม ทำไมมันถึงได้วุ่นวายนะ สงสัยคำพังเพยนี่เชื่อไม่ได้แล้ว"
"อย่าเอาเราเข้าไปปน เพราะเราหลุดพ้นออกมาแล้ว" วิกันดารีบบอก
"ยัยนุดีนั่นก็ไม่น่านะ คิดยังไง้ถึงไปเล่นกับไฟ เดี๋ยวก็ต้องมานั่งปรับทุกข์กับวิอีก" อนงค์นารถนึกถึงนุดี
ฉวีเพ็ญรีบตอบแทน "ทีนี้ วิของเราก็ต้องกลายมาเป็นที่ปรึกษา ของบรรดาเมียเล็กเมียน้อยของอดีตสามี
ตลกว่ะ เป็นเราละก็จะไล่ตะเพิ่ดไปให้หมด"
วิกันดาอมยิ้มแล้วก็ชะงัก เมื่อสีหนาทผูกผ้ากันเปื้อนเดินออกมาพร้อมน้ำและขนม
"มาแล้วครับ ปั้นขลิบไส้ปลาอุดมไปด้วยโปรตีน แล้วนี่น้ำส้มอุดมไปด้วยวิตามินซี คุณวิกับคุณนารถอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันนะครับ วันนี้เมนูพิเศษคือยำตะไคร้"
"พอแล้วค่ะ ไม่ต้องสาธยายมาก ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดล้างรถได้แล้ว" ฉวีเพ็ญดุ
สีหนาทรับคำแล้วเดินไปเปลี่ยนชุดเตรียมล้างรถ อนงค์นารถตาค้างร้องถามฉวีเพ็ญว่าทำได้ไง
"โอ๊ย ไม่ต้องทำ ก็ที่วิพูดวันนั้นไง คุณสีนะรู้สึกกินใจมาก ตั้งแต่นั้นมาก็เลยเปลี่ยนเป็นคนละคน" ฉวีเพ็ญเฉลย อนงค์นารถครุ่นคิด
อนงค์นารถกลับมาถึงบ้านก็ให้ป้าจันไปเชิญพลเวทย์ลงมาพบและคุยถึงเรื่องสีหนาทที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนให้ฟัง
"เขาเปลี่ยนมากลายเป็นคนรักเมีย ถนอมเมียได้อย่างไม่น่าเชื่อ ทำอาหารคาวหวานให้เมียกินช่วยทำงานบ้านทุกอย่าง"
อนงค์นารถพูดไม่ทันจบ พลเวทย์ก็แทรกว่า "นั่นคือโสกียสุข ผมได้หลุดพ้นมาแล้ว"
"รู้ไหมว่าฉันคิดยังไง ฉันคิดว่าคุณเป็นคนเห็นแก่ตัว คิดแต่จะเอาตัวรอดไปนิพพานคนเดียวไม่เคยหันมามองเมียตัวเองเลยว่าสุขทุกข์ยังไง"
อนงค์นารถตัดพ้อ พลเวทย์สอนต่อว่า สุขหรือทุกข์นั่นอยู่ที่ใจ
"โอ๊ย!" อนงค์นารถชักฉุน
"ใจเย็นๆ ครับ ใช้สติ มีสติ พอสติมาปัญญาเกิด แล้วคุณก็จะไม่ต้องแสดงกิริยาอันไม่น่าดู"
"คุณพลเวทย์ ฉันขอแนะนำให้คุณไปบวชให้รู้แล้วรู้รอด อย่ามาทำเป็นครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้"
อนงค์นารถเดินไปโกรธๆ พลเวทย์พึมพำตามหลัง "โกรธคือโง่ โมโหคือบ้านะครับ" อนงค์นารถได้ยินก็ทำท่าจะกรี๊ด
พลเวทย์ส่ายหน่ายบอกต่อว่า "เกินจะเยียวยา"
และในขณะที่อนงค์นารถกำลังโกรธพลเวทย์อยู่นั้น ฉวีเพ็ญก็กำลังนั่งให้สีหนาทนวดต้นคอให้อยู่ และเธอก็บอกกับสีหนาทว่า จะจับคู่ใหม่ให้วิกันดา
"เพ็ญรู้ว่าคุณเจนจบเขาชอบวิ พ่อม่ายกับแม่ม่ายมาเจอกัน ลูกเธอเป็นลูกฉัน ลูกฉันเป็นลูกเธอแถมเผลอๆ จะมีลูกเราอีก นั่นน่าจะเป็นครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่นพิลึก" ฉวีเพ็ญคุยฟุ้ง
เจนจบแวะมาหาเค็นที่บ้าน เขาเห็นว่าเค็นสีหน้าไม่ดีนักจึงชวนคุยเรื่องนุดี จึงทำให้เค็นเศร้าหนักเข้าไปอีก เจนจบนึกเห็นใจจึงเปรยว่า
"เค็น ผมรู้ว่าคุณชอบนุดี แต่ก็อยากจะให้ทำใจเผื่อๆ ไว้บ้าง"
"คุณกำลังจะบอกว่า" เค็นพูดค้าง เจนจบพยักหน้าบอกว่า นุดีชอบคนอื่นอยู่ เค็นอึ้งไปนิด ถามต่อว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร เจนจบรู้จักใช่ไหม เจนพยักหน้าช้าๆ เค็นสีหน้าครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า
"ผมว่าผมรู้แล้ว ความจริงผมสงสัยมาตั้งนานแล้ว วันที่อรอินทร์เขามาอาละวาดที่นี่"
"ผู้ชายคนนั้นน่ากลัวมากสำหรับนุดี" เจนจบนึกห่วง
"ก็ไม่แน่ เขาอาจจะรักนุดีจริงๆ ก็ได้" เค็นได้แต่หวัง
"ว่าจะมาชวนคุณไปบ้านคุณวิพรุ่งนี้ ไปกินข้าวกันที่นั่น บางทีถ้าเราช่วยกันให้เหตุผล นุดีอาจจะฟังบ้าง" เจนจบชวน แต่เค็นตอบว่า ยังไม่แน่ใจ แล้วขอตัวเข้าห้องเพราะมีเรื่องต้องคิดหนัก
นุดีเข้ามากราบที่ตักวิกันดาบอกว่า จะมาลาเพราะได้ที่อยู่ใหม่แล้ว วิกันดาถามถึงเหตุผลที่ต้องย้ายออกไป
"หนูเกรงใจค่ะ หนูทำผิดต่อคุณหลายอย่าง แต่หนูไม่ได้ไปอยู่กับด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ ท่านไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ทั้งสิ้น หนูสาบานได้" นุดีน้ำตารื้น
"ไม่ต้องสาบานหรอก พี่เชื่อเธอ" วิกันดายิ้มอ่อนโยน
"ขอบคุณมากค่ะ บางทีได้ไปอยู่ตามลำพังอย่างนั้น หนูอาจจะคิดอะไรออกบ้าง" นุดีน้ำตาไหล
วิกันดาวางมือบนศีรษะนุดีอย่างเมตตา
เช้าวันต่อมา ยุทธการมาดักรอนุดีที่หน้าบ้านวิกันดาแต่เช้า แต่พบวิกันดาเดินออกมาเพียงลำพัง เขารีบถามหานุดี วิกันดาตอบว่า นุดีย้ายกลับไปอยู่ที่คอนโดเดิมแล้ว ยุทธการนึกแปลกใจจึงรีบตามไปดู แต่นุดีก็ไม่อยู่ที่นั่นเพราะห้องเดิมของเธอมีคนมาเช่าต่อแล้ว ยุทธการจึงไปถามผู้จัดการคอนโดและได้รับคำตอบว่า
"ตั้งแต่ย้ายออกไป คุณนุดียังไม่ได้ติดต่อมาเลยค่ะ"
"เอ๊ะ ก็เห็นบอกว่าจะมาอยู่ที่นี่ ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก"
ยุทธการเดินออกมาด้วยสีหน้าครุ่นคิด เขากลับไปที่บ้านวิกันดาอีกครั้ง และถามหานุดีกับพาที่วิ่งมาเปิดประตูให้ แต่คำตอบที่ได้ก็คือ
"คุณนุดีขนข้าวของออกไปประมาณ 2 ชั่วโมงแล้วครับ" ยุทธการยืนงง
จบตอน 16

