Sabuyjaishop [ Lakorn ]

	แหล่ง shopping

	สินค้าจากร้านค้า

Cable CLIP (3M) Black c030

65.00

ลำโพง บลูทูธ Bluetooth Speaker มีไฟเธคกระพริบ HPT208

~~1,290~~ 790

ฝากซื้อ ฝากขาย ให้เช่า การเคหะร่มเกล้า

360,000.00

เสื้อเชิ้ตพิมพ์ลาย

รายละเอียดราคา

หมวก

200.00

ลำโพงบลูทูธ Wireless Speaker Bluetooth ไร้สาย ลำโพงไฟเธค ลำโพงบลูทูธ HPT-208 สเตอริโอ ขนาดพกพา

~~1,590~~ 790

3D GLW Ceramic Trim Care 16oz Series SI02 น้ำยาฟื้นฟูพลาสติกดำ ชิ้นส่วนต่างๆให้กลับมาดำใหม่ ติดทนนาน

~~1,290~~ 890

สีผึ้งแม่เลียบ

20.00

โปรแกรมใบเสนอราคา, โปรแกรม, ใบเสนอราคา, โปรแกรม ใบเสนอราคา, Program Quotation, Aristo Quotation, Quotation Program, Program, Quotation, Program Quotations, เสนอราคา, โปรแกรมเสนอราคา, การเสนอราคา, ทำใบ

2,000.00

ตู้จดหมายสแตนเลส

2,999.00

ฟิล์มกันรอย Smart Phone (รวมรุ่น) update !!! 280959

49.00

Roze : Glitter E16 น้ำตาล

ตู้เย็น HITACHI - รุ่น R-W600PWX (20.6 คิว / 582 ลิตร)

45,990.00

RJK SNAIL Natural Eye Serum 5 ml. เซรั่มเข้มข้นสำหรับบำรุงผิวรอบดวงตา

129.00

test123

100.00

Real Hair 1 กล่อง (เรียวแฮร์ เซรั่มปลูกคิ้ว หนวด เครา จอน)

~~690~~ 390

เลนส์เสริมมือถือ รุ่น HPLQ-035 พร้อมไฟแฟลช Flash Light 3 in 1 Camera Lens

~~1,290~~ 690

Emu oil บริสุทธิ์ลดการอักเสบ ลดระคายเคือง บำรุงไม่ทำให้เป็นสิว

550.00

ลำโพงบลูทูธ Wireless Speaker Bluetooth ลำโพงเห็ด

~~990~~ 490

เลนส์เสริมมือถือ รุ่น HPLQ-025 คลิปเลนส์ 0.6X Wide-angle 15X Macro-lens

~~1,590~~ 790

RJK Advanced Melasma Serum 3 ml. ป้องกันและลดเลือนปัญหาจากฝ้าแดด ฝ้าตื้น ฝ้าลึก

129.00

Inkjet Photo Sticker กระดาษอิงค์เจ็ทโฟโต้สติ๊กเกอร์

24.00

เครื่องซักผ้า SIEMENS WM16W640EUTH 9KG 1600RPM

35,900.00

โรจูคิส แอคเน่-พอร์เลส ออยล์ คอนโทรล โฟม เจล ,Rojukiss Acne-Poreless Oil Control Foam Gel

99.00

ครีมบำรุงผิวผสามสมุนไพร ดร.สาโรช ตำหรับพิเศษ (ขนาด 60 กรัม )

~~720~~ 612

เรื่องย่อละคร ตามบทโทรทัศน์

สาปภูษา [ ตอนที่ 16 - 20 ]

จำนวนคนเข้าชม : 438 ครั้ง update : 17/3/2009

สาปภูษา 16

พชรมาที่บ้านแทนไท พร้อมด้วยไหมพิมและมณีกัญญาที่ขอตามมาด้วย
แทนไทรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่เปลี่ยนไป เขามั่นใจว่ามีวิญญาณติดตามไหมพิมมาด้วย
พอถึงบ้านแทนไท ภุมรีก็ชวนไหมพิมเข้าไปช่วยทำอาหารในครัว เพราะอยากคุยด้วยตามลำพัง
"คุณไหมค่ะ คุณแทนไทเล่าเรื่องที่คุณป่วยเป็นโรคบุคลิกภาพแปลกแยกให้พี่ฟัง เอ่อ
พูดได้ใช่ไหมค่ะ" "ค่ะ ไหมไม่ได้ปิดบังอะไร
คุณก็รู้จักโรคนี้ดีเหมือนกับคุณแทนไทหรือค่ะ" " ค่ะ
ทุกสิ่งเกิดขึ้นเนื่องด้วยเหตุและปัจจัย
เวลาอย่างนี้คุณไหมต้องคิดว่าก่อนที่จะเกิดอาการป่วย คุณไปทำอะไรมา
รับอะไรเข้ามาในชีวิตหรือเปล่า" ไหมพิมรู้สึกไม่พอใจลึกๆ ไม่ชอบเรื่องผี
"ขอโทษนะค่ะ คุณก็เหมือนคุณแทนไทที่เชื่อเรื่องวิญญาณหรือค่ะ
แต่เราจะเชื่อเรื่องที่เรามองไม่เห็นได้ยังไงกันค่ะ" "ฉันไม่ใช่แค่มองเห็น
แต่ฉันรู้สึกได้ถึงชีวิตและจิตใจของเขา"

