แหล่ง shopping
   สินค้าจากร้านค้า
เลนส์เสริมมือถือ รุ่น HPLQ-025 คลิปเลนส์ 0.6X Wide-angle 15X Macro-lens
ดูขนาดรูปภาพจริง
Magnetic Drive pumps ปั๊มแม่เหล็กสูบส่งเคมีชุบ เคลือบ
ดูขนาดรูปภาพจริง
ขายเครื่องออกกำลังกายราคาถูก
ดูขนาดรูปภาพจริง
Skin Biology Super CP Serum Set (2 Items) เซ็ต
ดูขนาดรูปภาพจริง
RJK SNAIL Natural Day Cream SPF20 PA+++ 5 ml. ครีมบำรุงเมือกหอยทาก
ดูขนาดรูปภาพจริง
Verena Nutroxsun นวัตกรรมใหม่ของผลิตภัณฑ์กันแดดในรูปแบบของการชงแล้วดื่ม
ดูขนาดรูปภาพจริง
ชุดราตรียาวของเด็ก หรูหราสีเขียวแขนจั๊ม (พร้อมส่ง)
ดูขนาดรูปภาพจริง
แอร์ SHAPR PR13
ดูขนาดรูปภาพจริง
ครีมt&tครีมสมุนไพรสกัดหัวไชเท้า
ดูขนาดรูปภาพจริง
เอสไรคส์ จำหน่ายปั๊มเติมคลอรีน ปั๊มเติมสารส้ม บำบัดน้ำในสระ
ดูขนาดรูปภาพจริง
Lacsal Serum ลดการอุดตันของรูขุมขน พร้อมกับลดรอยแดงดำ ลดรอยคล้ำริมฝีปาก
ดูขนาดรูปภาพจริง
ขนมขาไก่สามรส
ดูขนาดรูปภาพจริง
LG เครื่องซักผ้าฝาบน ขนาด 12 KG.
ดูขนาดรูปภาพจริง
ที่นอน Sleep Care 6 ฟุต หนา6 นิ้ว
ดูขนาดรูปภาพจริง
คอนโดสำหรับเช่า 2 ห้องนอน City Garden Pratumnak (ซิตี้ การ์เด้น พระตำหนัก)
ดูขนาดรูปภาพจริง
ลำโพงบลูทูธ Wireless Speaker Bluetooth ไร้สาย ทรานฟอเมอร์ HPP 58 ลำโพงตู้เท่ห์ๆ สเตอริโอ ขนาดพกพา
ดูขนาดรูปภาพจริง
คอนโดสำหรับเช่า 2 ห้องนอน Paradise Ocean View Condominium (พาราไดซ์ โอเชี่ยน วิว คอนโดมิเนียม)
ดูขนาดรูปภาพจริง
Emu oil บริสุทธิ์ลดการอักเสบ ลดระคายเคือง บำรุงไม่ทำให้เป็นสิว
ดูขนาดรูปภาพจริง
เครื่องซักผ้า SIEMENS WM16W640EUTH 9KG 1600RPM
ดูขนาดรูปภาพจริง
หมูแผ่นนครปฐม ความอร่อยในตำนาน หมูแผ่นยิ้มยิ้มจ้า
ดูขนาดรูปภาพจริง
Music D.J. (M16E) +USB แถม Microphone - C0521
ดูขนาดรูปภาพจริง
สบู่ว่านหางจระเข้
ดูขนาดรูปภาพจริง
โปรแกรมคลินิก , โปรแกรมคลินิค , โปรแกรมบริหารงานคลินิก , โปรแกรมโรงพยาบาล , สถานเสริมความงาม ,CLINIC
ดูขนาดรูปภาพจริง
ขายสินค้าในแบลนด์ตัวเอง OEM หมูแผ่นยิ้มยิ้ม นครปฐม
ดูขนาดรูปภาพจริง
Revitox Creme ครีมหน้าเด้ง โบท๊อก
ดูขนาดรูปภาพจริง
 
เรื่องย่อละคร ตามบทโทรทัศน์
 

เมียหลวง [ ตอนที่ 13 - 14 ]
 

จำนวนคนเข้าชม : 298 ครั้ง            update : 17/3/2009
   
   
  เมียหลวง 13

วิกันดานั่งคุยอยู่กับพลเวทย์
อนงค์นารถและฉวีเพ็ญถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น แล้วพลเวทย์ก็บอกกับวิกันดาว่า
"กรรมคือการกระทำ ใครทำอะไรย่อมได้อย่างนั้น กรรมใครกรรมมัน"
"แล้วอย่างคุณสีหนาทล่ะคะ" ฉวีเพ็ญนึกถึงสามีขึ้นมา "อันนั้นคือสุดโต่ง
อะไรที่มันตึงไปก็ไม่ดี หย่อนนักก็ไม่ควร
พระท่านถึงได้เดินทางสายกลางหรือมัชฌิมาปฏิปทา" พลเวทย์ว่า "ดีจังเลย
อันเนี้ยใช่เลย วันหลังคงต้องนิมนต์คุณพลเวทย์ไปเทศน์ให้คุณสีหนาทฟังบ้าง"
ฉวีเพ็ญเกิดไอเดีย พลเวทย์กระแอมเล็กๆ บอกว่า เขายังไม่ได้บวช " คนบางคนพูดได้
แต่ทำไม่ได้" อนงค์นารถแขวะสามี วิกันดาออกรับแทนว่า ฟังพลเวทย์พูดแล้วเธอสบายใจ
พลเวทย์จึงแกล้งเปรยว่า คนบางคนก็ใกล้เกลือกินด่าง "