เมียหลวง 17
ยุทธการมาขอพบวิกันดาที่สำนักงาน เพราะไม่รู้ว่าจะไปตามนุดีที่ไหน วิกันดานิ่งคิดแล้วสั่งให้ยุทธการว่า ให้กลับไปก่อน และถ้าเธอติดต่อนุดีได้แล้วจะโทร.ไปบอก
"คุณทราบหรือครับว่าจะติดต่อนุดีได้ที่ไหน" ยุทธการแอบหวัง
"ก็ยังไม่แน่ใจ แต่จะพยายาม" วิกันดาแบ่งรับแบ่งสู้
และเมื่อยุทธการกลับไปแล้ว วิกันดาก็โทรหาอนิรุทธิ์เพื่อถามข่าวนุดี อนิรุทธิ์หัวเราะกลบเกลื่อนปฏิเสธว่า ไม่รู้แถมยังแนะนำให้วิกันดาลองถามยุทะการดู
"ยุทธการเพิ่งกลับไป เขามาหาฉันเพราะไม่รู้ว่านุดีหายไปไหน"
"คงไม่หายไปไหนมั้ง เดี๋ยวก็คงติดต่อมาเอง" อนิรุทธิ์อ้าง
"อนิรุทธิ์ นับตั้งแต่แต่งงานกันมาจนถึงวันที่เราหย่ากัน คุณจะไปมีผู้หญิงสักกี่คน ฉันก็ไม่เคยเข้าไปก้าวก่ายเลยตราบใดที่ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับฉัน แต่ครั้งนี้ฉันวิงวอนขอร้องคุณจริงๆ ถ้าหากคุณยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ฉันจะกราบคุณด้วยซ้ำ ปล่อยนุดีไว้คนหนึ่งเถอะค่ะ ทุกครั้งที่ฉันมองแก ฉันอดนึกถึงน้องนุ่นไม่ได้ อีกไม่กี่ปีน้องนุ่นก็จะเป็นสาวสะพรั่งเหมือนนุดี มันเป็นวัยที่เต็มไปด้วยความหวัง ความฝัน บริสุทธิ์และสะอาดที่สุด คุณอย่าทำลายมันเลยนะคะ เท่านี้ละค่ะ" วิกันดาปิดโทรศัพท์ อนิรุทธิ์ยืนอึ้ง
อนิรุทธิ์เดินลงมาลานจอดรถก็พบกับยุทธการ เขาวิ่งมาปรับทุกข์เรื่องนุดีเพราะเป็นห่วงเธอมาก อนิรุทธิ์ปลอบใจว่า นุดีคงไม่เป็นอะไร
"แล้วทำไมเขาถึงหายไปเฉยๆ ล่ะครับ" ยุทธการร้อนใจ
อนิรุทธิ์พูดไม่ออก ยุทธการครุ่นคิดแล้วบอกกับอนิรุทธิ์ว่า
"ผมรู้แล้ว ต้องเป็นคุณป้าเขาแน่ๆ คุณป้าต้องบังคับเอาตัวนุดีไปแต่งงาน ผมไปก่อนนะครับ อาจารย์"
ยุทธการวิ่งออกไป อนิรุทธิ์มองตามเหมือนจะรู้สึกผิดและละอายใจเป็นครั้งแรก
นุดีนอนซึมอยู่บนเตียง เธอทบทวนเรื่องราวที่เกิดเพราะไม่รู้ว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือผิดกันแน่ ที่โทรขอความช่วยเหลือจากอนิรุทธิ์ แล้วอนิรุทธิ์ก็พาเธอมาพักที่คอนโดของเขาแต่คนละห้อง เสียงกริ่งประตูดังขึ้น นุดีสะดุ้งเฮือกลุกขึ้นไปดูที่ประตูอย่างหวาดๆ แต่เมื่อได้ยินเสียงอนิรุทธิ์เรียก เธอก็อุ่นใจรีบเปิดประตูให้ อนิรุทธิ์เดินเข้ามาพร้อมถุงใส่ผลไม้และอาหาร นุดีหยิบจานชามออกมาเทอาหาร แต่พอเห็นว่ามีแค่ของเธอก็ร้องถาม "ของอาจารย์ล่ะคะ"
"เดี๋ยวต้องไปกินกับลูกค้า เธอทานเถอะ" อนิรุทธิ์ตอบ
นุดีก้มหน้าตักข้าวต้มช้าๆ อนิรุทธิ์มองนุดีแล้วหลับตาลงนึกถึงคำพูดของวิกันดาขึ้นมา เขาค่อยๆ ลืมตาแล้วลุกขึ้นบอกกับนุดีว่า
"ฉันต้องไปแล้ว จำไว้ว่าอย่าออกจากห้องเป็นอันขาด"
"เย็นนี้ อาจารย์จะแวะมาไหมคะ" นุดีมองอนิรุทธิ์
"ยังไม่รู้เหมือนกัน" อนิรุทธิ์หันมาตอบแล้วเดินออกไป นุดีมองตามด้วยสีหน้าน้อยใจ
อนิรุทธิ์เดินกลับไปพักที่ห้อง เขาเอนตัวลงนอนบนโซฟา สีหน้าเหมือนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังต่อสู้กันและในระหว่างที่อนิรุทธิ์ยังคิดไม่ตกอยู่นั้น ยุทธการก็ไปพบแวววรรณเพื่อถามข่าวนุดี และคำตอบที่ได้ก็คือ
"จะมีใคร้ นอกจากดร.อนิรุทธิ์ ฉันน่ะสงสัยมานานแล้วว่า สองผัวเมียนั่นคิดไม่ซื่อกับนุดี"
ยุทธการประหลาดใจสุดๆ เขารีบลากลับ ส่วนแวววรรณก็ไปต่อว่าวิกันดาและสั่งให้เธอรับผิดชอบเพราะอนิรุทธิ์พานุดีหนีไป วิกันดาปฏิเสธว่าอนิรุทธิไม่ใช่สามีของเธอ เพราะหย่ากันแล้ว แวววรรณชะงัก รีบถามต่อ
"แล้วคุณทราบไหมว่า เขาอยู่ที่ไหน"
"ถ้าคุณหญิงต้องการจะพบละก็ เชิญที่ทำงานเขาดีกว่านะคะ ดิฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะอยากให้คนที่ไม่ค่อยคุ้นกันไปที่บ้านหรือเปล่า"
ยุทธการมาหาอนิรุทธิ์ที่คอนโดและขออนุญาตสำรวจห้องพักของเขาเพื่อค้นหานุดี แต่ก็ไม่พบ เขายกมือไหว้ขอโทษอนิรุทธิ์พร้อมอธิบายว่า
"ผมไปตามหาเขาที่บ้านคุณป้า คุณป้าสงสัยว่าจะอยู่กับอาจารย์ ผมก็เลยมาดู" ยุทธการทิ้งตัวลงนั่งหมดแรง
"ฉันไม่ค่อยสบาย เลยกลับมากินยา แล้วนอนพัก" อนิรุทธิ์เดินมานั่งตรงข้าม
"เขาหายไปจริงๆ ครับ อาจารย์ ไม่มีใครเห็นเขาเลยสักคน" ยุทธน้ำตารื้นขึ้นมา
"เขาอาจจะอยากหลบหน้าทุกคนไปสักพักก็ได้ พอสบายใจแล้วคงจะกลับมาเอง"
"ผมรู้แล้ว ยังเหลืออีกที่หนึ่ง ผมไปก่อนละครับ อาจารย์" ยุทธการไหว้ลาแล้วรีบร้อนออกไป
อนิรุทธิ์ถอนใจยาวรู้สึกผิด เมื่อเห็นอาการเป็นห่วงของยุทธการ
ยุทธการออกไปได้สักพัก แวววรรณก็โทรมาต่อว่าอนิรุทธิ์เรื่องนุดี เพราะได้เบอร์มือถือมาจากวิกันดา แต่อนิรุทธิ์ก็ไม่แคร์ เขาสวนกลับแวววรรณว่า
"ผมไม่สนหรอกว่า คุณหญิงจะเป็นใคร ยิ่งใหญ่มาจากไหน แต่เท่าที่ทราบ คุณหญิงคงจะเป็นป้าที่ให้ความรักและความเมตตากับหลานสาว เสียจนแกทนไม่ไหว ต้องหนีออกจากบ้าน อ้อ แล้วถ้ายังสงสัยว่า นุดีจะมาอยู่กับผมละก็ให้ถามยุทธการดู เพราะเขาเพิ่งออกไปเดี๋ยวนี้เอง สวัสดีครับ" อนิรุทธิ์ปิดโทรศัพท์หงุดหงิด