"คุณเห็น ผี" ภุมรี พูดในฐานะที่เคยถูกผีสิงมาก่อน
ไหมพิมมองหน้าภุมรีตกใจ ครุ่นคิดตาม จนมือที่เทน้ำสลัดไหลลื่นออกไปจากจานสลัด
สักครู่ไหมพิมเลยสะดุ้ง "ตายจริงเลอะหมดเลย ขอโทษค่ะ" ไหมพิมประหม่า เช็ดนั่นนี่
ภุมรีหัวเราะอ่อนโยน "คุณไหมกลัวหรือค่ะ อย่ากลัวไปเลยค่ะ คนเราน่ากลัวกว่าผีอีก
ฉันว่าคุณไหมออกไปนั่งพักดีกว่านะค่ะ"
ไหมพิมเดินออกจากห้องครัวสวนกับแทนไทที่เดินเข้ามา
"คุณเห็นอะไรชัดเจนมากขึ้นไหมค่ะ" "ชัดเจนมากจากของที่เขาทำเอง
วิญญาณร้ายควบคุมจิตใจของคุณไหมพิมไว้ทั้งหมด" ทั้ง สองมองหน้ากัน
ผลการตรวจดูไหมพิมชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
เพราะหนอนในข้าวของแสดงตัวตนของเจ้าสีเกดที่ควบคุมชีวิตของไหมพิมอยู่
ทำให้ตาทิพย์ของแทนไทสามารถมองเห็นได้เมื่อไปสัมผัสเข้า
แทนไทหนักใจคิดหาทางช่วยไหมพิม ที่โต๊ะอาหารทุกคนกำลังนั่งทานอาหารกันอยู่
อาหารในจานพร่องไปบ้างแล้ว มณีกัญญาเอ่ยชมภุมรีเพื่อเอาใจ "อร่อยจริงๆ ค่ะ
คุณภุมรีเนี่ยเก่งทั้งเรื่องงาน เก่งทั้งเรื่องทำอาหาร หายากจริงๆ ค่ะ"
"ก็ทำได้เป็นบางอย่างเองล่ะค่ะ" "คุณไหม คุณพัด ทานเยอะๆ นะครับ ไม่ต้องเกรงใจ"
"ช่วงนี้ ที่ร้านคุณณี มีผ้าอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษบ้างมั้ยค่ะ" ภุมรีถาม "มีค่ะ
ก็ผ้าห่มไหมปักทอง ผืนที่เคยถ่ายรูปมาให้ดูแล้วรูปเสียไงค่ะ ณีไม่ยอมขายใครเลยนะค่ะ
ตั้งใจเก็บไว้ให้คุณภุมรีโดยเฉพาะ" ฟ้า ผ่าเปรี้ยงทันที
ภายในบ้านทั้งหลังไฟดับพรึ่บ! มณีกัญญาและไหมพิมตกใจเล็กน้อย
แทนไทรู้สึกผิดสังเกตมองไปที่มุมหนึ่ง เห็นเจ้าสีเกดยืนอยู่ที่มุมหนึ่ง
มองจ้องมาที่มณีกัญญากับแทนไทอย่างโกรธแค้น "มีอะไรค่ะคุณ" แทนไม่
ตอบมองไปที่เจ้าสีเกดอีกครั้ง แต่คราวนี้ว่างเปล่าไม่เห็นสีเกด แทนไทรู้แล้วว่าผี!
อยู่ในบ้าน แทนไทพูดปรกติ เพราะเห็นทุกคนมองมาที่ตัวเองอยู่ "ใจเย็นๆ นะครับ
เป็นธรรมดาของบ้านผมเวลาหน้าฝน" แทน ไทมองตาภุมรี
ภุมรีรู้ทันทีว่าแทนไทจะพิสูจน์เรื่องผี! ทั้งคู่ลุกออกจากโต๊ะเดินคู่กันออกไป
เจ้าสีเกดปรากฏตัวขึ้นมา มองจ้องมณีกัญญาอย่างโกรธแค้น
แล้วเจ้าสีเกดก็มองมาทางไหมพิม พร้อมเคลื่อนตัวเข้าหาไหมพิม เพื่อสิงร่าง