พ่อนักพรต รู้จักกระแนะกระแหนเป็นเหมือนกันนะคะ" อนงค์นารถค่อนสามี "นารถละก็
ไม่เอาน่า คุณพลเวทย์คะ ขอบคุณมากเลยค่ะ" วิกันดารีบตัดบท "ไม่เป็นไรครับ
ถ้าคุณวิหรือคุณเพ็ญไม่สบายใจก็เชิญได้ทุกเวลา" สี หน้าพลเวทย์เต็มไปด้วยความเมตตา
วิกันดากับฉวีเพ็ญจึงลากลับ อนงค์นารถออกไปส่งเพื่อนพร้อมเปรยว่า
เธอจะเปิดเป็นสำนักปฏิบัติธรรมให้พลเวทย์ วิกันดาสนับสนุนเพราะ
พลเวทย์มีมุมมองที่ดีคุยกับเขาแล้วเธอสบายใจ
ส่วนฉวีเพ็ญขอไปเปิดประตูบ้านให้เองเพราะเป็นงานถนัด
อนงค์นารถกับวิกันดาหัวเราะให้กัน เถกิงเดชมาซุ่มดูนุดีที่คอนโด
เขาเห็นว่ายุทธการยังคงไปหาสู่นุดีอยู่ จึงมั่นใจว่า
เธอต้องโกหกแวววรรณเรื่องเค็นแน่ เขารีบกลับไปฟ้องพร้อมใส่ไฟว่า
"นุดีกับไอ้เด็กคนนั้นมันขึ้นคอนโดฯ ไปด้วยกัน งามหน้าไหมล่ะ
แล้วถ้ามันเกิดท้องโย้ออกมาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน" "ก็เอาไว้บนบ่ามันนั่นแหละ
ให้มันโย้กับคนอื่นก็ยังดีกว่าโย้กับคุณ" แวววรรณสวนสีหน้าครุ่นคิด
แวววรรณมาต่อว่านุดีที่คอนโด เพราะเข้าใจว่านุดีคบทั้งยุทธการและเค็นพร้อมกัน
นุดีถึงกับสะดุ้งรีบปฏิเสธ แววรรณปรามว่า "ถึงยังไง แกก็ยังได้ชื่อว่าเป็นหลานฉัน
อย่าทำให้ฉันต้องอับอายขายหน้าเป็นอันขาด เข้าใจไหม"
"หนูไม่มีวันทำอย่างนั้นแน่นอนค่ะ" "จำคำพูดแกไว้ก็แล้วกัน" แวววรรณจิ้มหน้าผากนุดี
จนหน้าหงายแล้วเดินบ่นออกมา "โบราณเขาถึงได้ว่ามีลูกสาว หลานสาว
ก็เหมือนมีส้วมอยู่หน้าบ้าน" นุดีมองตามสีหน้าหนักใจ นุ
ดีมาหาวิกันดาที่บ้านเพราะต้องการปรึกษาเรื่องแวววรรณ แต่วิกันดายังไม่กลับมา
นวลรีบออกมาตั้งป้อมไล่นุดีกับเพราะวันนี้อนิรุทธิ์อยู่บ้าน
แต่เตื้องกลับเชิญให้นุดีเข้าไปรอในบ้าน นวลไม่พอใจนัก นุ่นกับโหน่ง
เห็นนุดีมาก็ดีใจชวนให้ลงเล่นน้ำในสระด้วยกัน อนิรุทธิ์ยิ้มพอใจรีบลงมาทักทายนุดี
นุดีเหลือบมาเห็นสายตานวลก็รีบขอตัวเข้าไปนั่งรอวิกันดาในบ้านอ้างว่า
"พอดีเอางานมาด้วยจะได้ตรวจดูอีกทีระหว่างที่รอ" "ไปซิ" อนิรุทธิ์บอก
นุดีเดินเลี่ยงออกไป อนิรุทธิ์มองตาม " ทำไมไม่นั่งต่อล่ะ หรือว่าเกิดระอายใจขึ้นมา
คนเรามันต้องยึดความกตัญญูเป็นที่ตั้ง คุณผู้หญิงน่ะสุดแสนจะดี มีเมตตากรุณา
แล้วคุณยังจะใจดำแย่งสามีเธออีกเรอะ" นวลตามแขวะ
นุดีไม่ต่อความยาวสาวความยืดรีบเดินหนี นวลจะหาเรื่องต่อ
แต่เตื้องตามให้ไปช่วยงานในครัวพร้อมเตือนนวลว่า " จะต้องไปอบรมอะไรเขา
ตัวแกเองน่ะดีนักหรือไง แหม! ให้มีความกตัญญูงี้ ไม่ให้แย่งสามีงี้
แล้วแกล่ะทำได้ไหม เขาไม่ตอกหน้าให้ก็บุญแล้ว และฉันก็บอกได้เลยว่าถ้าแกทำอะไร
คุณนุดี คุณผู้หญิงไม่เอาแกไว้แน่" "ไม่มีทาง อย่างน้อยฉันก็เป็นไม้กันหมาให้"
"คนอย่างคุณผู้หญิงน่ะไม่ต้องการไม้กันหมาอย่างแกหรอก
ที่เธออุตส่าห์ให้อภัยไม่ไล่แกออกไปน่ะ บุญคุณท่วมหัวเท่าไหร่แล้ว"
"ฉันก็ตอบแทนบุญคุณโดยคอยขวางผู้หญิงอื่นให้ไง" "แกทำเพื่อตัวเองต่างหาก" เตื้องสวน
เสียงแตรรถดังขึ้น เตื้องหันไปมองแล้วบอกกับนวลว่า "คุณนารถคงมาส่งคุณผู้หญิงแล้ว"
เตื้องเดินออกไปรับวิกันดา นวลมองค้อน ฉวี
เพ็ญเห็นนุดีออกมารับวิกันดาก็แกล้งเปรยว่า มาช่วยเลี้ยงลูกให้เจ้านายหรือ
นุดีหน้าเสีย วิกันดารีบกลบเกลื่อน เธอขอบคุณฉวีเพ็ญกับอนงค์นารถที่มาส่ง
สองสาวจึงลากลับแล้วแอบเม้าท์กันต่อในรถว่า "วินี่เขาทำคุณบูชาโทษ
โปรดสัตว์ได้บาปตลอดเลยนะ" "เด็กคนนั้นดูหงิมๆ คนละแบบกับอรอินทร์"
อนงค์นารถออกความเห็น "จะแบบไหนมันก็ลงเอยอย่างเดียวกันละน่า
เห็นคุณรุทธิ์แล้วรักสามีตัวเองอีกเยอะเลย" ฉวีเพ็ญว่า อนิรุทธิ์
เข้ามาอ้อนวิกันดาที่ไม่ยอมซื้อของมาฝาก วิกันดาประชดว่า
อนิรุทธิ์คงไม่ชอบของฝากแบบนี้ อนิรุทธิ์จึงขอตัวออกไปดูลูกๆ ที่สระน้ำ
วิกันดามองตามแล้วหันมาถามนุดี ว่ามีเรื่องอะไรหือเปล่าเพราะสีหน้าเธอไม่ดีนัก
"คุณป้าถามหนูเรื่องคุณเค็นหนูไม่ทราบจะโกหกคุณป้ายังไงค่ะ คุณ" นุดีตอบ
วิกันดาครุ่นคิดแล้วแนะนำให้นุดีบอกความจริงกับแวววรรณ "
ถ้านุดีไม่เต็มใจเสียอย่างก็ปฏิเสธเขาไป
เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิตลูกผู้หญิง
ถ้าตัดสินใจผิดก็จะทุกข์ทรมานไปจนตลอดชีวิต ขนาดคนที่รู้จักกันมา รักกันมา
พอมาแต่งงานอยู่ด้วยกัน.กลับกลายเป็นคนแปลกหน้า ไอ้ที่คิดว่ารู้จักดีน่ะที่แท้แล้ว
เข้าใจผิดทั้งเพ ไม่ใช่เพราะเรา เขาก็คงจะรู้สึกอย่างนั้นเหมือนกัน"
สีหน้าวิกันดาหมองลง "เหมือนคุณกับ ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์ใช่ไหมคะ ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ"
นุดีพลอยเศร้าไปด้วย "ใช่! ไม่น่าเชื่อเลย" วิกันดาถอนใจ อร
อินทร์ถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะอนิรุทธิ์ไม่ยอมโทรหาเธอเลยตั้งแต่ เกิดเรื่อง
วรนารีเตือนให้อรอินทร์ใจเย็นเพราะอนิรุทธิ์อาจจะยังโกรธอยู่
แต่อรอินทร์ทำไม่ได้เธอขอคำแนะนำว่าควรจะทำอย่างไรดีเพื่อให้อนิรุทธิ์กลับ มา
"ก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น" วรนารีว่า
"จะให้ฉันตากหน้าไปหาพี่รุทธิ์ที่บ้านยังงั้นหรือ
นังเมียด็อกเตอร์เขายิ่งว่าฉันหน้าด้านอยู่" " แกรักพี่รุทธิ์ มากพอไหมล่ะ"
วรนารีถาม อรอินทร์นิ่งคิดแล้วถามว่าเธอควรจะไปหาอนิรุทธิ์วันนี้ใช่ไหม
วรนารียิ้มตอบว่า "ไม่ต้องไปด้วยตัวเองหรอก แกต้องง้อเก๋ๆ น่ารักๆ แบบนี้ไง"
วรนารีบอกแผนการ อรอินทร์ค่อยยิ้มออก อนิรุทธิ์เดินเข้ามาใน
บ้านได้ยินนุดีบอกกับวิกันดาว่า
อรอินทร์ไม่น่ารักเหมือนวิกันดายิ่งเห็นเธออาละวาดเมื่อคืนก็ยิ่งหน้ากลัว
จึงเข้ามาล้อ ว่าใครน่ากลัว นุดีรีบก้มหน้าเพราะประหม่า
วิกันดามองปฏิกิริยาของคนทั้งสองออกจึงตอบว่า "ฉันบอกกับนุดีเองค่ะว่า
ผู้ชายบางคนน่ะน่ากลัว อย่างลุงเขยนุดีน่ะยังแสดงออกตรงๆ
เราสามารถรู้เท่าทันและระวังตัวได้
แต่ผู้ชายประเภทที่ฉันพูดถึงจะมาในรูปแบบเป็นมิตร
เมตตากรุณาคอยให้ความช่วยเหลือเหมือนผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก
กว่าจะรู้ตัวก็หลงนับถือให้ความไว้วางใจไปเต็มที่แล้ว" "นั่นซิ
นุดีต้องฟังคุณวิเขาไว้ เขาเป็นผู้ใหญ่อาบน้ำร้อนมาก่อน" อนิรุทธิ์ทำซื่อ "ค่ะ
อาบจนตัวพุพองเป็นแผลเหวอะหวะไปหมด" "ดูซิ นุดีทำหน้าเหวอเลย ไม่มีอะไรหรอก
คุณวิเขาชอบพูดเล่นสนุกๆ อย่างนั้นเอง" อนิรุทธิ์หัวเราะแล้วเดินเลยไป
นุดีมองตามด้วยสีหน้าแววตาของเด็กสาวอ่อนต่อโลกที่เพิ่งมาเจอชายในฝัน
วิกันดาเห็นแล้วก็กังวลแทน อนิรุทธิ์ เปิดเข้ามาในห้อง แล้วเดินไปหยิบกุญแจรถ
เขาได้ยินเสียงเหมือนมีเมล์ดังจากโน๊ตบุ๊คจจึงหันไปกดดู
เห็นมีภาพผู้หญิงร้องไห้พร้อมข้อความ "เมื่อคืนนอนไม่หลับเลย
ร้องไห้ตลอดคืนด้วยความเสียใจ
อรจะพยายามชดใช้ความผิดทุกอย่างเพื่อให้พี่รุทธิ์กลับมาเมตตาสงสาร
ถึงแม้จะยังไม่เท่าเดิมก็ยังดี" อนิรุทธิ์ยิ้มนิดๆ
เหมือนทระนงตัวในความสำคัญของตนเองแล้วเดินออกไป
อรอินทร์หน้าเสียหันมาโวยกับวรนารีเพราะเมล์ไปง้อแล้ว แต่อนิรุทธิ์ก็ยังไม่โทรหา
เธอจึงจะส่งข้อความไปอีก วรนารีรีบปราม "ไม่ดี มันจะถี่เกินไป ต้องคอยกะจังหวะให้ดี
จนกระทั่งเขานึกอยากจะตอบใจเย็นๆ ประเดี๋ยวประมาณ 2 ทุ่มค่อยส่งใหม่"
อรอินทร์นอนเซ็งๆ วรนารีสอนต่อ "ถ้าดีกันแล้วอย่าทำงี่เง่าอีกล่ะ
ขนาดฉันเป็นเพื่อนแกยังอยากจะตบเลย" อรอินทร์ถอนใจ00000000000000000 อนิรุทธิ์
พาลูกๆ ออกไปทานไอศกรีมข้างนอก นุดีจึงขอเข้าไปช่วยงานเตื้องในครัว
วิกันดามองตามแล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
วรนารีแอบอ้างเป็นเมียน้อยอีกคนหนึ่งของอนิรุทธิ์โทรมาป่วนวิกันดาเพื่อให้
ทะเลาะกับอนิรุทธิ์และจะได้เปิดช่องให้อรอินทร์เข้ามาทำคะแนนตามแผน
หมั่นง้อผัวแล้วยั่วโมโหเมียหลวง วิกันดาเดินกำโทรศัพท์ออกมาหน้าบ้าน
เธอทรุดตัวลงนั่งพยายามสงบสติอารมณ์ แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก
วิกันดามองเบอร์ที่ปรากฏครู่หนึ่งแล้วกดรับ ได้ยินเสียงแวววรรณต่อว่า
"ดิฉันไม่นึกเลยว่าคนขนาดคุณจะกล้ารวมหัวกับนังนุดีโกหกดิฉัน"
"ดิฉันต้องขอประทานโทษค่ะ ที่ต้องทำอย่างนั้นเพราะสงสารนุดี
แกไม่อยากแต่งงานกับคนที่คุณหญิงหาให้" "แล้วคุณมาเกี่ยวอะไรด้วย
นี่เป็นเรื่องของป้าของหลานเขา ถ้าไม่มีคุณคอยยุยงให้ท้าย
ป่านนี้นุดีก็แต่งงานสบายไปแล้ว" "ขอประทานโทษค่ะ นุดีสบายหรือคุณหญิงสบายกันแน่คะ
นุดีแกบรรลุนิติภาวะแล้ว แกมีอิสระที่จะเลือกคนที่แกรัก" " และคนๆ
นั้นคงไม่ใช่ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์สามีของคุณนะคะ เห็นเขาลือกันว่า