ยุทธการมาตะโกนเรียกนุดีที่บ้านเค็นแต่ไม่มีใครอยู่ในบ้านเลย เขาทรุดตัวลงนั่งพิงรั้วอย่างหมดแรง แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นเดินออกไปจุดหมายก็คือบ้านวิกันดา
"พี่ก็จนใจจริงๆ นะ ยุทธการ" วิกันดานึกเวทนายุทธการที่นั่งซึมเพราะเป็นห่วงนุดี
"ระยะหลังๆ นี่นุดีเปลี่ยนไปมาก ก่อนหน้านี้เขามีเรื่องอะไรก็จะเล่าให้ผมฟังตลอด แต่เดี๋ยวนี้เขาเหมือนมีบางอย่างลึกๆ อยู่ข้างใน"
ยุทธการปรับทุกข์แล้วทำท่าจะขอตัว เพราะเห็นรถอนิรุทธิ์แล่นเข้ามา
"ดร.อนิรุทธิ์ เขาคงมาเยี่ยมลูก ยุทธการไม่ต้องกลับหรอก พี่รู้ว่าเธอไม่ค่อยสบายใจ อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันไหม" วิกันดาชวน แต่ยุทธการปฏิเสธเพราะคงทานอะไรไม่ลง
"ใจเย็นๆ ยุทธการ บางทีนุดีเขาอาจหลบหน้าทุกคนไป เพื่อใช้เวลาทบทวนอะไรบางอย่าง ซึ่งถ้าเขาหาทางออกได้แล้ว ก็คงจะกลับมาเอง" วิกันดาปลอบ ยุทธการถอนใจเศร้า
อนิรุทธิ์รู้จากลูกๆ ว่าวิกันดามีแขกมาหาและคุยกันอยู่ที่ริมสระก็ระแวงว่าจะเป็นเจนจบจึงออกมาดู แต่พอเห็นว่าเป็นยุทธการก็เบาใจ เขาเข้าไปทักทาย วิกันดาจะเดินเลี่ยงอ้างว่า จะไปเตรียมอาหารเย็น
"ไม่ต้องหรอกวิ ผมซื้อมาเยอะแยะ วันนี้ว่าจะขอทานข้าวด้วย"
"ได้ไหมคะ คุณแม่ คุณพ่อทานด้วยได้ไหมคะ" นุ่นอ้อนวิกันดา
"ได้อยู่แล้วละ ยัยนุ่น" โหน่งตอบแทน
"งั้นผมขอตัวกลับเลยดีกว่า" ยุทธการยกมือไหว้ลา วิกันดาเดินออกไปส่งยุทธการที่หน้าบ้าน
วิกันดาเดินกลับเข้ามาก็เห็นอนิรุทธิ์หยิบรูปถ่าย 4 คนพ่อแม่ลูกขึ้นดู เธอขยับจะเดินเลี่ยง แต่อนิรุทธิ์เรียกไว้ขอร้องให้อยู่คุยกันก่อน วิกันดาอ้างว่าจะเข้าไปดูกับข้าว เพราะเย็นนี้จะมีเพื่อนมาทานด้วย
"ใคร นายเจนจบละซี" อนิรุทธิ์ไม่พอใจ
นุดียืนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นรถวิ่งอยู่บนท้องถนน แล้วก็นึกถึงคำพูดของวิกันดาขึ้นมา
"หรือเธอคิดว่า เวลานี้อนิรุทธิ์เป็นอิสระแล้ว ไม่มีพันธะอะไรกับใคร ถึงแม้เธอตั้งใจจะแก้แค้นอรอินทร์จนเกิดพลาดพลั้งไปบ้าง ก็ไม่เสี่ยงอะไรหนักหนา ถ้าทำให้เขายอมจดทะเบียนสมรสกับเธอได้" นุดีถอนใจเดินกลับมานั่ง เธอมองไปโดยรอบด้วยความรู้สึกว้าเหว่
0000000000000000000000000
เจนจบพาเค็นมาทานอาหารเย็นที่บ้านวิกันดาตามที่นัดกันไว้ เขาแกล้งยั่วโมโหอนิรุทธิ์เพราะรู้ว่าหึงวิกันดา ส่วนอนิรุทธิ์ก็พยายามกันท่าไม่ให้เจนจบมีโอกาสทำคะแนน เค็นนึกขำทั้งคู่
"แกงจืดลูกรอกนี่คุณวิทำหรือเปล่าครับ" เจนจบหันมาอ้อน วิกันดากำลังจะตอบ แต่อนิรุทธิ์ชิงตอบก่อนว่าเขาเป็นคนซื้อมาเอง เจนจบส่ายหน้า "ไม่อร่อยเลย ผมกินแล้วคอแห้ง คงใส่ผงชูรสเยอะ คราวก่อนที่คุณวิทำ ผมซดเสียเกลี้ยงชาม"
อนิรุทธิ์กำช้อนแน่นด้วยความโกรธ เค็นอมยิ้ม วิกันดาเปลี่ยนเรื่องชวนให้เจนจบชิมฉู่ฉี่กุ้งที่เธอลองทำ
"ว่าแล้ว ผมจำรสมือคุณวิได้ เชื่อไหมครับว่า อาหารบนโต๊ะนี่ ผมสามารถบอกได้เลยว่าอะไรบ้างที่คุณวิทำเอง อะไรบ้างที่คนอื่นซื้อมา" เจนจบเอาใจ เค็นถึงกับสำลัก
"มากไปมั้ง" อนิรุทธิ์ขวาง เจนจบสบตาอนิรุทธิ์แบบกวนๆ ถามว่า อะไรมากไป
"ก็ไอ้ที่คุณพูดน่ะซิ แล้วก็ขอโทษ ผมไม่ใช่คนอื่นสำหรับวิ ผมเป็นสามี"
"อดีตครับ อดีตสามี" เจนจบรีบย้ำ อนิรุทธิ์ผุดลุกขึ้นทันทีถามเจนจบว่า จะเอายังไง
"คุณอนิรุทธิ์" วิกันดาเรียก อนิรุทธิ์ทรุดตัวลงนั่งหงุดหงิด เจนสบตาอนิรุทธิ์ยิ้มๆ อนิรุทธิ์ฟ้องวิกันดาว่าไม่ชอบหน้าเจนจบ แต่วิกันดาออกรับแทนว่า เจนจบเป็นแขกของเธอกรุณาให้เกียรติด้วย
"เพราะอย่างนี้ซิ อรเขาถึงทนไม่ได้ จนต้องหย่า" อนิรุทธิ์ว่า
เจนจบทำเป็นปล่อยหัวเราะจนสำลักพรวดออกมา สวนกลับว่า
"อรเหลือทนจนต้องหย่ากับผม งั้นอดีตภรรยาของคุณก็คงเหลือทนเหมือนกัน ถึงได้หย่ากับคุณ" อนิรุทธิ์โกรธจัด
วิกันดามองเจนจบเป็นเชิงขอร้อง เจนจบจึงยอมหยุด และขอโทษวิกันดาด้วยสีหน้าจริงจัง อนิรุทธิ์ทนไม่ไหวลุกเดินหนีออกไปพร้อมตะโกนสั่งพาให้เปิดประตูเพราะจะกลับแล้ว นวลออกมาส่งอนิรุทธิ์ แล้วแอบถามว่าไม่นึกเสียดายวิกันดาหรือ
"ระยะหลังๆ มานี่ คุณเจนจบกับคุณเค็นมาที่นี่บ่อยๆ นวลรู้ว่าคุณเจนจบชอบคุณผู้หญิง" นวลฟ้องต่อ
"ใครจะชอบใครมันก็ไม่เกี่ยวกับฉัน" อนิรุทธิ์ขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว นวลมองตาม
เจนจบขอโทษวิกันดาอีกครั้งที่ทำให้เกิดเรื่อง วิกันดายิ้มรับไม่ว่าอะไรแล้วหันมาคุยกับเค็นเรื่องนุดี เพราะรู้ว่าเขาเป็นห่วงนุดีมาก
"ผมไม่หวังอะไรอีกแล้ว เพียงแค่นี้ก็รู้ว่า แม้แต่ความไว้วางใจ นุดีก็ยังไม่มีให้ผม" เค็นน้อยใจ
"คิดเสียว่า นุดีไม่มีโชคต่างหากที่ไม่เลือกคุณ จะรับของหวานเลยไหมคะ" วิกันดาเปลี่ยนเรื่อง
"ผมขอกาแฟดีกว่า" เค็นตอบ
วิกันดาลุกออกไปชงกาแฟ เจนจบตามไปเพราะมีเรื่องคุยด้วย
เจนจบสารภาพในใจกับวิกันดาหวังจะได้เริ่มต้นใหม่ด้วยกัน เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่เขาชื่นชมและบูชา