แม้กระทั่งพี่เลี้ยงลูกคุณก็ยกให้สามี แล้วหลานสาวฉันจะเหลือเรอะ
ยังไงนุดีก็จะต้องแต่งงานกับสุนทร" แวววรรณปิดโทรศัพท์ทันที วิกันดาถอนใจบ่นว่า
"สงสัยวันนี้จะเป็นวันโลกาวินาศ" แล้วลุกกลับเข้าไปเพราะต้องไปส่งนุดีที่คอนโด
อนิรุทธิ์มายืนรอรับวิกันดาที่หน้าบ้านหวังให้เธอดีใจ
แต่กลับโดนวิกันดายิงคำถามใส่ด้วยความเจ็บช้ำ " แค่นี้ยังไม่พออีกหรือรุทธิ์
เมียน้อยคนที่เท่าไหร่ของคุณก็ไม่รู้ โทรศัพท์มาหาฉันไปบอกเขาว่าอย่ามายุ่งกับฉัน"
วิกันดาเดินเข้าบ้าน "วิ ผมไม่ได้ไปมีใครจริงจังแบบอรอินทร์นะ"
อนิรุทธิ์เข้ามาจับแขนวิกันดา แต่พอเห็นแววตาของเธอเขาก็รีบแก้ตัว
"ผู้หญิงที่นอกเหนือจากอรก็แค่ผ่าน เจอกันแค่คนละครั้งสองครั้งเท่านั้น"
"แต่มีคนที่น่าจะเป็นหนึ่งในนั้นโทรมาหาฉัน เขาไม่ได้บอกชื่อ
แล้วก็ไม่โชว์เบอร์ด้วย" "ผมนึกไม่ออกจริงๆ" อนิรุทธิ์กุมขมับ
วิกันดาเดินเข้าบ้านไป อนิรุทธิ์
เดินมาในห้องแล้วทรุดตัวลงนั่งครุ่นคิดเพราะนึกไม่ออกจริงว่าใครกันที่
โทรมาหาวิกันดา มีเสียงดังขึ้น อนิรุทธิ์เดินไปที่โน๊ตบุ๊คเห็นข้อความของอรอินทร์
"คืนนี้ก็คงนอนไม่หลับเหมือนเดิมพี่รุทธิ์ใจอ่อนบ้างหรือยังคะ รักพี่รุทธิ์มาก"
อนิรุทธิ์ยืนมองครู่หนึ่ง แล้วเดินเลยไปห้องน้ำ อร
อินทร์นั่งน้ำคลอนึกถึงวันอันแสนสุขที่มีอนิรุทธิ์อยู่เคียงข้าง
เพราะอยากให้อนิรุทธิ์กลับมาเป็นเหมือนเดิม
เธอโทษว่าเป็นเพระนุดีทำให้อนิรุทธิ์เปลี่ยนไปจึงบุกไปเล่นงานนุดีที่สำนัก
งานแต่เช้า นุดีทั้งตกใจและอับอายที่โดนอรอินทร์ด่าประจานหาว่า เธอไร้ยางอาย
แย่งผัวชาวบ้าน จึงวิ่งหนีออกมา อรอินทร์รีบตามไป
และเป็นจังหวะเดียวกับที่อนิรุทธิ์มาส่งวิกันดาที่หน้าตึกพอดี
อรอินทร์ที่กำลังอาละวาดรีบเก็บอาการเข้ามาออเซาะอนิรุทธิ์ ส่วนวิกน
ดาก็รีบจูงนุดีอกไปเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ
อนิรุทธิ์เดินหนีอรอินทร์มาขึ้นรถอรอินทร์รีบตามไปนั่งข้างๆ และยืนกรานว่า
เธอจะไปทำงานกับอนิรุทธ์ด้วย อนิรุทธิ์ถอนใจเบื่อหน่าย วิกันดาสั่งให้
นพวรรณกับเพื่อนๆ ช่วยกันย้ายโต๊ะทำงานของนุดีเข้ามาในห้องของเธอ
เพราะจะให้นุดีนั่งทำงานด้วยเพื่อปกป้องจากอรอินทร์ นุดีน้ำตานองกลัวว่า
อรอินทร์จะรังควานวิกันดาไม่เลิก "ไม่เป็นไร เรื่องนั้นพี่จัดการเองได้"
วิกันดามั่นใจ นพวรรณแสร้งทำเป็นมีน้ำใจกับนุดีเมื่ออยู่ต่อหน้าวิกันดา
จนนุดีแปลกใจ วิกันดาจึงสอนว่า " มนุษย์ก็เป็นอย่างนี้แหละ นุดี พอเราโตขึ้น
โลกก็ไม่ได้สวยงามเหมือนที่คิด ผู้คนก็ไม่ได้ดีไปเสียหมดอย่างที่หวัง
ความสุขก็ค่อยๆ ถูกความทุกข์เข้ามาเบียดบัง
ทุกอย่างจึงขึ้นอยู่กับใจเราว่าจะสามารถตั้งรับสิ่งเหล่านั้นได้ขนาดไหน"
"ใจของหนูรู้สึกท้อแท้แล้วละค่ะ" นุดีน้ำตาคลอ "นี่มันเพิ่งจะแค่เริ่มต้นเท่านั้น
นุดีอายุยังน้อย เวลาจะช่วยทำให้เราค่อยๆ เคยชินกับมัน"
"แล้วคุณรู้สึกเคยชินหรือเปล่าคะ" "เรียกว่าชินชามากกว่า ทำงานได้แล้ว"
วิกันดาเปลี่ยนเรื่องพร้อมส่งยิ้มให้ นุดียิ้มรับ อร
อินทร์ตามมาอาละวาดอนิรุทธิ์ถึงที่ทำงาน
อนิรุทธิ์นึกเบื่ออรอินทร์แต่ก็จำต้องรับปากว่าตอนเย็นจะไปหาที่บ้านเพื่อ
ที่เธอจะได้ยอมกลับไป และเมื่อเขาเข้าไปในห้องทำงาน ยุทธการก็รีบมาพบ
เพราะเพิ่งรู้ข่าวเรื่องอรอินทร์ อนิรุทธิ์สอนยุทธการว่า "จำไว้เลย ยุทธการ
จะจีบผู้หญิงคนไหนต้องชั่งใจดูให้ดี อย่าผลีผลามเพราะเห็นว่ารูปร่างหน้าตาสวยถูกใจ
ขนาดกูรูอย่างฉันยังพลาดเลย" "นุดีไม่เป็นอย่างนั้นหรอกครับ แต่ผมไม่แน่ใจว่า
เราสองคนจะลงเอยในที่สุดหรือเปล่า เพราะผมเริ่มทำใจแล้วละครับ" ยุทธการว่า
"ไม่เสียใจหรือ" อนิรุทธิ์ซัก " เสียซิครับ ตอนแรกๆ ก็แย่เหมือนกัน
แต่มาคิดได้ว่าถ้ามัวแต่จมอยู่กับความเสียใจ มันก็มีแต่จะหดหู่
ผมกับเขารู้จักกันมานาน ถ้าใช่ก็ใช่ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่พยายามทำใจให้เป็นกลางๆ
ถึงอย่างไรเราก็ยังเหลือความเป็นเพื่อนกันอยู่" ยุทธการพูดจากใจ
อนิรุทธิ์มองยุทธการอย่างทึ่งๆ
ยุทธการโทรมาบอกนุดีเรื่องอรอินทร์ไปอาละวาดอนิรุทธ์ถึงที่ทำงาน
นุดีจึงเล่าต่อให้วิกันดาฟัง วิกันดาบอกกับนุดีว่า
"ก็คงเป็นเพราะเรื่องเมื่อเช้านั่นแหละ ช่างเขาเถอะ" วิกันดาก้มหน้าทำงาน
นุดีสีหน้ายังกังวล ถาวรเข้ามาถามอนิรุทธิ์ว่าอรอินทร์มาอาละวาดเรื่องอะไรอีก
อนิรุทธิ์ถอนใจเอ่ยขอโทษถาวร " ฉันไม่ต้องการ
แค่อยากรู้ว่าเมื่อไหร่ไอ้เรื่องอื้อฉาวพวกนี้ถึงจะจบๆ ไปเสียที
แกไม่อายบ้างหรือไงวะ ขนาดฉันทุกวันนี้ยังอยากจะเอาปิ๊บคลุมหัวให้รู้แล้วรู้รอด
ทีนี้แกรู้หรือยังละว่า กับผู้หญิงบางคน
เวลาจะเลิกนี่มันไม่ได้ง่ายเหมือนเวลาที่รักกันหรอก นี่ถ้าอรอินทร์ไม่ใช่น้องสาวฉัน
ฉันก็อยากจะหัวเราะเยาะแกอยู่เหมือนกัน คนอะไร อุตส่าห์โชคดีมีครอบครัวที่น่ารัก
ผู้หญิงที่เพียบพร้อมอย่างคุณวิน่ะใช่ว่าจะหาง่ายๆ
เพื่อนฝูงเขาอิจฉาแกกันทั้งนั้นแต่แกกลับไม่รู้คุณค่า แล้วตอนนี้เป็นไง
เขาไม่ขอหย่ากับแกก็บุญหนักหนาแล้ว ลูกเมียแกเดือดร้อนยังไม่พอ
นี่ยังพาลเดือดร้อนมาถึงฉันอีก" ถาวรใส่เป็นชุด อนิรุทธิ์หน้าเครียดรับปากว่า
จะพยายามหาทางออกให้ดีที่สุด "หาให้เจอเร็วๆ ก็แล้วกัน
อย่าให้ต้องฆ่ากันตายไปก่อนเลย" ถาวรเดินออกไป อนิรุทธิ์
กับวิกันดามาส่งนุดีที่คอนโด
และหลังจากนุดีเดินขึ้นห้องพักไปแล้วอนิรุทธิ์ก็ขอโทษวิกันดาเรื่องเมื่อ
เช้าอีกครั้ง แต่วิกันดาสวนว่า "คุณควรขอโทษนุดีค่ะ แกเป็นคนเสียหาย"
"เพราะผมคนเดียวเลยพาลเดือดร้อนกันไปหมด" "เพิ่งทราบหรือคะ"
วิกันดามองหน้าอนิรุทธิ์ เสียงโทรศัพท์อนิรุทธิ์ดังขึ้น
เขาหยิบขึ้นมองแล้วบอกวิกันดาว่า "อรอินทร์โทรมาตาม ผมรับปากว่าเย็นนี้ส่งคุณแล้ว
จะไปหาเขาที่บ้าน" วิกันดาขยับจะลงจากรถบอกว่า
จะกลับแท็กซี่เองเพื่ออนิรุทธิ์จะได้ไปหาอรอินทร์ "โธ่วิ!
ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมแค่จะปรับทุกข์กับคุณเท่านั้น"
"คนอย่างคุณมีความทุกข์กับเขาด้วยหรือคะ" "เมื่อไหร่คุณจะเลิกประชดผมเสียที"
อนิรุทธิ์มองวิกันดา แต่เธอเบือนหน้าหนี " พี่รุทธิ์ขา อรขอโทษ
พี่รุทธิ์ยกโทษให้อรนะคะ ทั้งหมดที่อรทำไปก็เพราะอรรักพี่รุทธิ์ หวงพี่รุทธิ์
อรทนให้ใครแย่งพี่รุทธิ์ไปจากอรไม่ได้" อรอินทร์ออดอ้อนเมื่ออนิรุทธิ์มาหาตามสัญญา
"ไม่มีใครแย่งใครได้หรอกอร พี่ก็เป็นของพี่อย่างนี้ ถ้ารักจะคบกันต่อไป
อรก็ต้องยอมรับในตัวตนของพี่" อนิรุทธิ์ยื่นเงื่อนไข
"พี่รุทธิ์จะหยุดอยู่ที่อรไม่ได้หรือคะ" "ไม่ได้
พี่ไม่ชอบให้ใครมาเป็นเจ้าเข้าเจ้าของข้อนี้วิเขารู้ดี" "อรไม่รู้ว่า
คุณพี่ทนได้ยังไง พี่รุทธิ์เคยรักใครบ้างไหมคะ อรหมายถึงรักอย่างแท้จริง
รักขนาดสามารถตายแทนกันได้" "อรพูดในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
ไอ้รักแบบตายแทนกันได้นี่มันเป็นแค่การเปรียบเทียบ
พอเอาเข้าจริงพี่ก็เห็นต่างคนต่างตายทั้งนั้น" "มันคงเป็นกรรมของอรเอง
ถึงได้ต้องมารักผู้ชายแบบพี่รุทธิ์" อรอินทร์ทำเศร้า " อรเห็นวิไหม
เขาไม่เห็นเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตพี่เลย เราเหมือนต่างคนต่างอยู่ก็จริง
แต่ยังเป็นครอบครัว วันหยุดเสาร์อาทิตย์พี่ก็ให้เวลาลูก วิเขาไม่เรียกร้องอะไรเลย"
"ที่เขาไม่เรียกร้องก็เพราะคิดว่าไม่ได้ต่างหาก เรียกร้องไปก็เท่านั้น
เหมือนอย่างที่อรกำลังเรียกร้องพี่รุทธิ์อยู่เวลานี้" "รู้ก็ดีแล้ว
เราทุกคนจะได้อยู่กันอย่างสงบ" อนิรุทธิ์สรุป อรอินทร์นิ่ง แต่นัยน์ตาเป็นประกาย
อนิรุทธิ์ กลับมาจากบ้านอรอินทร์ก็แวะมาหวานเสน่ห์ให้นุดีที่คอนโด
แต่ไม่ได้เข้าไปในห้องของเธอ เขาบอกกับนุดีที่ยืนอยู่หน้าประตูว่า
จะมาขอโทษเรื่องที่อรอินทร์ไปอาละวาดเมื่อเช้านี้ และบอกให้นุดีนอนหลับฝันดี
แล้วเดินจากไป ทิ้งให้นุดียืนเบลอฝันหวานอยู่คนเดียว อนิรุทธิ์บอกกับวิกันดาที่นั่ง
อ่านหนังสืออยู่ริมสระว่า เขาแวะไปหานุดีมา
วิกันดารีบปิดหนังสือแล้วเงยหน้ามองมองอนิรุทธิ์พลางขอร้องว่าอย่ายุ่งกับนุ ดี
เพราะเขาไม่มีอะไรคู่ควรกับนุดีเลย อนิรุทธิ์รู้สึกเหมือนถูกท้าทายสวนว่า
"ผมน่ะหรือไม่คู่ควร พูดก็พูดเถอะ เด็กอย่างนุดีวิเศษวิโสตรงไหน
เป็นลูกผู้ดีมีตระกูลหรือเปล่า ความรู้ก็แค่นั้น
จะดีหน่อยก็ตรงรูปโฉมซึ่งก็ไม่ได้คงทนถาวร" "เห็นแก่ ตัว พูดเอาแต่ได้
ฉันเกลียดคนประเภทคุณที่สุด นุดีจะมีหรือไม่มีอะไร คุณก็ไม่ควรเข้าไปยุ่ง
เพราะคุณมันสกปรก แต่นุดีสะอาด คุณไม่คู่ควรกับแก" วิกันพูดอย่างหมดศรัทธา