"ขอบคุณมากค่ะ แต่ดิฉันอยากให้คุณเก็บความรู้สึกดีๆ ไว้ให้ผู้หญิงที่จะเข้ามาในชีวิตคุณในอนาคตมากกว่า สำหรับดิฉัน จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของคุณเสมอ"
วิกันดาสบตาเจนจบอย่าเปิดเผย เจนจบเศร้าเมื่อได้ฟังคำตอบ
เจนจบกับเค็นเดินเศร้าเข้ามาในบ้าน แล้วเค็นก็ถามเจนจบว่าไปคุยอะไรกับวิกันดาตั้งนาน เจนยิ้มจ๋อยๆ ตอบว่า
"ก็พยายามจะบอกว่าเรารู้สึกกับเขายังไง แต่เขาก็ให้ได้แค่ความเป็นเพื่อน"
"ตกลง เราก็อกหักทั้ง 2 คน"
"ของคุณอาจจะไม่แน่ แต่ของผมนี่แน่แล้ว" เจนจบถอนใจ
"ขอบใจที่ยังให้กำลังใจ" เค็นเดินหนีเข้าห้อง แล้วนั่งเศร้านึกถึงนุดี ส่วนนุดีก็กำลังเศร้าไม่แพ้กัน เธอมาเคาะประตูเรียกอนิรุทธิ์แต่เขายังไม่กลับ จึงต้องเดินเศร้ากลับห้องตัวเอง
อรอินทร์รู้จากนพวรรณว่านุดีหายตัวไป และแวววรรณก็คิดว่านุดีหนีไปกับอนิรุทธิ์ เธอจึงชวนวรนารีไปหาแวววรรณที่บ้านและช่วยกันกล่อมให้แวววรรณมาเป็นพวกเพื่อตามหานุดี และช่วยแยกนุดีจากอนิรุทธิ์ แวววรรณหลงกลยอมมือ ทั้งสามวางแผนว่า จะให้แวววรรณไปตามหานุดีตามบ้านเพื่อน แล้ววรนารีคอยสะกดรอยตามอนิรุทธิ์ ส่วนอรอินทร์ก็คอยเฝ้าที่คอนโด
อนิรุทธิ์กลับมาจากบ้านวิกันดาก็เข้าไปหานุดี และนั่งดูทีวีอยู่ในห้องของเธอ นุดีลอบมองอนิรุทธิ์อย่างใคร่ครวญครุ่นแล้วตัดสินใจเอ่ยออกมา
"อาจารย์คะ มันจะเป็นอย่างนี้อีกนานเท่าไหร่คะ"
"เป็นยังไง" อนิรุทธิ์หันมามอง
"ก็ เอ้อ อาจารย์กับหนู หนูจะเป็นยังไงต่อไปคะ" นุดีหลบตา
"ก็คงต้องเป็นอย่างนี้ไปจนกว่า ฉันจะหาที่ปลอดภัยกว่านี้ให้เธอได้ หรือไม่ก็จนกว่าเธอจะพบใครสักคนที่เขาพร้อมจะปกป้องดูแลเธออย่างแท้จริง"
"ซึ่งไม่ใช่อาจารย์" นุดีน้ำตาร่วง
"ซึ่งไม่ใช่ฉันอย่างแน่นอน" อนิรุทธิ์ย้ำชัด
"แล้วอาจารย์พาหนูมาอยู่ที่นี่ทำไม อาจารย์ทำเหมือน ชอบหนู"
"ฉันขอโทษที่ทำให้เธอเข้าใจผิดขนาดนั้น ฉันเห็นว่าเธอไม่มีที่ไป"
"อาจารย์คิดแค่นั้นจริงๆ หรือคะ หรือว่าอาจารย์เกรงใจ ดร.วิกันดา ถ้าจะมาแต่งงานกับหนู ดร.วิกันดาเคยบอกกับหนูว่า ในเมื่อเธอหย่ากับอาจารย์แล้ว เธอไม่สนใจทั้งนั้นว่าอาจารย์จะแต่งงานจดทะเบียนสมรสใหม่กับใคร แม้กระทั่งหนู"
นุดีน้ำตาไหลพราก อนิรุทธิ์อึ้งไปนิดแล้วเอ่ยว่า "ฟังนะนุดี ชาตินี้นอกจากวิแล้ว ฉันจะไม่แต่งงานจดทะเบียนกับใครทั้งสิ้น เธอยังเด็ก ยังมีอนาคตอีกยาวไกล วันหนึ่งข้างหน้าเธอจะได้พบกับผู้ชายที่ดีและคู่ควรกับเธอ ฉันไม่ใช่ผู้ชายที่ผู้หญิงคนไหนจะเอาชีวิตมาฝากไว้ด้วยหรอก ลองดูให้ดีซิ ทุกสิ่งที่เธอเห็นว่าสวยงามมันเป็นแค่เปลือกเท่านั้น"
"ไม่จริงค่ะ" นุดีสะอื้น
"จริง อย่าให้ฉันทำบาปกับเธอเลยนะ ฉันพร้อมจะส่งเสียเธอทุกอย่างไม่ว่าเธอจะเรียนต่อหรือทำอะไร ลองคิดดูดีๆ แล้วเธอจะเข้าใจ"
อนิรุทธิ์ลุกขึ้นมองนุดีอย่างเวทนาแล้วเดินออกไป นุดีสะอื้นมองตาม
อนิรุทธิ์เปิดประตูออกมาก็พบอรอินทร์ยืนหน้าตาถมึงทึงรอเล่นงานอยู่ เธอต่อว่าอนิรุทธิ์แล้วบุกเข้าไปตบตีนุดีพร้อมด่าประจาน นุดีร้องไห้สะอึกสะอื้นทั้งเจ็บทั้งอาย อนิรุทธิ์รีบเข้ามาดึงอรอินทร์ไว้ อรอินทร์ดิ้นสุดฤทธิ์บอกว่าจะฆ่านุดีให้ได้
"จะบ้าหรืออร อยู่ดีๆ จะไปฆ่าเขาได้ยังไง"
อนิรุทธิ์ลากอรอินทร์ออกไป แล้วสั่งให้นุดีปิดประตู นุดีรีบถลาไปปิดประตูทันที แล้วทรุดตัวกอดเข่าร้องไห้
อรอินทร์ก้มลงกัดแขนอนิรุทธิ์อย่างแรง อนิรุทธิ์สะดุ้งเฮือกปล่อยอรอินทร์ เธอรีบวิ่งกลับมาทุบประตูห้องนุดีโครมๆ
"นังนุดี เปิดประตู นังหน้าด้าน บอกให้เปิด เปิด" อนิรุทธิ์รีบกลับมาคว้าตัวอรอินทร์ลากไปเพราะอายผู้คนที่ออกมามอง
อนิรุทธิ์กับวรนารีช่วยกันลากอรอินทร์ที่ยังไม่หมดฤทธิ์เข้ามาในบ้าน นิ่มที่เล่นตุ๊กตากับบัวอยู่หันมามองหนูน้อยถามบัวว่า คุณแม่เป็นอะไร
"คุณแม่เต้นระบำนะค่ะ" บัวมองแบบปลงๆ
"แกน่ะซิเต้นระบำ" อรอินทร์ตวาดใส่บัว ขยับจะมาเล่นงาน
"อรไม่สงสารลูกหรือ" อนิรุทธิ์ปราม อรอินทร์สงบลงแล้วยอมตามอนิรุทธิ์กับวรนารีขึ้นห้องไปโดยดี
"เกิดเรื่องอะไรขึ้นคะพี่รุทธิ์" วรนารีเอ่ยถามเมื่ออยู่กันตามลำพัง
อรอินทร์ฟ้องว่าอนิรุทธิ์พานุดีไปกกอยู่ที่คอนโด แต่อนิรุทธิ์ปฏิเสธ อรอินทร์ท้าให้สาบาน
"พี่ไม่ชอบสาบาน แต่ก็ยืนยันได้ว่าไม่จริง นาช่วยดูอรด้วยนะ พี่จะกลับแล้ว" อนิรุทธิ์ขยับจะเดินออก
อรอินทร์วิ่งมาขวางพร้อมขู่ว่า "ถ้าจะกลับไปหามัน พี่รุทธิ์ต้องข้ามศพอรไปก่อน"
อนิรุทธิ์มีสีหน้ารำคาญเป็นอย่างยิ่ง วรนารีรีบเตือนอรอินทร์ แต่อรอินทร์ไม่สน เธอกอดขวางอนิรุทธิ์ไว้ไม่ยอมให้ไป แต่ในที่สุดก็ถูกอนิรุทธิ์เหวี่ยงล้มไปบนเตียง แล้วเดินออกไป อรอินทร์ร้องไห้โฮ หันมาถามวรนารีที่เข้ามาปลอบว่า
"แกจะให้ฉันทำยังไงในเมื่อเห็นอยู่ตำตาว่า พี่รุทธิ์เอานังนุดีไปไว้ที่คอนโดฯ"
"พี่รุทธิ์นี่ก็ชั่วจริงๆ เฮ้อ เอาอย่างนี้ โทร.บอกยัยคุณป้ามัน เดี๋ยวเขาก็ไปจัดการกันเอง" วรนารีแนะนำ
เมื่อแวววรรณรู้ว่านุดีพักอยู่คอนโดของอนิรุทธิ์ ก็มาบังคับให้กลับไปเชียงใหม่ด้วยกัน เพื่อจะจับใส่ตะกร้าล้างน้ำแล้วให้แต่งงานกับสุนทรล้างอาย นุดีร้องไห้ขอความเห็นใจเธอยืนยันว่า ไม่ได้มีอะไรกับอนิรุทธิ์จริงๆ แต่แวววรรณไม่รับฟัง เพราะไม่อยากเห็นหลานตกเป็นนางบำเรอของใคร
"นี่มันอะไรกัน" อนิรุทธิ์เข้ามาถามเมื่อเห็นแววรรณโยนเสื้อผ้ามาให้นุดีซึ่งกำลังนั่งร้องไห้จัดกระเป๋า
"ฉันจะมารับหลานฉันกลับบ้าน" แวววรรณตอบ
"นุดี อยากกลับหรือเปล่า" อนิรุทธิ์มองมาที่นุดี นุดีรีบส่ายหน้า
"งั้นไม่ต้องกลับเพราะนุดี มีสิทธิในฐานะเป็นมนุษย์คนหนึ่ง มีสิทธิในร่างกายของแกเองที่จะยกหรือไม่ยกให้ใครก็ได้ มีอิสระที่จะเลือกว่าจะอยู่หรือจะไม่อยู่ที่ไหนทำตามความต้องการของตัวเองนุดี" อนิรุทธิ์อ้าง
"ความต้องการของตัวเองก็คือยอมเป็นเมียคุณใช่ไหมล่ะ" แวววรรณเยาะ
"ผมบอกแล้วว่า ผมไม่ได้มีอะไรกับนุดี ถ้าคุณขืนกล่าวหาผมอีกครั้ง ผมจะแจ้งความฐานหมิ่นประมาท"
"ในเมื่อแกเชื่อผู้ชายคนนี้ก็ตามใจ แต่ขอบอกเลยว่า แกจะไม่มีความสุขไปตลอดชีวิต ลองดู ดร.วิกันดาเจ้านายแกกับอรอินทร์เป็นตัวอย่างซิ มีใครมีความสุขบ้างไหม นอกจากไอ้ผู้ชายคนนี้"
แวววรรณโกรธจัดเดินออกไป อนิรุทธิ์มองตามขบกรามแน่น ขณะที่นุดีได้แต่นั่งร้องไห้
แวววรรณโทรมาฟ้องอรอินทร์ว่าอนิรุทธิ์เข้ามาขัดขวางทำให้เอาตัวนุดีกลับไม่ได้ แต่เธอคิดว่าอีกไม่นานอนิรุทธิ์คงพานุดีไปหาที่ซ่อนตัวใหม่ จึงให้คนของเธอเฝ้าที่คอนโดไว้ อรอินทร์เห็นด้วยจึงขอเป็นคนออกค่าใช้จ่ายเรื่องนี้เอง
"ถึงจะพาไปอีสักกี่ที่ อรก็จะตามรังควานให้มันทุกทีเลย อย่านึกว่าจะรอดพ้นสายตาอรไปได้"
อรอินทร์แค้นใจ เธอเดินลงมาระบายให้วรนารีฟัง วรนารีถอนใจบ่นว่า
"เฮ้อ ฉันคนหนึ่งละที่ขอบายผู้ชายอย่างพี่รุทธิ์ ต่อให้หล่อให้ตายก็ไม่เอา ถ้าผู้หญิงคนไหนไม่มีกรรมจริงๆ ก็คงไม่ตาบอดไปรักเข้าหรอก ขอโทษนะอร" วรนารีรู้ตัว
อรอินทร์พยักหน้าเศร้าๆ"ไม่เป็นไร ฉันคงมีกรรมจริงๆ อย่างที่แกว่า"
"ดร.วิกันดา เขาก็หลุดพ้นวงโคจรของ ดร.อนิรุทธิ์ไปแล้ว เมื่อไหร่แกจะดวงตาเห็นธรรม อย่างเขาบ้างล่ะ"
"กว่าจะตัดใจได้ เราก็คงปางตายเหมือนกัน เอ้อ นา เดี๋ยวออกไปเป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม ฉันจะไปเฝ้าพี่รุทธิ์" อรอินทร์ขอร้อง
"โอ๊ย ไม่เอาหรอก แกก็เหมือนกัน จะไปทนทรมานเฝ้าเขาทำไม เขาจะพากันไปไหนก็ช่างเขา ฟังนะอรนึกถึงลูกเข้าไว้ พี่รุทธิ์น่ะประกาศแล้วว่าเขาไม่ใช่ของๆ ใครทั้งนั้น แม้แต่แก แต่หนูนิ่มน่ะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของแกนะ" วรนารีเตือนสติ
อรอินทร์เอนหลังพิงพนัก ถอนหายใจเดาไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร
นุดีตัดสินใจจะไปจากคอนโดของอนิรุทธิ์เพื่อยุติปัญหา เธอโทรบอกลาอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์เป็นห่วงจึงรีบมาพบ นุดีน้ำตารื้นบอกว่า
"หนูไม่อยากให้อาจารย์เดือดร้อน อีกอย่าง หนูรู้ว่า เขาจะต้องพากันมากดดันหนูทุกวัน"
อนิรุทธิ์หนักใจถามนุดี คิดแล้วหรือยังว่าจะไปอยู่ที่ไหน นุดีส่ายหน้า อนิรุทธิ์นิ่งคิดแล้วตัดสินใจให้นุดีกลับไปอยู่กับวิกันดา นุดีรีบปฏิเสธเพราะละอายใจที่ผิดสัญญากับวิกันดา
"ไม่มีที่ไหนปลอดภัยเท่าที่นั่น แล้ววิเขาก็ไม่โกรธเธอหรอก เขาเป็นคนมีเหตุผล ไปอยู่ที่นั่นดีที่สุด ไปเดี๋ยวนี้เลยดีกว่า" อนิรุทธิ์กล่อม นุดีเหลือบมองนาฬิกาอ้างว่า ดึกมากแล้ว
"ถ้าไปพรุ่งนี้เช้า พวกนั้นอาจจะรู้ ไปจัดเสื้อผ้า" อนิรุทธิ์สั่ง นุดีรับคำแล้วรีบเข้าห้อง อนิรุทธิ์ถอนใจ
คนของคุณหญิงแวววรรณสะกดรอยตามอนิรุทธิ์กับนุดีมาถึงบ้านวิกันดา แล้วโทรสายตรงถึงอรอินทร์ อรอินทร์รีบออกจากบ้านทันที
ส่วนอนิรุทธิ์ก็โทรตามให้นวลมาเปิดประตูให้ นวลไม่พอใจที่เห็นนุดีมาด้วย จึงต่อว่า อนิรุทธิ์ปรามนวลไม่ให้เสียงดัง เพราะกลัววิกันดาตื่น แต่วิกันดายังไม่หลับจึงเปิดประตูออกมาดู
"ขอโทษทีวิ ผมกำลังให้นวลจัดห้องให้นุดี" อนิรุทธิ์รีบเดินมาหา
วิกันดามองนุดีที่เดินยกมือไหว้อย่างขลาดๆ วิกันดาสั่งให้นวลไปเตรียมห้องให้นุดี แล้วเรียกนุดีกับอนิรุทธิ์เข้าไปคุยในห้องเพราะกลัวลูกตื่น
"อรอินทร์กับป้าของนุดีสืบจนพบว่านุดีอยู่ที่ไหน แล้วตามมาหาเรื่อง ยัยป้านั่นก็จะเอานุดีกลับเชียงใหม่ให้ได้"
อนิรุทธิ์บอกกับวิกันดา นุดีร้องไห้บอกว่า เธอไม่อยากไป
"คุณหญิงแวววรรณก็ไปพบพี่ที่ทำงานเหมือนกัน ทางที่ดีไม่ว่าเธอจะอยากหรือไม่อยากกลับ ก็ควรพูดกับคุณป้าให้รู้เรื่อง เพราะถึงยังไงท่านก็เป็นผู้ปกครองมาตลอด" วิกันดาเบือนหน้า
"หนูพยายามพูดแล้วค่ะ แต่ท่านไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น"
"ผมอยากให้นุดีอยู่กับคุณสักพัก" อนิรุทธิ์ขอร้อง
"เขาก็เคยมาอยู่แล้วนี่คะ ไม่กี่วันก็ออกไป ท่าทางคงไม่ชอบ" วิกันดาสวน