อนิรุทธิ์ขบกรามแน่นสบตาวิกันดา แววตาเหมือนคนอยากเอาชนะแล้วลุกหนีไป
วิกันดามองตามนึกกังวลขึ้นมาทันที
เธอโทรปรึกษาอนงค์นารถและโทษตัวเองที่ไม่น่าท้าทายคนชอบเอาชนะอย่างอนิรุ ทธิ์
"งั้นวิก็ต้องคอยเตือนนุดี" อรนนงค์นารถแนะนำ "เตือนนะเตือนได้
แต่นุดีจะเข้าใจหรือเปล่าเท่านั้น ดีไม่ดีจะหาว่าเราขัดขวาง
นี่ถ้ารุทธิ์ไม่ใช่สามีเรา เราจะไม่ลังเลเลย" "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องปล่อยไปตามกรรม
จำได้ไหมประโยคขาย ของสามีฉัน กัมมุนา วัฏฏฏีโลโก สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม"
"เราจะลองคิดดูว่าจะทำอะไรได้บ้าง" วิกันดาปิดโทรศัพท์ แล้วครุ่นคิด
วิกันดาตัดสินใจเข้าไปพบอนรุทธิ์ในห้องนอนเพื่อขอร้องให้เขาเว้นนุดีไว้สักคน
แต่อิรุทธิ์กลับยั่วโมโหแล้วเดินเข้ามากอดอ้อนวิกันดา
"หยุดทำท่าพิศวาสขาดใจกับฉันเสียที ฉันขยะแขยงเต็มทน" วิกันดาแกะแขนอนิรุทธิ์ออก
"อ้าว! ตอนเข้ามาก็เข้ามาดีๆ แล้วทำไมเกิดขยะแขยงขึ้นมาทันทีทันควัน"
"อย่างที่ฉันบอก นุดีเป็นเด็กสะอาด คิดถึงเวรกรรมไว้บ้างก็แล้วกัน"
วิกันดาเดินออกไป แวว
วรรณโทรมาหลอกนุดีว่าจะต้องกลับไปทำธุระที่เชียงใหม่สักสองสามวัน
จึงอยากให้นุดีลางานไปเป็นเพื่อน เพราะไม่อยากกวนเถกิงเดช
นุดีเป็นห่วงแวววรรณจึงยอมตกลง เธอมาขอลางานกับวิกันดาในเช้าวันต่อมา
วิกันดาเตือนให้นุดีบอกเค็นด้วย เพราะจะได้ไม่ต้องรอสอน "ค่ะ เย็นนี้หนูจะบอกเขา"
นุดีรับคำ เค็น เมื่อรู้ว่านุดีจะไม่อยู่สองสามวันก็อ้อนว่า คงคิดถึงนุดีน่าดู
แล้วถามนุดีกลับว่าจะคิดถึงเขาบ้างไหม นุดียิ้มอายๆ ไม่ตอบอะไร
วิกันดาที่ได้ยินแล้วก็ได้แต่บอกนุดีอยู่ในใจว่า "จะรักใครก็รักเถอะ
ยกเว้นอนิรุทธิ์คนเดียว นุดีโทรบอกยุทธการว่า
จะต้องกลับไปทำธุระที่เชียงใหม่กับแวววรรณ ยุทธการนึกระแวงจึงจะขอไปเป็นเพื่อนด้วย
แต่นุดีไม่ยอม " ไม่จำเป็นถึงขนาดนั้นหรอก นุดีไปไม่กี่วันเอง
ที่โทร.มาบอกนี่จะถามว่า ยุทธอยากกินอะไรที่บ้านเรา นุดีจะได้เอามาฝาก
น้ำพริกหนุ่มไหม ไส้อั่วด้วย เพราะกินที่ไหนจะอร่อยเท่าที่บ้านของเรา จริงไหม"
"จริง" "งั้น อีก 2-3 วันรอกินนะจ๊ะ" นุดีวางสาย ยุทธการสีหน้าหมองลงเล็กน้อย
อรอินทร์รู้จากนพวรรณว่านุดีลางานจะไปเชียงใหม่กับแวววรรณ
ก็รีบแช่งขอให้ไปแล้วไปลับไม่ต้องกลับมา วรนารีเข้ามาได้ยินก็เอ่ยถาม "ใครไปไหน"
"นังนุดีมันลางาน 3 วัน สงสัยจะมีธุระสำคัญ" "มิน่า แกถึงแช่งไม่ให้มันกลับมา"
วรนารีว่า000000000000000 "ฉันจะให้แกอยู่ที่นี่
ไม่ต้องกลับไปสร้างความอับอายขายหน้าให้กับฉันอีกแล้ว
เพราะแกพยายามจะแย่งสามีคุณวิกันดา" แวววรรณบอกกับนุดีเมื่อมาถึงบ้านที่เชียงใหม่
นุดีตกใจรีบปฏิเสธและขอให้แวววรรณโทรถามความจริงจากวิกันดา " ทำยังกับฉันไม่รู้ว่า
แม่ดอกเตอร์นั้นชอบหาเมียให้ผัว ใครๆ เขาก็ลือกันให้แซดว่า
ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์กำลังนอกใจเมีย ทีนี้เมียจะ ทำยังไงล่ะ
วิธีที่ดีที่สุดก็คือหาเมียน้อยที่ตัวเองคุมได้ให้กับผัว" "คุณป้าเข้าใจผิด" "
ฉันทำเพื่อตัวแกเองนะนุดี แล้วก็เพื่อชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลของฉันด้วย
เอาโทรศัพท์มานี่ ห้ามแกติดต่อกับใครทั้งนั้น จนกว่าจะแต่งงานกับคุณสุนทรแล้ว"
แวววรรณแย่งโทรศัพท์นุดีไป "หนูเรียนคุณป้าแล้วว่า หนูไม่ได้รักคุณสุนทร"
นุดีร้องไห้ " แค่เขารักแกยังไม่พออีกหรือ เชื่อป้าเถอะ นุดี
คุณสุนทรน่ะเหมาะสมกับแกที่สุดแล้ว ยุทธการน่ะไม่มีปัญญาเลี้ยงแกหรอก
ตัวมันเองยังเอาตัวไม่รอดเลย แล้ววันหนึ่งแกจะต้องขอบใจป้า"
แวววรรณเดินออกไปแล้วขังนุดีไว้ในห้อง
นุดีนั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจและเจ็บใจที่ถูกหลอก วิ กันดาเป็นห่วงนุดีจึงโทรหา
แต่แวววรรณปิดเครื่อง วิกันดาร้อนใจจึงโทรถามข่าวจากยุทธการ
แต่ยุทธการก็ติดต่อนุดีไม่ได้เหมือนกัน วิกันดาร้อนใจจึงไปปรึกษาท่านผู้หญิง
ท่านผู้หญิงลองโทรหาแวววรรณและ ขอให้วิกันดาคุยกับนุดี แต่แวววรรณโกหกว่า
โทรศัพท์นุดีแบตฯหมด และตอนนี้นุดีก็ออกไปบ้านเพื่อน วิกันดาได้ฟังก็ยิ่งสงสัย
หลายวันผ่าน ไป นุดียังไม่โทรหาวิกันดา วิกันดาเป็นห่วงเธอมาก
จนกระทั่งวันหนึ่งยุทธการมาขอพบและยื่นจดหมายที่นุดีฝากมาให้วิกันดาอ่าน นุ
ดีบอกกับวิกันดาถูกแววรรณบังคับให้แต่งงานกับสุนทรเพราะเข้าใจผิดเรื่องอนิ รุทธิ์
และเธอก็ไม่สามารถติดต่อใครได้เลยเพราะโทรศัพท์ถูกแวววรรณยึดไปแล้ว
แต่ถ้าวิกันดาต้องการติดต่อกับเธอก็ให้เขียนจดหมายมาตามที่อยู่ที่ให้ไว้
เพราะเป็นที่อยู่ของเพื่อนเธอที่ลูกเจ้าของบ้าน " เขาสงสารหนู
หนูหวังว่าจะได้รับจดหมายจากคุณบ้าง อย่างน้อยก็เป็นการปลอบใจ"
นุดีทิ้งท้ายไว้แค่นี้ วิกันดาอ่านแล้วก็น้ำตาเอ่อ
รีบปรึกษาท่านผู้หญิงเพื่อหาทางช่วยนุดี
แต่ก็ท่านผู้หญิงก็ทำอะไรไม่ได้เพราะแวววรรณไม่ยอมรับฟัง วิ
กันดาปรึกษาเรื่องนุดีกับเค็นและเจนจบ เค็นจะไปพบนุดีที่เชียงใหม่
แต่วิกันดาห้ามไว้เพราะกลัวเรื่องจะยุ่งหนักเข้าไปอีก
ส่วนเจนจบก็ได้แต่ถอนใจเอ่ยว่า "ไม่น่าเชื่อเลยว่า
ยังมีเรื่องอย่างนี้อยู่ในศตวรรษที่ 21 แต่ยังไงเราก็ต้องหาทางพบแกให้ได้"
"ต้องให้ดิฉันหาทางติดต่อกับแกให้ได้ก่อน" วิกันดาหนักใจแพ้กัน
แล้วเธอก็เขียนจดหมายไปบอกนุดีว่า " พี่จะพยายามปลีกตัวไปหานุดีให้ได้
นุดีต้องถ่วงเวลาไว้ก่อน อ้างเหตุอะไรก็ได้เพื่อที่จะเลื่อนการแต่งงานออกไป
พี่จะพยายามช่วยนุดีจนสุดความสามารถ" นุดีน้ำตารื้นด้วยความตื้นตัน อนิรุทธิ์
ร้อนใจมากเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนุดี เพราะยุทธการเพิ่งจะบอกกับเขา
เขาจึงรีบมาพบวิกันดาและถามเธอว่าจะหาทางช่วยนุดีอย่างไร
เพราะจะไม่ยอมให้เรื่องอย่างนั้นเกิดกับนุดีเด็ดขาด "ฉันไม่มีปัญญาจะทำ อะไรหรอก
ทุกวันนี้ก็พยายามอยู่อย่างสงบเพราะไม่อยากให้ใครมองด้วยสายตาแปลกๆ
ลำพังอรอินทร์คนเดียวก็ก่อเรื่องอื้อฉาวพออยู่แล้ว" วิกันดาโต้กลับ
"ผมต้องไปพบป้าของนุดี
จะพยายามอธิบายให้แกฟังว่านุดีไม่ใช่ตัวยุ่งยากอย่างที่แกเข้าใจ" อนิรุทธิ์ว่า วิ
กันดายิ้มเยาะแล้วเดินหนี อนิรุทธิ์รีบตาม "วิ! ทำไมคุณต้องเดินหนีผม
คุณทำเหมือนผมไม่มีตัวตน บอกมาเลยว่าคุณรู้สึกยังไงกับผม ไม่ต้องใช้สายตา"
"ฉันเบื่อคุณ เบื่อชีวิตคู่เต็มที่แล้ว ฉันอยากอยู่กับลูก โดยไม่มีคุณ
เราแยกกันอยู่เถอะ รุทธิ์" วิกันดาพูดเน้นๆ " ใครยุคุณ คุณนารถกับคุณเพ็ญใช่ไหม
หรือว่าไอ้เจนจบ ต้องเป็นไอ้เจนจบแน่ๆ มันพยายามยุให้เราแตกแยกกัน
เพื่อที่จะได้เข้ามาแทนที่ผม" อนิรุทธิ์พาล " ไม่มีใครยุยงฉันทั้งนั้น
ความเบื่อมันเกิดขึ้นจากคุณ ฉันรู้สึกเองทั้งนั้น มันเกิดขึ้นทีละนิด
แล้วสะสมมากขึ้นทุกวันจนเดี๋ยวนี้มันท่วมท้นจนฉันกำลังจะสำลักความเกลียดคุณ
ได้ยินไหมคะรุทธิ์ คนอื่นเขาสำลักความสุข แต่ฉันสำลักความเกลียด" "วิ ผมขอโทษ
ผมไม่เคยรู้ว่าผมทำให้คุณเจ็บช้ำน้ำใจขนาดนี้
เป็นไปไม่ได้ทีเราจะแยกกันอยู่ผมทนขาดวิกับลูกไม่ได้" อนิรุทธิ์อ้อนวอน
"เลือกเอาค่ะ รุทธิ์ ใครเป็นฝ่ายไป ฉันหรือคุณ" วิกันดาเดินหนีเข้าห้อง
อนิรุทธิ์พยายามอ้อนวอนให้วิกันดาให้โอกาสเขาอีกครั้ง แต่วิกันดาก็ยังคงนิ่งเฉย
อนิรุทธิ์โทรปรึกษาสิทธิชัยเรื่องวิกันดา เพราะหวังจะได้ยินคำแนะนำดีๆ
แต่สิทธิชัยกลับบอกอนิรุทธิ์ว่า " แกมันพูดเอาแต่ได้ ถ้าฉันเป็นคุณวิ ฉันก็เลิกว่ะ
ลองคิดดูซิขนาดคุณวิเขาไม่ได้ไปอีลุ่ยฉุยแฉกที่ไหน แค่มีเจนจบเป็นเพื่อน
แกยังทนไม่ได้แล้วนี่แกเที่ยวมีเมียให้เกลื่อนไปหมด เดี๋ยวชอบคนนั้นเดี๋ยวรักคนนี้
คนเป็นเมียเขาทนไม่ไหวหรอก" "แต่ฉันรักเขาคนเดียว" " นั่นมันก็แค่คำพูด
แกเคยทำอะไรให้เขารู้บ้างว่า แกรักเขานอกจากส่งดอกไม้ พูดจาหวานๆ เอาอกเอาใจ
ปากแกบอกว่ารักเขา แต่การกระทำของแกมันบอกว่าเกลียดเขา" สิทธิชัยพูดไม่ทันจบ
อนิรุทธ์ก็ปิดโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด อรอินทร์ปรับทุกข์กับวรนารี
เรื่องอนิรุทธิ์เพราะถึงแม้ว่านุดีจะไม่อยู่ แต่อนิรุทธิ์ก็ยังไม่ยอมมาหาเธอ
วรนารีประชดว่า "ก็แกทำตัวให้มันน่ามาหานักนี่"
"ฉันรักเขามากขนาดนี้ยังไม่พออีกหรือ" "พอ! แต่พอที่จะทำให้เขาลำพองใจ
ภาคภูมิใจในเสน่ห์ของตัวเองมากขึ้น แล้วก็ไปทดลองกับผู้หญิงอื่นต่อ"
"นี่เขาจะไม่มีวันหยุดเลยหรือนา" " มี แต่ก็อีตอนเข้าโลงนั่นแหละ ถ้าฉันเป็นเมียเขา
ฉันคงจับเจี๋ยนแล้วสับๆๆ หรือไม่ก็สาดน้ำกรดไปเลย" วรนารีนึกแค้น
อรอินทร์นั่งกอดเข่าคิดหนัก