"หนูผิดไปแล้วค่ะ หนูขอโทษ" นุดีก้มลงกราบ
"อีกอย่าง ฉันก็เรียนคุณหญิงไปแล้วว่า ฉันไม่รู้ว่านุดีไปอยู่ที่ไหน แล้วอยู่ดีๆ ก็เกิดโผล่ขึ้นมาในบ้าน ท่านมิหาว่าฉันโกหกหรือคะ" วิกันดาอ้างต่อ
"ก็คุณไม่ได้โกหก จะต้องกลัวอะไร อย่าใจไม้ไส้ระกำกับเด็กนักเลย นุดีไม่มีที่จะไปจริงๆ" อนิรุทธิ์ลืมตัว
วิกันดาตวัดตามองอนิรุทธิ์อย่างไม่พอใจ อนิรุทธิ์รู้ตัวเสียงอ่อนลง
"ผมขอโทษ แต่ที่ไหนก็ไม่ปลอดภัยเท่าที่นี่จริงๆ คุณเป็น เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของผม กรุณาช่วยผมสักครั้งเถอะนะ ถ้านุดีอยู่ที่นี่ ใครๆ ก็ไม่กล้า"
"น้อยไปซิ ถามจริงๆ ว่ามีผู้หญิงกี่คนของคุณมาที่นี่ โดยเห็นฉันเป็นหัวหลักหัวตอ ส่วนนุดีในเมื่อเรื่องมาจนป่านนี้แล้ว คุณนั่นแหละต้องรับผิดชอบ" อนิรุทธิ์กับนุดีชะงัก
"คุณคิดว่าผมมีอะไรกับนุดีหรือ" อนิรุทธิ์เอ่ย
"ฉันจะไปทราบได้ยังไงล่ะคะ" วิกันดาตอบ เสียงแตรรถบีบดังลั่นหน้าบ้าน อนิรุทธิ์กับนุดีตกใจ
"รถอร" อนิรุทธิ์รีบเดินออกไป
วิกันดาพยายามสะกดกลั้นสุดๆ ในขณะที่นุดีเหลือบมองอย่างกลุ้มใจ
อนิรุทธิ์สั่งให้พากับนวลออกไปขวางอรอินทร์ไว้อย่าให้เข้ามาในบ้านได้ นวลแอบบ่นว่าเป็นเพราะนุดีคนเดียวทำให้วุ่นวายกันไปหมด แล้ววิกันดาก็ถือกระเป๋ากับกุญแจรถเดินลงมาเธอบอกกับอนิรุทธิ์ว่า
"ถ้าพวกคุณจะมาเอาที่นี่เป็นเวทีทะเลาะกันละก็ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้"
"คุณคะ คุณจะไปไหน ถ้าคุณจะไปจริงๆ หนูก็ไม่รบกวนคุณแล้วค่ะ คุณอยู่เถอะนะคะ หนูจะกลับเอง"
นุดีที่เดินตามออกมาเดินแกมวิ่งไปเปิดประตูห้องหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าออกมา วิกันดาหันไปมองแว่บหนึ่งแล้วเดินออกไปหน้าบ้าน อนิรุทธิ์มองตามทางโน่นทางนี้ทำอะไรไม่ถูก แต่สุดท้ายเขาก็เข้าไปดึงนุดีพากลับห้องเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องถ้านุดีออกไปเผชิญหน้ากับอรอินทร์
"พี่รุทธิ์อยู่ที่ไหน" อรอินทร์เดินเข้ามาตวาดวิกันดา โดยมีพากับนวลคุมเชิงอยู่ห่างๆ
"เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ คุณกลับไปเสียเถอะ เพราะฉันกำลังจะไปเหมือนกัน" วิกันดาตอบ
"คุณพี่ต้องรู้ รถพี่รุทธิ์จอดอยู่นั่น อรรู้ว่าเขาพามันมา คืนนี้เป็นไงเป็นกัน อรจะต้องพูดกับพี่รุทธิ์ให้แตกหัก จะเที่ยวพาอีนั่นตระเวนไปกกทั่วเมืองอย่างนี้ไม่ได้" อรอินทร์ดึงแขนวิกันดาไว้
"นั่นมันเรื่องของคุณ ฉันไม่เกี่ยว" วิกันดาพยามดึงแขนออก
"คุณพี่รู้เห็นเป็นใจให้เขาพาอีนั่นมานอนที่นี่ใช่ไหม" อรอินทร์ควักปืนออกมา
นวลกับพาสะดุ้งจะเข้ามาแต่วิกันส่งสัญญาณให้อยู่เฉยๆ อรอินทร์ใช้ปืนบังคับให้วิกันดาเดินกลับเข้าบ้านและพาเธอไปหาอนิรุทธิ์ วิกันดายอมทำตาม และพยายามเกลี่ยกล่อมให้อรอินทร์ได้คิด อรอินทร์ระเบิดหัวเราะเหมือนคนบ้า
"ชีวิตอรน่ะหรือมีค่า อรไม่มีอะไรเหลือสักอย่าง ไม่มีเลย"
"หนูนิ่มไง คุณอรยังมีหนูนิ่ม"
"มีแม่เลวๆ อย่างอร สู้ไม่มีเสียดีกว่า ใครๆ เขาก็พูดกันอย่างนั้น อรไม่สมควรจะเป็นแม่คน"
อรอินทร์น้ำตาร่วง แล้วผลักให้วิกันดาขึ้นบันได เตื้องออกมาเห็นก็ตกใจร้องเรียกวิกันดา
"ไม่เป็นไร เตื้องไปนอนเถอะ" วิกันดาพยักหน้าให้เตื้องไปอยู่กับพาและนวลที่แอบตามมา
"คุณอร นี่เราจะมาตายเพราะเรื่องแค่นี้หรือ" วิกันดาทำใจเย็น
เตื้องค่อยๆ ขยับมาที่โทรศัพท์ แต่อรอินทร์เห็นเสียก่อน
"อย่านะ ถ้าใครโทร.แจ้งตำรวจ ฉันจะฆ่า ดร.วิกันดาเป็นคนแรก แกนั่นแหละตัวดีนัก รู้เห็นเป็นใจให้นังนุดี ใช้มันเป็นเครื่องมือแย่งพี่รุทธิ์ไปจากฉัน" อรอินทร์ผลักวิกันดา
"นั่นคุณคิดเอาเองต่างหาก คุณก็รู้ว่าผู้ชายอย่างรุทธิ์ ใครจะไปขับจูงเขาได้"
วิกันดาพูดต่อแล้วหาจังหวะเหมาะหันไปเรียกพา "นายพา มีธุระอะไรกับฉัน"
อรอินทร์หันขวับไปมอง วิกันดาตัดสินใจผลักอรอินทร์เซถลาออกไป อรอินทร์จะหันมายิงวิกันดา แต่พาเข้าแย่งปืนไว้ทัน มีเสียงปืนลั่นขึ้นท่ามกลางความเงียบ
เมื่อเหตุการณ์สงบลง วิกันดาก็ให้เตื้องกับนวลไปอยู่เป็นเพื่อนนุ่นกับโหน่งเพราะกลัวจะตกใจ ส่วนพาก็รีบเอาปืนไปเก็บเพราะกลัวจะเกิดเรื่องอีก
"เป็นบ้าอะไรน่ะอร" อนิรุทธิ์ถามอรอินทร์ที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่อรอินทร์ไม่ทันได้ตอบ อนิรุทธิ์ก็เห็นวิกันดากำลังจะเดินออกจากบ้านจึงรีบดึงไว้
"ปล่อย ฉันเบื่อไอ้เรื่องฉาวโฉ่ของพวกคุณเต็มทีแล้ว จัดการกันเองก็แล้วกัน" วิกันดาวสะบัดมือเดินไป
อรอินทร์ร้องเรียก ขอไปด้วยคน วิกันดาหันมามอง เห็นอรอินทร์น้ำตาไหลพรากๆ ท่าทางเคว้งคว้างอยากหาที่พึ่ง
"ให้อรไปด้วยคน ได้โปรด" อรอินทร์เดินโผเผเข้ามา
วิกันดาถอนหายใจพยักหน้า อนิรุทธิ์มองตามวิกันดาและอรอินทร์ที่เดินออกท่าทางหนักใจ แล้วเขาก็เดินกลับไปหานุดีเห็นเธอนั่งร้องไห้รำพึงรำพันว่า
"อาจารย์ หนูเป็นต้นเหตุทุกอย่าง หนูคิดว่า หนูจะกลับบ้านค่ะ จะได้หมดเรื่องเสียที"