จบตอน 13

เมียหลวง 14

อรอินทร์กับวรนารีมาพบวิกันดาที่สำนักงานแต่เช้า เพื่อขอความช่วยเหลือเรื่องอนิรุทธิ์
แต่วิกันดากลับนิ่งเฉยทำเหมือนไม่มีอรอินทร์กับวรนารีอยู่ในห้อง
อรอินทร์หมดความอดทนจึงอาละวาดใส่ วรนารีรีบสะกิดเตือน แต่ก็โดนอรอินทร์ตวาดว่า
อย่ายุ่ง แล้วหันไปเล่นงานวิกันดาต่อ
"ก็ไม่ใช่เพราะไอ้หน้าตาเย็นชาอย่างนี้หรอกเรอะที่ทำให้ผัวต้องเที่ยวได้มีเมียน้อยมีกิ๊กให้วุ่นไปหมด
เดือดร้อนกันไปหมด" " ใครเดือดร้อนคะ ถ้าหมายถึงฉันละก็ไม่ใช่แน่นอนค่ะ
เพราะฉันอยู่ในที่ของฉันตามปกติ คนอื่นต่างหากที่ทุรนทุรายซมซานมาถึงที่นี่"
วิกันดาสวน "นึกว่าแน่แล้ว
เรอะกับอีแค่ใช้สำนวนโวหารกระทบกระแทกแดกดันคนนั้นคนนี้น่ะ
รู้ตัวหรือเปล่าว่าคุณพี่น่ะน่าเบื่อที่สุดในโลก
วันนี้อรไม่ได้มาทะเลาะกับคุณพี่แต่มาขอความร่วมมือ" "งั้นคุณก็มาผิดที่แล้ว
เพราะฉันไม่อยากยุ่งกับใคร ฉันอยากมีชีวิตสงบๆ" "มีผัวแบบพี่รุทธ์สงบตายละ
อย่าหลอกตัวเองเลยคุณพี่" " ของอย่างนี้มันอยู่ที่ใจ ถ้าใจสงบ คุณก็จะนิ่ง
ไม่ต้องกระเสือกกระสนดิ้นรนอะไร ที่ฉันพูดนี่ คุณจะเอาไปใช้บ้างก็ได้
ไม่สงวนลิขสิทธิ์" วิกันดาจ้องหน้าอรอินทร์ เธอดูสงบมั่นคง
ในขณะที่อรอินทร์เคร่งเครียด วรนารี คิดว่าคำแนะนำของวิกันดาน่าสนใจ
จึงขอให้อรอินทร์ลองเอาใช้ดูเพื่ออนิรุทธิ์จะหันกลับมา แต่กลับโดนอรอินทร์แว๊ดใส่
แล้วสั่งให้วรนารีคิดแผนดึงอนิรุทธิ์กลับมาหาเธอให้ได้
"วางแผนอนาคตให้ลูกไม่ดีกว่าหรือคะ" บัวเดินเอาน้ำมาให้วรนารี อรอินทร์ทำหน้าเซ็ง
บัวจึงสอนต่อ "พี่น่ะไม่อยากให้คุณอรต้องไปปีนต้นงิ้ว ผิดผัวผิดเมียนี่ผิดศีลข้อ 3
เลยนะคะ บาปค่ะ" "อย่าจุ้นได้ไหมพี่บัว อรจะปีนต้นงิ้ว อรก็ปีนคนเดียว
ไม่ได้ชวนให้พี่บัวไปปีนด้วย" "แกไม่ต้องปีนคนเดียวหรอก
อย่างน้อยก็มีพี่รุทธ์อีกคนที่จะปีนเป็นเพื่อน" วรนารีรีบเสริม
แต่พอเห็นสายตาอรอินทร์ที่จ้องเขม็งก็ทำเสียงอ๋อยบอกว่า "แหม ก็แค่ขำๆ"
อรอินทร์เดินหนีขึ้นห้อง
วรนารีตามขึ้นไปกล่อมอรอินทร์เพราะอยากให้เธอตัดใจจากอนิรุทธิ์
แต่อรอินทร์ยืนยันว่า "ไม่มีวัน เขาเป็นจิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายของฉัน
เขามาเติมเต็มในส่วนที่ขาดไป แค่ฉันมีเขา มีหนูนิ่ม ชีวิตก็จะสมบูรณ์ที่สุดแล้ว" "
ปัญหามันอยู่ที่ว่าไอ้จิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายของแกนี่เขาไม่ชอบอยู่กับที่
แต่ชอบไปเติมเต็มชีวิตคนอื่นให้มันมั่วไปหมด
ฉันไม่อยากให้แกต้องทุกข์ทรมานอยู่อย่างนี้นะอร" วรนารีแย้ง "งั้นก็ช่วยคิดซิว่า
ฉันจะทำยังไงดี" อรอินทร์สั่ง วรนารีนิ่งคิดแล้วแนะนำว่า "
พี่รุทธ์เขาเคารพรักใคร่บูชาเมียหลวงของเขาใช่ไหม งั้นแกก็ต้องตามน้ำไปเลย
สรรเสริญยกยอปอปั้นห่วงใยดร.วิกันดาเวลาอยู่กับพี่รุทธ์
เก็บซ่อนความอิจฉาริษยาไว้ข้างใน เขาอาจจะมองแกดีขึ้นก็ได้นะ" อรอินทร์ครุ่นคิด
อรอินทร์ยอมทำตามคำแนะนำของวรนารี
เธอลงทุนไปซื้ออาหารเย็นที่เป็นของโปรดของทุกคนในบ้านวิกันดามาฝากให้เตื้อ
งช่วยจัดขึ้นโต๊ะ นวลจะเอาไปทิ้ง แต่เตื้องขู่ว่า ถ้าอนิรุทธิ์รู้ นวลโนเล่นงานแน่
นวลกลัวอนิรุทธ์โกรธจึงต้องยอมให้อาหารที่อรอินทร์ซื้อมาขึ้นโต๊ะเป็นอาหาร เย็น
แต่เมื่อวิกันดารู้ว่าอาหารทั้งหมดอรอินทร์ซื้อมาก็สั่งให้เตื้องไปเจียวไข่
ให้เธอทาน "กับข้าวเยอะแยะ ทำไมต้องให้ไปทอดไข่เจียวมาอีก"
อนิรุทธิ์หันมาทางวิกันดา "คุณไม่ทราบจริงๆ น่ะหรือค่ะ" วิกันดาสวน อนิรุทธ์นิ่งไป
หลัง จากทานอาหารเสร็จ อนิรุทธิ์ก็โทรไปขอบคุณอรอินทร์ อรอินทร์เรียกคะแนนสงสาร
เธอบอกกับอนิรุทธิ์อีกว่า เธอเต็มใจทำให้ทุกคนที่เธอรัก
แล้วขอวางสายอ้างว่าจะต้องไปดูแลลูก
อนิรุทธิ์ปิดโทรศัพท์ด้วยสีหน้าใคร่ครวญครุ่นคิด เขาออกมายืนที่ระเบียง
เห็นลมพัดแรงเพราะฝนใกล้ตก แล้วก็เห็นวิกันดานั่งปล่อยอารมณ์อยู่ที่สนามจึงลงไปหา
"ฝนจะตกแล้ว" อนิรุทธิ์บอกกับวิกันดา "ตกลงคุณจะไปหรือจะให้ฉันไปคะ" วิกันดาเอ่ยถาม
"อะไรกัน นี่ยังไม่จบอีกหรือ" อนิรุทธิ์หงุดหงิดทันที "ยังค่ะ
จนกว่าเราคนใดคนหนึ่งจะออกไปจากบ้านนี้" "อย่าบ้าไปหน่อยเลยน่า
เรื่องแยกทางมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ไหนจะลูก" "เรื่องนั้นฉันอธิบายกับลูกได้" "วิ
ผมแยกจากคุณจากลูกไม่ได้ ไหน คุณจะให้ผมทำอะไรก็บอกมา
หรือจะให้สัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับเด็กคนนั้นก็ได้" อนิรุทธิ์อ้อนวอน "
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนุดีหรือใครทั้งนั้น แต่เพื่อความสบายใจของฉัน
ถ้าคิดถึงลูกคุณก็มาเยี่ยมได้ หรือถ้าฉันเป็นฝ่ายไป คุณก็ไปเยี่ยมได้"
"ผมไม่อยากฟัง" อนิรุทธิ์หัวเสีย " คุณต้องฟัง ตลอดเวลาที่ผ่านมา
คุณเป็นฝ่ายได้รับประโยชน์คนเดียว คุณมีความสุข
สนุกสนานจากการเหยียบย่ำหัวใจฉันครั้งแล้ว ครั้งเล่าโดยที่ฉันต้องเป็นฝ่ายทน
ทนแล้วทนเล่าอย่างไม่มีวันจบสิ้น จนฉันรู้สึกว่า ถ้าหากต้องทนต่อไป
ฉันคงต้องตายก่อนเวลาอันควรแน่ๆ ก็อย่างที่ฉันเคยพูด
ถ้าอยู่ด้วยกันต่อไปความโกรธจะเปลี่ยนเป็นความเกลียด
ฉันไม่อยากเกลียดคุณเพราะถึงอย่างไร คุณก็เป็นพ่อของนุ่นกับโหน่ง" วิกันดาพูดออกไป
อนิรุทธฺอึ้งถามวิกันดาว่า แน่ใจแล้วหรือ "แน่ใจตั้งแต่พูดกับคุณครั้งแรก"
วิกันดายืนยัน อนิรุทธ์ถอนใจยาวทรุดตัวลงนั่งเหมือนหมดแรงเอ่ยอย่างประชดประชันว่า
"ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ ถ้าผมเป็นตัวปัญหาขนาดนั้น ผมก็จะเป็นฝ่ายไปเอง" "ขอบคุณค่ะ
คุณคิดถึงลูกเมื่อไหร่ก็มาเยี่ยมได้ทุกเวลา" วิ กันดาขยับจะเดินออก
แต่ก็ชะงักเมื่อได้ยินอนิรุทธิ์พูดต่อว่า "ผมเพิ่งรู้ว่า
ผู้ชายมีเมียเก่งเกินไปมันไม่ดีอย่างนี้เอง
เพราะเมียจะจัดการทุกสิ่งทุกอย่างได้โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งสามี
โดยเฉพาะยิ่งถ้ามีตำแหน่งหน้าที่การงานสูงหาเงินได้มาก
สามารถเป็นหัวหน้าครอบครัวได้อย่างสบาย เรื่องคู่ครองยิ่งไม่มีความหมายอะไรเลย"
"กรุณาเข้าใจให้ถูกต้องด้วยค่ะ ผู้หญิงก็เป็นผู้หญิงวันยังค่ำ
สัญชาติญาณของผู้หญิงต้องการการปกป้องคุ้มครองจากผู้ที่เข้มแข็งกว่า เว้นไว้แต่ว่า
ผู้ที่เข้มแข็งนั้นจะบกพร่องอย่างร้ายแรง" วิกันดาโต้กลับแล้วเดินจากไป
อนิรุทธิ์สะเทือนใจอย่างยิ่ง วิ กันดาเข้ามาในห้องเธอสูดลมหายใจเหมือนจะโล่งไปหมด
แล้วคำพูดของอนิรุทธิ์ก็ดังเข้ามา "ผมเพิ่งรู้ว่า
ผู้ชายมีเมียเก่งเกินไปมันไม่ดีอย่างนี้เอง
เพราะเมียจะจัดการทุกสิ่งทุกอย่างได้โดยไม่จำเป็นต้องพึ่งสามี"
วิกันดานิ่งอึ้งหวนคิดถึงภาพเก่าๆ และคำพูดของอนิรุทธิ์ที่เคยบอกกับเธอว่า
"ผมไม่มีวันเบื่อคุณได้เลย ถึงแม้เวลาจะผ่านไป ความรักจะเยือกเย็นลง
แต่วิทั้งเก่งทั้งฉลาด คุณทำให้ผมภาคภูมิใจตลอดมาและตลอดไปว่าผมเลือกเมียไม่ผิด"
วิกันยิ้มเยาะให้กับตัวเอง
วิกันดาบอกกับฉวีเพ็ญและอนงค์นารถเรื่องที่เธอกับอนิรุทธิ์จะแยกกันอยู่
ฉวีเพ็ญเป็นห่วงวิกันดาจึงรีบถามย้ำว่า เสียใจหรือเปล่า
"โล่งใจมากกว่าที่เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่งแทนที่จะปล่อยให้มันคาราคาซัง"
วิกันดาตอบ อนงค์นารถซักต่อว่า อนิรุทธิ์จะย้ายไปเมื่อไหร่
และจะแค่แยกกันอยู่หรือว่าจะหย่าด้วย "เมื่อเช้าเขาขอเวลาอีก 2-3 วัน
เพื่อหาที่อยู่ใหม่ และคงแยกกันอยู่ก่อน" "แสดงว่าอาจจะกลับมาอยู่กันใหม่ได้อีก"
ฉวีเพ็ญยังหวัง " ไม่ใช่หรอกเพ็ญ แล้วคงไม่มีวันด้วย พอแยกกันอยู่นานๆ เข้า
รุทธ์เขาอาจจะมีความสุขกับอิสรภาพจนเป็นฝ่ายมาขอเราหย่าเองก็ได้
จะได้สิ้นสุดกันเสียที" วิกันดาว่า000000000000000 อนิรุทธิ์นั่ง เล่นอยู่กับลูกๆ
ในห้องรับแขก แต่เมื่อเห็นวิกันดากลับเข้ามา ก็เรียกให้เตื้องมาดูเด็กๆ
แล้วรีบตามวิกันดาไปที่ห้อง อนิรุทธิ์บอกกับวิกันดาว่า "ผมจะไปอยู่คอนโดฯ สิทธิชัย
เขาจะย้ายไปอยู่อเมริกา" "ค่ะ" วิกันดารับคำ อนิรุทธิ์รีบประชดว่า เธอคงดีใจมาก
วิกันดาส่ายหน้าบอกว่า เฉยๆ
"ผมคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะเคยชินกับการไม่มีคุณอยู่ด้วย" อนิรุทธิ์เศร้า "
ไม่นานหรอกค่ะ ยิ่งไม่มีฉัน คุณก็จะเริ่มต้นกับคนอื่นได้จริงจัง แทนที่วันๆ
จะพูดแต่ว่า ผมรักวิ บูชาวิเพียงเพื่อหลอกล่อให้ฉันงมงายไปชั่วครั้งชั่วคราว" "วิ
ผมจริงใจกับวินะ" "ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่เชื่อ
เพราะไม่อยากให้ใครมาหัวเราะเยาะลับหลัง ไม่อยากให้ใครนินทาลับหลังว่าฉันโง่" "วิ
เรื่องเจ้าชู้มันเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชายทุกคน"
"ฉันไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับคุณหรอกค่ะ" วิกันดาปิดประตู
อนิรุทธิ์ถอนใจเฮือก แล้วเดินเข้าห้องเพื่อเก็บข้าวของ เช้า
วันใหม่อนิรุทธิ์ยกกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้อง
แล้วมาบอกนุ่นกับโหน่งที่กำลังทานอาหารเช้าอยู่กับวิกันดาว่า
มีเรื่องจะคุยด้วยเป็นความลับระหว่างสามคนพ่อลูก นุ่นกับโหน่งรีบลุกตามอนิรุทธิ์ไป
แต่พอเห็นกระเป๋าเดินทางทั้งคู่ก็รีบถามว่า พ่อจะไปไหน จะไปญี่ปุ่นหรือ "เปล่าลูก
แต่คุณพ่อต้องไปอยู่ที่อื่นสักพัก" "คุณพ่อต้องทะเลาะกับคุณแม่แน่ๆ เลย" นุ่นเดา
"คุณพ่อไม่ได้ทะเลาะกับคุณแม่ แต่เรา 2 คนมีเหตุผลบางอย่าง"
"โหน่งคิดถึงคุณพ่อ"โหน่งอ้อน "
พ่อจะไปรับนุ่นกับโหน่งกลับจากโรงเรียนมาส่งที่บ้านทุกวัน
ทีนี้ก็มาถึงความลับระหว่างเราแล้ว ลูกทั้งสอง คนต้องดูแลคุณแม่แทนคุณพ่อ
ต้องดูแลให้ดีด้วย" อนิรุทธิ์ทำหน้าจริงจัง นุ่นกับโหน่งรีบรับปาก นวล
เมื่อรู้ว่าอนิรุทธิ์จะไปยู่ที่อื่นก็รีบมาฟ้องวิกันดาเพราะคิดว่าอนิรุทธิ์
จะไปอยู่กับอรอินทร์ วิกันดาให้นวลตามอนิรุทธิ์ไปด้วย
แต่นวลไม่ไปเธอร้องไห้คร่ำครวญจนวิกันดานึกเวทนาจึงปลอบว่า "เขาก็ไม่ใช่จะไปเลย
ยังไงก็ต้องกลับมาเยี่ยมน้องโหน่งกับน้องนุ่น เธอต้องได้พบเขาบ่อยๆ อยู่แล้ว" วิ
กันดาลุกเดินออกไปตามลูกๆ แต่พอเห็นอนิรุทธิ์กำลังร่ำลาลูกๆ อยู่เธอก็ชะงัก
อนิรุทธิ์มองวิกันดาเอ่ยว่า เขาจะไปส่งลูกๆ เอง วิกันดารับคำแล้วเดินหนี
อนิรุทธิ์มองตามนึกน้อยใจ หลังจากวิกันดาและ อนิรุทธิ์ออกไปจากบ้านไปแล้ว
วรนารีก็พาอรอินทร์เข้ามาพร้อมกับสำรับกับข้าวเพราะหวังจะทำดีกับวิกันดา
เพื่อให้อนิรุทธิ์เห็นใจ นวลเห็นอรอินทร์ก็แทบเต้น
เธอออกมาตะโกนด่าอรอินทร์และท้าตบ เตื้อเข้ามาห้ามนวล แต่นวลก็ไม่หยุด เธอประกาศว่า
เป็นเพราะอรอินทร์ทำให้วิกันดากับอนิรุทธิ์ต้องแยกทางกัน
อรอินทร์ที่กำลังจะเข้ามาตบนวลถึงกับชะงัก ร้องถามว่า "เขาหย่ากันแล้วเรอะ" "เออ
คุณผู้ชายขนข้าวขนของออกไปจากบ้านแล้ว"
นวลตวาดอรอินทร์กระโดดตัวลอยด้วยความดีใจบอกกับนวลว่า "อีนวล ที่แกด่าวันนี้
ฉันยกโทษให้แกหมด ไปนา" อรอินทร์ลากวรนารีออกไป
นวลรีบเดินไปดักพร้อมฉีดน้ำใส่อรอินทร์กับวรนารี สองสาวร้องลั่น
เตื้องกับพารีบเข้ามาดึงนวลออกไป "โธ่เอ๊ย ฉันน่ะเนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง
กระดูกแขวนคอแท้ๆ เลย" วรนารี บ่นเมื่อเห็นสภาพตัวเอง
แต่อรอินทร์ไม่ได้ฟังเพราะกำลังดีใจ
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาตั้งใจจะโทรหาอนิรุทธิ์แต่ก็เปลี่ยน
บอกว่าจะไปหาด้วยตัวเองดีกว่า แล้วสั่งให้วรนารีพาเธอกลับบ้านเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
แต่งหน้าทำผมให้สวยก่อน อรอินทร์สวมบทนางเอกที่แสนดีมาหาอนิรุทธิ์ที่ ห้องทำงาน
เธอแสดงความเสียใจกับเรื่องวิกันดา อนิรุทธิ์แปลกใจถามอรอินทร์ว่า รู้ได้อย่างไร
"อรซื้อของแวะเอาไปให้ที่บ้านพี่รุทธ์ อรผิดจริงๆ อย่างที่นวลเขาด่า
อรฟังโดยไม่เถียงสักคำ" อรอินทร์บีบน้ำตา อนิรุทธิ์ซักว่านวลด่าอะไรอรอินทร์
"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ความที่อรนิ่ง นวลก็เลยยิ่งโกรธ ไปคว้าสายยางมาฉีดน้ำใส่อร"
"นวลมันถือว่าวิให้ท้าย" " ถึงว่าซิคะ อรน่ะไม่ถือหรอกค่ะ เอ้อ
พี่รุทธิ์พักที่ไหนคะ คืนนี้อรไปอยู่เป็นเพื่อนนะคะ
อรไม่อยากให้พี่รุทธิ์อยู่คนเดียว โดยเฉพาะในเวลาอย่างนี้" อรอินทร์อ้อน
อนิรุทธิ์ถอนใจยาว แวววรรณต้องลง มาจัดเตรียมเรื่องงานแต่งของนุดีที่กรุงเทพ
เธอจึงขังนุดีไว้ในห้องมีคนคุมแน่นหนาเพราะกลัวนุดีจะหนี
นุดีได้แต่ร้องไห้แล้วรำพึงถึงวิกันดา "คุณคะ คุณกำลังทำอะไรอยู่ จะทราบไหมว่า
หนูทุกข์เหลือเกิน..." ฝ่ายวิกันดาก็กำลังทุกข์ไม่แพ้กัน
เพราะนี้เป็นคืนแรกที่เธอกับอนิรุทธิ์แยกกันอยู่ วิ
กันดาเดินเข้ามาในห้องที่เคยเป็นห้องหอของเธอกับอนิรุทธิ์แล้วภาพวันแต่งงาน
แสนสดชื่นเข้าผุดมาในห้วงความคิด ทำให้วิกันดาต้องน้ำตาริน อนิรุทธิ์
ยืนทอดสายตาอยู่ที่ระเบียงคอนโด เขาคิดถึงวิกันดาและลูกๆ จับใจ
แต่แล้วความรู้สึกเหล่านั้นก็เลือนหายเมื่ออรอินทร์เดินเข้ามาพร้อมกระเป๋า
เสื้อผ้าเล็กๆ อนิรุทธ์มองอย่างแปลกใจ
อรอินทร์อ้างว่าเธอจะมาอยู่เป็นเพื่อนอนิรุทธิ์
อนิรุทธิ์ปฏิเสธไล่ให้อรอินทร์กลับไปดูแลนิ่มเพราะถาวรไปอเมริกากับสิทธิชัย
อรอินทร์อ้างว่า เธอตามวรนารีมาอยู่เป็นเพื่อนิ่มกับบัวแล้ว "ยังไงก็ไม่ได้
พี่ไม่ยอมให้อรทิ้งลูกมาอยู่กับพี่แน่ ค้างแค่คืนนี้ได้คืนเดียวเท่านั้น"
อนิรุทธิ์ยื่นเงื่อนไข "ก็ได้ค่ะ พี่รุทธิ์ทานอะไรแล้วหรือยัง
อรแวะซื้อของโปรดพี่รุทธิ์มาฝาก" อรอินทร์ถือถุงอาหารเดินไปส่วนที่เป็นครัว
อนิรุทธิ์ตามไปช่วย เค็น มาหาวิกันดาที่บ้านเพราะอยากรู้ข่าวนุดี
แต่เมื่อเขารู้จากเด็กๆ
ว่าอนิรุทธิ์แยกกันอยู่กับวิกันดาแล้วก็ช่วยปลอบใจวิกันดาและอ้างถึงเซียมซี
ที่วิกันดาเสี่ยงได้จากญี่ปุ่น "เวลานี้คุณกำลังอยู่ในฤดูใบไม้ร่วง
คุณจำต้องรอคอยฤดูใบไม้ผลิที่จะมาถึง" เค็นมั่นใจ
"คงไม่มีฤดูใบไม้ผลิสำหรับฉันอีกแล้วค่ะ ไม่มีอีกแล้ว" วิกันดาน้ำตารื้น
เค็นเอื้อมมือไปดึงทิชชูบนโต๊ะส่งให้วิกันดาเช็ดน้ำตาแล้วชวนออกไปคุยกันที่หน้าบ้านเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ
วิ กันดาบอกกับเค็นว่า เธอจะไปหานุดีในวันเสาร์นี้ เค็นขอตามไปด้วย
แต่วิกันดาไม่ยอม เพราะไม่อยากให้เรื่องบานปลาย
เธอจึงจะไปกับอนงค์นารถเพียงสองคนเท่านั้น เค็นพยักหน้ายอมรับ "คุณชอบแกใช่ไหม"
วิกันดาถามตรงๆ "ผมรักนุดี ถ้าคุณพบเขา กรุณาหาทางช่วยเขาด้วย" เค็นอ้อนวอน
"ฉันจะพยายามจนสุดความสามารถ" วิกันดารับปาก เค็น ขอบคุณวิกันดาแล้วลากลับ
วิกันดาเดินขึ้นห้องหยิบใบเซียมซีขึ้นมาดูอีกครั้งพร้อมกับนึกถึงภาพเก่า
แล้วเธอก็ตัดใจขยำกระดาษแผ่นนั้นทิ้งขยะบอกกับตัวเองว่า
"คงไม่มีฤดูใบไม้ผลิอีกแล้วค่ะ ไม่มีอีกแล้ว" วิกันดาปรับสีหน้าให้เข้มแข็งขึ้น "
คุณพี่นี่ใจร้ายจัง พี่รุทธิ์ทั้งรักทั้งเทิดทูนขนาดนี้ยังใจร้ายไล่ออกจากบ้านได้
ขนาดอรที่พี่รุทธิ์รักไม่ได้ถึงครึ่งของคุณพี่
ยังทนไม่ได้ที่เห็นพี่รุทธิ์เศร้าขนาดนี้" อรอินทร์เข้ามากอดอ้อนอนิรุทธิ์
อนิรุทธิ์ปฏิเสธว่าเขาไม่ได้เศร้า " ดีแล้วละค่ะ ในเมื่อเขาไม่รักเรา
เราจะไปเศร้าเสียใจคิดถึงเขาทำไม พี่รุทธิ์น่ะดีพร้อมทุกอย่าง
เป็นชายในฝันของผู้หญิงทุกคน
ขนาดอรที่ไม่เคยคิดจะรักใครอีกก็ยังต้องหลงรักพี่รุทธิ์"
อรอินทร์ซบหน้าลงกับอกอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์ก้มมองอย่างพอใจและภาคภูมิใจในตัวเอง
แวววรรณมาถึงกรุงเทพก็พบว่าเถกิงเดชพาอีหนูเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย เธออาละวาดลั่น
แล้วออกคำสั่งว่า "ถ้าคุณออกไปพ้นประตูนี่ก็ไม่ต้องเข้ามาเหยียบอีก" เถกิง
เดชที่กำลังจะตามอีหนูไปถึงกับชะงัก แล้วทำหงุดหงิดพลุ่งพล่านเดินกลับเข้าห้องทันที
แวววรรณหันหลังเดินออกไปอีกทางจุดหมายก็คือที่ทำงาของวิกันดา000000000000000000 นพ
วรรณเห็นแวววรรณเดินเข้ามาก็รีบทักทายแล้วถามหานุดี แวววรรณตอบว่า
นุดีกำลังจะแต่งงาน และชวนทุกคนไปร่วมงานด้วย นพวรรณกับพวกตาค้างไปตามๆ กัน
แล้วแวววรรณก็เข้าไปพบวิกันดา เธอบอกเรื่องการแต่งงานของนุดีกับสุนทร
แต่พอเห็นวิกันดานิ่งๆ ก็เปรยว่า "ท่าทางคุณไม่แปลกใจเลยนะคะ"
"ที่ไม่แปลกใจก็เพราะคาดว่าจะเป็นอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ"
"ที่ดิฉันลงมาเพื่อดูชุดแต่งงานให้เขา หลานแต่งงานทั้งทีก็ต้องเต็มที่หน่อย
คุณเองก็คงจะสบายใจขึ้น" "สบายใจเรื่องอะไรค่ะ" " แหม คุณวิกันดาละก็
ทำเป็นไม่รู้เรื่องได้เนี้ยน เนียน เอาเป็นว่าละไว้ในฐานที่เข้าใจก็แล้วกัน
ดิฉันจะไปพบท่านผู้หญิงละค่ะ จะเชิญท่านไปเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาวหน่อย"
แวววรรณลุกขึ้น วิกันดารีบเปิดประตูให้ นุ
ดีแอบใช้โทรศัพท์เพื่อนโทรส่งข่าวกับยุทธการว่า เธอต้องแต่งงานกับสุนทร
ยุทธการโวยวายจะขึ้นไปคุยเรื่องนี้กับแวววรรณ นุดีร้องห้าม "อย่านะ ห้ามมาเด็ดขาด
ยุทธ์ก็เป็นเสียอย่างนี้ นุดีถึงไม่อยากจะบอกอะไร แล้วนุดีจะโทร.มาใหม่" นุ
ดีปิดเครื่อง ยุทธการพยามโทรหาแต่ติดต่อไม่ได้ เขาร้อนใจมาก จึงไปพบวิกันดา
เพื่อขอให้เธอช่วยนุดีด้วย
วิกันดาขอให้ยุทธการช่วยเขียนแผนที่ไปบ้านแววรรณที่เชียงใหม่ให้เพราะจะขึ้น
ไปหานุดีในวันเสาร์นี้ "ได้ครับ คุณกรุณาช่วยนุดีด้วยนะครับ" ยุทธการฝากความหวัง
วิกันดารับปากว่าจะพยายามเท่าที่ทำได้ อรอินทร์โทรมาเย้ยวิกันดาว่า
อนิรุธิ์ชวนเธอไปอยู่ที่คอนโดด้วยตั้งแต่วันที่ออกจากบ้าน
แต่เธอเป็นห่วงลูกเลยต้องไปๆ มาๆ "ขอแสดงความยินดีด้วย" วิกันดาว่า "ขอบคุณค่ะ
คุณพี่ไม่ต้องเป็นห่วงกลัวว่าพี่รุทธ์จะเหงานะคะ" "อ๋อ ไม่ได้เป็นห่วงเลยค่ะ
บอกแล้วไงค่ะว่ายกให้" วิกันดาปิดโทรศัพท์ อรอินทร์ยิ้มเยาะบอกกับตัวเองว่า
"ทำมาเป็นพูดดี ถึงไม่ยกก็จะเอา มีอะไรไหม"
บัวเห็นอรอินทร์เดินหน้าระรื่นเข้ามาในบ้านก็มองด้วยสายตาตำหนิ
อรอินทร์ไม่พอใจรีบดักคอ " ทำไมคะพี่บัว
โกรธแค้นอะไรอรนักหรือถึงได้ชอบทำตัวเป็นมารขัดขวางความสุขพี่บัวจะลงไปชัก
ดิ้นชักงอตายหรือไงถ้าเห็นอรสมหวังในความรัก" "พี่บัวแกหวังดีนะอร"
วรนารีเข้ามาปราม
"คุณอรเธอมองไม่เห็นความหวังดีของทุกคนที่พยายามจะชี้ทางที่ถูกที่ควรให้หรอกค่ะ"
บัวว่า "พี่รุทธิ์เขาหย่ากับเมียแล้ว เขามีอิสระที่จะคบกับอร" "แน่ใจหรือคะ
คุณอรต้องสืบดูให้ดีนะคะว่า เขาหย่ากันจริงหรือเปล่า หรือว่าแยกกันอยู่เฉยๆ"
บัวเตือน วรนารีเห็นด้วยกับบัวรีบเตือนอรอินทร์อีกคน แต่อรอินทร์ไม่สน
เธอสวนทั้งคู่ว่า "ก็แล้วมันต่างกันตรงไหน" "ต่างกันตรงศักดิ์ศรีไงคะ
พี่น่ะหวังดีกับคุณอร สงสารหนูนิ่ม" บัวถอนใจ "อรไม่ต้องการความหวังดีของใคร
พี่บัวมีหน้าที่อะไรก็ทำไป อย่ามาสอดเรื่องของอร" อรอินทร์เดินหนี วรนารี
ตามขึ้นมาคุยกับอรอินทร์ เพราอยากให้ฟังคำเตือนของบัวบ้าง
เธอแนะนำให้อรอินทร์ลองถามอิรุทธิ์ดูอีกครั้งว่า หย่ากับวิกันดาหรือยัง "
มันจะต่างกันตรงไหนในเมื่อ ฉันคบกับเขามาตั้งแต่เขายังอยู่กับคุณพี่
แกก็เห็นแล้วนี่ ว่าแค่ทะเบียนสมรสใบเดียว มันรั้งพี่รุทธิ์ไว้ไม่อยู่หรอก"
อรอินทร์อ้าง "แกมันหาเหตุผลมั่วๆ มาสนับสนุนตัวเองอยู่เรื่อย" "ออกไปก่อนนา
ฉันยังไม่อยากทะเลาะกับแก" อรอินทร์ไล่ วรนารีทำหน้าเซ็งๆ เดินออกไป แวว
วรรณจำต้องพาเถกิงเดชมาเชียงใหม่ด้วยเพราะกลัวเขาจะพาอีหนูเข้าบ้านอีก
แต่เมื่อเห็นสายตาที่เถกิงเดชมองนุดีก็นึกระแวงขึ้นมาอีกจึงต้องรีบไปปรามนุ ดี
"ถ้าคิดจะอ้อนให้ลุงแกช่วยละก็ ขอบอกว่าไม่มีทาง อาทิตย์หน้าการ์ดแต่งงานเสร็จแล้ว
คุณสุนทรเขากลับจากสิงค์โปร์พอดี จะได้พาแกไปแจกการ์ด ส่วนเสื้อผ้า
ก็อาทิตย์หน้าเสร็จเหมือนกัน คุณสุนทรเขาจะได้พาไปลอง ระหว่างนี้
แกก็พยายามทำความคุ้นเคยกับเขาไว้" "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ" นุดีก้มหน้าน้ำตาซึม
"ไม่เป็นไรไม่ได้ คนจะแต่งงานอยู่กินกันก็ต้องทำตัวให้คุ้นเคย"
แวววรรณตวาดแล้วเดินออกไป นุดีเดินไปที่เตียงแล้วเอนตัวลงนอนครุ่นคิด
เห็นภาพอนิรุทธ์เข้ามาในห้วงความคิด เธอร้องไห้แล้วบอกกับตัวเองว่า " คุณขา
หนูเลวจริงๆ เลวยิ่งกว่าคุณอรอินทร์หลายร้อยหลายพันเท่า
คุณดีกับหนูมีพระคุณกับหนูมากมาย แต่หนูก็ยังแอบรักด็อกเตอร์อนิรุทธ์" นุ
ดีสะอื้นออกมาอย่างสุดจะกลั้น โทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะข้างเตียงสั่น นุดีกดรับ