"รอให้วิเขากลับมาก่อนก็แล้วกัน" อนิรุทธิ์ทิ้งตัวลงอย่างหมดแรง
วิกันดาขับรถพาอรอินทร์ออกมาจากบ้าน เธอเห็นอรอินทร์พิงพนักนัยน์ตาเหม่อลอยแห้งผากไร้เรี่ยวแรง ก็ชวนกลับบ้านไปหาหนูนนิ่ม แต่อรอินทร์ปฏิเสธแล้วขอร้องว่า
"ขับไปเรื่อยๆ ก่อนได้ไหมคะ คุณพี่ อรหมดแรง หมดสิ้นทุกอย่าง"
อรอินทร์หยุดพูดยกมือกุมหัวท่าทางเหมือนเจ็บปวดมาก วิกันดาตกใจ อรอินทร์ขอร้องให้วิกันดาจอดรถ เพราะจะอ้วก วิกันดารีบจอดรถแอบข้างทาง แล้วลงไปลูบหลังให้อรอินทร์
"ไปหาหมอไหม" วิกันดาชวนเพราะเห็นอรอินทร์อ้วกจนหมดแรง อรอินทร์ส่ายหน้า
"วัด อรอยากไปวัด อรปวดหัว ปวดจนหัวจะแตกอยู่แล้ว โอ๊ย" อรอินทร์ร้องวิกันดาเข้าพยุงพาอรอินทร์กลับไปขึ้นรถ
"อรไม่ไปหาหมอนะคุณพี่ ไม่ไปบ้านด้วย" อรอินทร์พึมพำ
"ไม่ไปก็ไม่ไป" วิกันดารับปาก เธอมองอรอินทร์ที่นอนนิ่งอยู่ในรถด้วยความเวทนา
วิกันดาตัดสินใจพาอรอินทร์มาที่บ้านเค็น เค็นรีบโทรตามเจนจบให้มาช่วยด้วย เจนจบเห็นสภาพอรอินทร์ก็แอบถอนใจแล้วอาสาอุ้มอรอินทร์ลงจากรถเอง เขาค่อยๆ วางร่างอรอินทร์ลงบนโซฟา แล้วยืนมองในตอนแรกสายตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกสาแก่ใจ แล้วค่อยๆ อ่อนแสงลงกลายเป็นความเวทนา
"เรื่องมันเป็นยังไงกันครับ" เจนจบหันมาทางวิกันดา
"เกือบเป็นศพไปตามๆ กันแล้วซิคะ" วิกันดาพึมพำ
"ทีนี่คงจะคิดได้ละ" เจนจบว่า
"ไม่มีใครอยากตายหรอกค่ะ วินาทีที่อยากตายมีอยู่นิดเดียว พอผ่านไปก็ไม่อยากตายแล้ว"
วิกันดาเดินนำออกไปหน้าบ้าน เจนจบกับเค็นรีบตาม ทิ้งให้อรอินทร์นอนหลับสนิทอยู่บนโซฟาด้วยความอ่อนแรง และท้อแท้
"คุณใจดีเหลือเกิน" เจนจบชื่นชม
"เป็นใคร ใครก็ต้องทำอย่างนี้ทั้งนั้นแหละค่ะ มันเป็นเหตุการณ์เฉพาะหน้า ถ้าเราไม่แยกใครคนใดคนหนึ่งออกมา เรื่องอาจจะไปกันใหญ่ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ปลุกคุณเค็นกลางดึก" วิกันดาหันมาทางเค็น
"ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีช่วยเต็มที่"
"เขาจะมีชีวิตอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ผมเป็นห่วง ความจริงถ้าคุณอนิรุทธิ์แต่งงานกับเขาให้เป็นเรื่องเป็นราว ผมยังจะดีใจ ดีใจมากด้วย เขาจะได้ไม่เตลิดเปิดเปิงไปกับคนอื่น"
เจนจบมองเข้าไปในบ้าน วิกันดาพยักหน้ารับแล้วขอตัวกลับเพราะเป็นห่วงลูก เธอฝากให้เจนจบกับเค็นช่วยดูแลอรอินทร์ด้วย พร้อมกำชับว่า
"ถ้าคุณอรตื่นแล้วช่วยโทร.ไปบอกด้วยนะคะ" สองหนุ่มรับคำ วิกันดาเดินไปที่รถแล้วขับออกไป
0000000000000000
"วิ ผมขอโทษ" อนิรุทธิ์รีบบอกเมื่อวิกันดาลงมาจากรถ แต่วิกันดาไม่พูดด้วยเธอจะเดินต่อ
อนิรุทธิ์ดึงแขนไว้อ้างว่ามีเรื่องต้องคุยกัน วิกันดากระชากแขนออกตอบว่า "ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว"
"คุณยังไม่รู้ว่า ผมตกลงกับนุดีแล้วว่าจะพา เขาไปส่งคุณหญิงแวววรรณ และคุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้ว่าผมกับนุดีไม่ได้มีอะไรกัน"
"ค่ะ" วิกันดาตอบห้วนๆ
อนิรุทธิ์ตัดพ้อ "โธ่ พูดอะไรให้มันมีเยื่อใยหน่อยไม่ได้หรือ ผมก็ทุกข์เหมือนกันนะวิ ไม่นึกเลยว่าเรื่องมันจะบานปลายร้ายแรงขนาดนี้"
"อ้อ หรือคะ รู้จักทุกข์เหมือนกันหรือคะ"
"โธ่ วิ"
"ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ไปพาเด็กคนนั้นออกจากบ้านฉันโดยเร็วที่สุด แล้วก็อย่าเยียบเข้ามาอีกเลยหรือไม่ก็เอาบ้านคุณคืนไป ฉันกับลูกจะไปอยู่ที่อื่น ฉันเกลียดคุณ ขยะแขยงคุณเต็มที อย่าเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตฉันอีกต่อไป ฉันอยู่ของฉันได้ ขอให้รู้ไว้ด้วย อยู่โดยไม่มีคุณ คุณจะไปโปรยเสน่ห์เล่ห์กลกับใครก็ไปเถอะแล้วอย่าหาความยุ่งยากมาให้ฉันอีก ในเมื่อขาดกันแล้ว ก็ให้ขาดกันไปเลย อย่าได้เข้ามาในชีวิตฉันอีกเด็ดขาด" น้ำเสียงและสีหน้าวิกันดาดุดัน
อนิรุทธิ์หน้าเสียรีบชี้แจง "ผมไม่ได้ยุ่งกับนุดี นี่ยังพิสูจน์ไม่พออีกหรือว่า ไม่มีผู้หญิงคนไหนมาแทนคุณได้"
"เก็บคำพูดหลอกหลวงโกหกของคุณเอาไว้ใช้กับคนอื่นเถอะ มันไม่ได้ระคายแม้กระทั่งเยื้อหุ้มหัวใจของฉันอีกต่อไปแล้ว"
อนิรุทธิ์อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วความทระนงก็กลับมาอย่างเดิม เขาตอบกลับวิกันดา
"ก็ได้ ผมจะพานุดี ไปแล้วจะไม่กลับมาที่นี่อีก"
อนิรุทธิ์เดินเข้าบ้านไปตามนุดี วิกันดายืนนิ่งครู่หนึ่งแล้วเดินขึ้นห้อง
วิกันดาเดินมานั่งบนเตียงด้วยความเหนื่อยหน่ายท้อใจอย่างยิ่ง เธอถอนใจแล้วลุกไปดูที่หน้าต่าง เห็นอนิรุทธิ์กับนุดีเดินไปที่รถ แล้วอนิรุทธิ์ก็เปิดรถใส่กระเป๋าเสื้อผ้านุดี โดยพาเดินไปเปิดประตู อนิรุทธิ์กับนุดีขึ้นรถแล้วพากันออกไป วิกันดายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง แล้วจึงกลับไปเอนตัวลงนอน เธอลืมตาโพล่งราวกับจะทบทวนสิ่งต่างๆ ที่ผ่านมา
จบตอน 17