ยุทธการบอกกับนุดีว่า วิกันดากับอนิรุทธิ์แยกกันอยู่แล้ว "ใครบอกยุทธ์" นุดีตกใจ
"เขาลือกันทั้งบริษัท เรื่องอย่างนี้ไปเร็วยิ่งกว่าไฟไหม้อีก
แถมยังมีพนักงานแอบเห็นคุณอรอินทร์ไปอยู่กับอาจารย์ด้วย" "แล้วคุณทำยังไง"
"เท่าที่เห็นก็เฉยๆ เมื่อกี้ผมไปพบท่านมา ท่าทางก็เป็นปกติ คงจะทำใจได้นานแล้ว"
"ยุทธ์ไปหาคุณเรื่องอะไร" " ไปขอให้ท่านช่วยนุดี
ท่านบอกว่าวันเสาร์นี้ท่านจะไปเชียงใหม่ ผมเขียนแผนที่บ้านนุดีให้ท่านด้วย"
ยุทธการตอบ นุดีน้ำตาซึมด้วยความตื้นตัน00000000000000000 วิ
กันดาโทรชวนอนงค์นารถไปเชียงใหม่ด้วยกันและขออนุญาตสีหนาทให้ฉวีเพ็ญมาอยู่
เป็นเพื่อนเด็กๆ สักสองวัน จากนั้นก็เข้าไปเรียนท่านผู้หญิงเพื่อขอความช่วยเหลือ
ท่านผู้หญิงสงสารนุดีจึงให้เลขาฯ
พิมพ์จดหมายขอตัวนุดีกลับมาทำงานฝากวิกันดาไปให้แวววรรณเผื่อแวววรรณจะนึก
เกรงใจบ้าง วิกันดากับอนงค์นารถมาที่บ้านของแววรรณตามแผนที่ที่ยุทธการ
เขียนให้และพบเถกิงเดชนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่หน้าบ้าน
เถกิงเดชจำวิกันดาได้จึงรีบเชิญเข้าบ้านแล้วไปตามแววรรณออกมาพบ แวววรรณ
ว่าประชดเมื่อเห็นวิกันดาตามมาถึงนี้ แต่อนงค์นารถก็ช่วยแก้แทน
วิกันดายื่นจดหมายของท่านผู้หญิงให้แวววรรณ แวววรรณรับมาเปิดอ่านครู่หนึ่ง
แล้วเก็บใส่ซองตามเดิมบ่นว่า "ไม่เข้าใจว่า ทำไมจะต้องเจาะจงเอาเด็กคนนี้"
"แกทำงานดีค่ะ ช่วยดิฉันได้มาก ดิฉันเสียดายที่จะต้องลาออก เอ้อ แกอยู่หรือเปล่าคะ
ดิฉันขอพบแกหน่อย" วิกันดามองหา "อยู่ในห้อง เห็นบอกว่าไม่สบาย เดี๋ยวปวดหัว
เดี๋ยวตัวร้อน น่าเบื่อ เวทนาอยู่นิดเดียวว่าไม่มีพ่อไม่มีแม่ ว่าแต่คุณเถอะ
ถ้าแม่นุดีกลับไปอยู่ด้วย ไม่กลัวมันไปยุ่งกับด็อกเตอร์อนิรุทธ์หรือคะ"
แวววรรณถามตรงประเด็น วิกันดากับอนงค์นารถชะงัก แวววรรณรีบพูดต่อ
"ดิฉันกลัวจะเสียชื่อเท่านั้นแหละ ดีไม่ดี ใครๆ จะคิดว่า
ดิฉันสนับสนุนหลานให้ไปแย่งสามีคนอื่น" "คุณหญิงคิดมากไปหรือเปล่าคะ"
อนงค์นารถออกรับแทน "คุณวิกันดาน่าจะรู้ดีที่สุดค่ะ ดิฉันจะขึ้นไปตามนุดีมาให้"
แวววรรณเดินออกไป อนงค์นารถหันมาบอกนุดีว่า แวววรรณคงไปบังคับให้นุดีปฏิเสธแน่
นุดีดีใจมากที่วิกันดามา แต่ก็ต้องหน้าสลดเมื่อได้ยินประกาศิตจากแวววรรณว่า "
เขาคงจะมารับแกกลับไปด้วย แต่แกต้องปฏิเสธ เข้าใจไหม เพราะฉันเป็นป้าแก
เป็นคนที่หวังดีกับแกมากที่สุด แกจะต้องเชื่อฟังฉันทุกอย่างเข้าใจไหม
ตอบปฏิเสธพวกนั้นไป" "ค่ะ" นุดีรับคำเศร้าๆ แล้วออกไปพบวิกันดา วิ
กันดายิ้มอย่างยินดีเมื่อได้พบนุดีและหลังจากทักทายกันแล้ววิกันดาก็ถาม เรื่องงาน
เพราะอยากให้นุดีกลับไปด้วยกัน นุดีอึกอักหันไปทางแวววรรณ ก็เห็นเธอส่ายหน้า
ตาจ้องเขม็ง "อยากไปก็ไปเลยนุดี ไม่ต้องเกรงใจใคร เราเป็นประเทศประชาธิปไตย
อายุรึก็บรรลุนิติภาวะแล้ว อะไรที่ทำแล้วมีความสุขก็ทำไป ดูอย่างลุงซิ"
เถกิงเดชเดินออกมา แวววรรณหันไปตวาดใส่ วิกันดากับอนงค์นารถมองเถกิงเดชอย่างขอบคุณ
แล้ววิกันดาก็ถามนุดีอีกครั้ง "นุดี อยากกลับไปกับพี่ไหม" "นุดี แกเป็นหลานฉัน
แกต้องเชื่อฟังฉัน" แวววรรณบังคับ เถกิง เดชรีบขัด "คุณ
ไปบังคับให้เขาแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก ดีไม่ดี เดี๋ยวเกิดมาผูกคอตายในบ้านเรา
ผีหลอกหัวโกร๋น ผมไม่รู้ด้วยนะ นุดีตอบไปเลย" "หนูอยากไปกับคุณค่ะ
คุณป้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ
หนูรับรองว่าจะไม่ทำอะไรให้คุณป้าต้องเดือดร้อนอย่างแน่นอนค่ะ" นุ ดีบอกกับแวววรรณ
แวววรรณลุกขึ้นสะบัดหน้าเดินปังๆ ออกไป นุดียกมือไหว้ขอบคุณเถกิงเดช
เถกิงเดชบอกว่าเรื่องเล็ก แล้วถามวิกันดากับอนงค์นารถว่าพักที่ไหน
เพราะอยากให้มาพักด้วยกันที่นี้เพื่อที่นุดีจะได้ไม่ถูกแวววรรณเล่นงานอีก
อนงค์นารถเห็นด้วยกับเถกิงเดชจึงชวนวิกันดามาพักกับนุดี วิกันดาไหว้ขอบคุณเถกิงเดช
"เฮ้ย อย่ามาทำซาบซึ้ง ผมยิ่งเป็นคนซึ้งง่ายอยู่ โดยเฉพาะคนสวยๆ อย่างคุณ"
เถกิงเดชหัวเราะ เจน
จบรู้จากเค็นว่าวิกันดาไปเชียงใหม่ก็โทรหาและต่อว่าที่เธอไม่ยอมบอกเขา
พร้อมกับแสดงความเสียใจเรื่องอนิรุทธิ์
วิกันดาเอ่ยแค่คำขอบคุณแล้วฝากเจนจบบอกเค็นว่า มีเซอร์ไพรส์ไปฝากก่อนวางสาย
อนงค์นารถรู้ว่าวิกันดาคุยโทรศัพท์กับเจนจบ
ก็รีบเชียร์ให้หย่ากับอนิรุทธิ์เพื่อจะได้เริ่มต้นใหม่ วิกันดาดุอนงค์นารถ
อนงค์นารถขอโทษเสียงอ่อย นุดีที่รับฟังมาตลอดมีสีหน้าครุ่นคิด
เค็นปลอบใจเจนบเรื่องวิกันดาเพราะคงต้องรอให้เธอหย่ากับนิรุทธิ์ก่อน
เจนจบพยักหน้าเข้าใจแล้วบ่นว่า "คุณวิเพียบพร้อมขนาดนี้
ทำไมเขาถึงได้ไม่เห็นคุณค่าของเธอ ถ้าเป็นผม ผมจะไม่มีวันทำให้เธอช้ำใจเลย"
"ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์อาจจะคิดเหมือนกันว่า ถ้าเขาเป็นคุณ
เขาจะไม่ทำให้อรอินทร์ช้ำใจเลยเหมือนกัน" "ชีวิตคู่เป็นเรื่องซับซ้อน
และแต่ละคู่ก็ไม่เหมือนกันจะเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้หรอก" "ไม่ว่าจะยังไง
คุณอรอินทร์ก็สมหวังแล้ว" " ผมไม่แน่ใจ ผู้หญิงอย่างอรอินทร์เหมือนไฟ วูบวาบ
เร่าร้อน ทำให้ชีวิตตื่นเต้นตลอดเวลา แต่เมื่อเข้าใกล้จริงๆ
มันจะเผาไหม้จนคุณทนไม่ไหว และถ้าอรอินทร์เป็นไฟ คุณวิก็เหมือนสายน้ำ
อาจจะไม่วูบวาบน่าตื่นตาตื่นใจเท่า แต่คนที่อยู่ใกล้จะสบายใจ ชุ่มชื่นใจตลอดเวลา
ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์จะรู้ซึ้งก็ตอนนี้แหละ"
วิกันดากับอนงค์นารถพานุดีมาลาเถกิงเดชกับแวววรรณ เพราะจะเดินทางกลับกรุงเทพฯแล้ว
เถกิงเดชบอกนุดีว่า "ลุงก็ไม่มีคำอวยพรอะไรนอกจากขอให้โชคดี ชีวิตเป็นของเราแล้ว
จงใช้อย่างคุ้มค่า" "ขอบพระคุณมากค่ะ" นุดีน้ำตารื้นขึ้นมา "คุณ หลานมาลาแน่ะ"
เถกิงเดชสะกิดแวววรรณ แวววรรณลุกเดินเฉียดนุดีออกไป นุดีมองตามน้ำตาหยด "
อย่าไปถือสาป้าเขาเลย เขาหวังดีแต่ก็ออกจะเกินไปสักนิด อะไรที่มันเกินไป
หรือน้อยเกินไปก็ไม่ดีทั้งนั้นแหละ พระพุทธเจ้าท่านให้เดินทางสายกลาง" เถกิงเดชว่า
"คุณลุงเข้าวัดด้วยหรือคะ" อนงค์นารถแปลกใจ "ไม่ต้องเข้าก็รู้
รู้แต่ไม่ได้ปฏิบัติตาม ก็แค่นี้เอง" เถกิงเดชหัวเราะร่วน วิกันดา
อนงค์นารถและนุดีอมยิ้ม นวล
เดินเซ็งเข้ามาบ่นกับเตื้องในครัวเรื่องอนิรุทธิ์ที่ไม่ยอมแวะมาบ้านบ้างเลย
เตื้องเตือนให้นวลรู้จักฐานะตัวเองบ้าง แต่นวลไม่ฟัง
เธอนึกขึ้นได้จึงโทรหาอนิรุทธิ์
แต่อรอินทร์รับสายแทนเพราะอนิรุทธิ์อาบน้ำอยู่ทั้งคู่ปะทะคารมกัน
แต่เมื่ออนิรุทธิ์เดินออกมาจากห้องน้ำ อรอินทร์ก็แสร้งบีบน้ำตาฟ้องว่า
นวลโทรมาต่อว่าเธอแล้วส่งมือถือให้อนิรุทธิ์ "แกน่ะเรอะไม่เคยทำอะไรให้ฉัน
แกแย่งผัวชาวบ้านหน้าด้านๆ" นวลด่า "นวล" อนิรุทธิ์เสียงเข้ม นวลสะดุ้งรู้ตัวว่า
ทำพลาด อนิรุทธิ์สั่งห้ามนวลโทรหาเขาอีกแล้วปิดโทรศัพท์ อรอินทร์ฟูมฟายบอกว่า
เธอไม่ไหวแล้ว "อรก็ไม่ควรต่อความยาวสาวความยืดกับมัน" อนิรุทธิ์ว่า
"อรไม่ทราบจริงๆ ค่ะว่าเป็นนวล นึกว่าเป็นเพื่อนหรือลูกค้าของพี่รุทธิ์
พี่รุทธิ์ลองทานข้าวต้มปลากระพงฝีมืออรก่อนนะคะ" อรอินทร์รีบเอาใจ เลื่อนชาม
และเครื่องปรุงให้อนิรุทธิ์ นวล เดินกระฟัดกระเฟียดกลับเข้ามาหาเตื้อง
เตื้องไม่อยากร้อนหูจึงไล่ให้นวลออกไปดูแลเด็กๆ ที่ช่วยฉวีเพ็ญทำงานบ้านอยู่
และเมื่อนวลเดินออกไปถึงฉวีเพ็ญพาเด็กๆ ออกไปรับวิกันดาที่กลับมาถึงพอดี
นวลเดินตามออกไป และทำหน้าไม่พอใจเมื่อเห็นนุดีกลับมากับวิกันดาด้วย
ฉวีเพ็ญเองก็ถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินวิกันดาบอกกับลูกๆ ว่านุดีจะมาอยู่ที่บ้านด้วย
เธอรีบเข้าไปลากวิกันดาขึ้นห้องแล้วยิงคำถาม
"ตัวเองคิดยังไงถึงได้พานุดีมาอยู่ที่นี่ แม่นักสังคมสังเคราะห์
นี่เธอไม่ได้กลัวคุณรุทธิ์หรือ" "ก็ นุดีไม่มีใครแล้วรุทธิ์ก็แยกไปอยู่ที่อื่นแล้ว"
วิกันดาตอบ "แล้วแน่ใจได้ยังไงว่า เขาจะไม่กลับมาอีก" " ไม่หรอก
รุทธิ์เขามีศักดิ์ศรี
ยิ่งตอนนี้เขามีอิสระที่จะใช้ชีวิตอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องเกรงใจใคร
ส่วนเราในเมื่อเดินหน้าแล้ว จะไม่มีวันถอยหลังกลับเด็ดขาด มีแต่จะไกลกันมากขึ้น"
วิกันดาว่าแล้วดึงฉวีเพ็ญเข้ามากอด "ขอบใจมากนะเพ็ญ ถ้าไม่มีนารถกับเพ็ญ
เราคงแย่กว่านี้ คงคิดถึงคุณสีหนาทแล้วล่ะซิ ไป เราจะพาไปส่งคืน"
วิกันดาเปลี่ยนเรื่อง ฉวีเพ็ญหัวเราะ วิ กันดาพาฉวีเพ็ญลงมาข้างล่าง
ฉวีเพ็ญเห็นนวลยืนลับๆ ล่อๆ เหมือนมีอะไรจะบอกกับกับวิกันดาก็สะกิดให้วิกันดาดู
วิกันดาหันไปถามนวลว่ามีอะไรหรือเปล่า นวลรีบปฏิเสธแล้วเดินเลี่ยงออกไป "วิ
คุณรุทธิ์เขาไม่มีโผล่มาเยี่ยมลูกบ้างเลยนะ นี่ขนาดเป็นวันหยุดโทรศัพท์ก็ไม่โทร"
ฉวีเพ็ญฟ้อง " ดีแล้วล่ะ ฉันก็ภาวนาขออย่าให้เราต้องพบเห็นหน้ากันอีกตลอดชาติเลย
ฉันเป็นคนขอให้เขาแยกไป เขาก็คงอยากจะแก้เผ็ดฉันบ้าง มันไม่มีความรัก
ไม่มีเยื่อใยระหว่างกันอีกต่อไปแล้ว" วิกันดาว่า
อรอินทร์กลับมาดูแลลูกที่บ้านตามคำแนะนำของวรนารี
แต่เธอก็บ่นคิดถึงอนิรุทธิ์ไม่หยุด วรนารีจึงต้องปราม " ดีแล้วละ
ที่แกปล่อยให้มีระยะห่างบ้าง พี่รุทธิ์เป็นคนขี้บ่น ดูแต่เมียเขาซิ
ขนาดบอกว่ารักสุดลิ่มทิ่มประตูบูชาสารพัด ยังต้องแยกกันอยู่เลย"
"แกว่าเขาจะคิดถึงฉันไหม" อรอินทร์ถอนใจ วรนารี นิ่งคิดหาคำตอบไม่ได้
ส่วนทางอนิรุทธิ์คนที่อรอินทร์กำลังบ่นหา
ก็กำลังโทรไปขอความช่วยเหลือจากยุทธการให้ไปหาวิกันดาและโกหกว่าเขาไม่สบาย
มากนอนซมอยู่ที่คอนโดเพราะอยากรู้ว่าวิกันดายังห่วงใยเขาอยู่บ้างไหม วิ
กันดาไม่แสดงท่าที่ใดๆ เมื่อรู้จากยุทธการว่า อนิรุทธิ์ป่วย
เธอขอบคุณที่ยุทธการมาบอก ยุทธการจึงถามเสียงเองว่า วิกันดาจะไปเยี่ยมอนิรุทธิ์ไหม
วิกันดาตอบนิ่งๆ ว่า "ยังไม่รู้เลย" ยุทธการไม่รู้จะคุยอะไรต่อจึงลากลับ
แล้วเดินออกมาคุยกับนุดี
นุดีนึกระแวงกลัวอรอินทร์จะอยู่กับอนิรุธิ์ที่คอนโดด้วยจึงรีบถามยุทธการ
ยุทธการส่ายหน้าตอบว่า "ก็ถ้าอยู่ท่านจะให้ผมมาบอกด็อกเตอร์วิกันดาทำไม"
นุดีพยักหน้าช้าๆ ที่คอนโด อนิรุทธิ์โทรบอกอรอินทร์ว่า วันนี้ไม่ต้องมาหาเขา
อรอินทร์ได้ฟังก็โกรธรีบตวาดใส่ "ทำไมคะ มีใครไปอยู่แทนอร"

จบตอน 14

เครดิต : www.oknation.net/blog/lakorn
   
 
ความคิดเห็น


.: ต้องการแสดงความคิดเห็น กรุณาบันทึกความคิดเห็นของคุณลงบนแบบฟอร์มข้างล่างนี้ ขอบคุณค่ะ :.
ละครปัจจุบันตอนล่าสุด
(ตอนอื่น ๆ)
ตอนที่ 13 - 14
ละครที่ฉายอยู่ปัจจุบัน
จามอง ยอดหญิงผู้พิทักษ์แผ่นดิน (3)
ซอนต๊อก มหาราชินีสามแผ่นดิน (15)
ร่วมแสดงความคิดเห็น
* ชื่อ :  
    
อีเมล์ :  
    
* รายละเอียด :  
  

ใส่ข้อมูลได้อีก ตัวอักษร
 
* ใส่ค่าตามภาพ :  
  
 
 
SABUYJAISHOP ผู้ให้บริการทางการตลาดออนไลน์ สำหรับร้านค้าหรือผู้ประกอบการ ที่ต้องการนำเสนอสินค้า โฆษณา ประชาสัมพันธ์ร้านค้า หรือสินค้าในร้าน โดยเรามีเครื่องมือที่จะช่วยอำนวยความสะดวกในการเปิดร้านค้า โฆษณาสินค้า และระบบการสั่งซื้อสินค้าไว้พร้อมสรรพแล้ว สำหรับผู้ที่ต้องการช่องทางในการทำธุรกิจขายสินค้าออนไลน์