เครดิต : www.oknation.net/blog/lakorn

ความคิดเห็น

.: ต้องการแสดงความคิดเห็น กรุณาบันทึกความคิดเห็นของคุณลงบนแบบฟอร์มข้างล่างนี้ ขอบคุณค่ะ :.

ละครปัจจุบันตอนล่าสุด

(ตอนอื่น ๆ)

ตอนที่ 15 - 17

ละครที่ฉายอยู่ปัจจุบัน

จามอง ยอดหญิงผู้พิทักษ์แผ่นดิน (3)

ซอนต๊อก มหาราชินีสามแผ่นดิน (15)

ร่วมแสดงความคิดเห็น

* ชื่อ :

อีเมล์ :

* รายละเอียด :

ใส่ข้อมูลได้อีก ตัวอักษร

* ใส่ค่าตามภาพ :

SABUYJAISHOP ผู้ให้บริการทางการตลาดออนไลน์ สำหรับร้านค้าหรือผู้ประกอบการ ที่ต้องการนำเสนอสินค้า โฆษณา ประชาสัมพันธ์ร้านค้า หรือสินค้าในร้าน โดยเรามีเครื่องมือที่จะช่วยอำนวยความสะดวกในการเปิดร้านค้า โฆษณาสินค้า และระบบการสั่งซื้อสินค้าไว้พร้อมสรรพแล้ว สำหรับผู้ที่ต้องการช่องทางในการทำธุรกิจขายสินค้าออนไลน์