พชรมองไปทางครัว แล้วหันมาเตือนมณีกัญญาเบาๆ "ณี ผ้านั่นไม่ใช่ผ้าของเรา
แล้วมันก็ไม่ได้อยู่กับเราแล้วด้วย" "อีกหน่อยก็ต้องเป็นของเรา
ณีจะกดราคาขอซื้อจากยัยแก้วใจ แล้วมาขายเอากำไรจากคุณภุมรี" "เจ้ามิมีสิทธิ์ขาย"
ไหมพิมพูดขึ้นเพราะขณะนี้ผีเจ้าสีเกดเข้ามาสิงร่างไหมพิมแล้ว "ทำไมจะไม่มีสิทธิ์"
ไหมพิมตบโต๊ะ ยืนชี้หน้าด่า "นังหน้าด้าน บอกกี่ครั้งแล้วมันมิใช่ของของเจ้า!"
พชรมองในท่าทีที่แปลกไปของไหมพิม "นังไหมพิม นี่แกว่าฉันหรือ" "ผ้านั่นเป็นของข้า
เจ้าจะขายให้ใครมิได้!" "คุณไหม คุณเป็นอะไรหรือเปล่า" พชรเรียก "พี่พัด
เห็นธาตุแท้ของมันแล้วใช่มั้ย ณีไม่ทนแล้ว" มณี กัญญาเงื้อมือขึ้นจะตบไหมพิม
แต่ไหมพิมจับมือมณีกัญญาไว้ มณีกัญญาตบอีกข้าง ไหมพิมจับไว้ได้อีก แล้วผลักมณีกัญญา
มณีกัญญากระเด็นไปชนโต๊ะข้างๆ ข้าวของหล่นลงมาตกแตก แทนไทเดินถือเชิงที
ยงที่จุดแล้วหลายเล่ม ลงบันไดมาเร็วๆ โดยมีภุมรีลงตามมาด้วย
แทนไทกับภุมรีมองหน้ากัน รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับไหมพิม ไหมพิมปราด
เข้าไปบีบคอมณีกัญญา พชรเข้าไปดึงตัวไว้ ไหมพิมผลักพชรกระเด็น
ไหมพิมจะตรงเข้าทำร้ายมณีกัญญา แทนไทมาทางด้านหลังไหมพิม ใช้มือจับไหล่ทั้ง 2 ข้าง
พร้อมเรียก "คุณไหมพิม" เสียงแทนไทมั่นคง มีอำนาจ ไหม พิมมองมาที่มือแทนไท
เห็นแหวนพระ ควันลอยกรุ่นออกมาบริเวณที่แทนไทจับที่ไหล่
ไหมพิมร้อนบริเวณไหล่ที่ถูกจับ โดยเฉพาะข้างที่มีแหวนพระ ไหมพิมร้องกรีดร้อง
ผีเจ้าสีเกดกระเด็นออกจากร่างของไหมพิมจากทางด้านหน้า ร้องร้องโหยหวนแล้วหายไป
ไหมพิมเป็นลมหมดสติ แทนไทคว้าไว้ทัน พชรรีบวิ่งมาช่วยประคองไหมพิม "คุณไหม
คุณไหมครับ" พชรอุ้มไหมพิมออกไปที่ห้องรับแขก ไฟในห้องสว่างขึ้นมาทันที
ไหมพิมนอนหมดสติอยู่ พชรเอายาดมจ่อจมูก คนอื่นคอยช่วยดูแล
มณีกัญญายืนแค้นอยู่ห่างไป "ณีจะโทรแจ้งตำรวจมาจับมัน" มณีกัญญาจะกดมือถือ
ภุมรีเดินมาขอร้อง "อย่าเลยค่ะคุณณี ฉันขอร้องล่ะ" "คุณภุมรี จะไปช่วยมันทำไมค่ะ"
"คุณรู้ไม่ใช่หรือครับ ว่าคุณไหมพิมไม่สบาย
ที่สำคัญเขาเป็นคนรักของพี่ชายคุณนะครับ" แทนไทว่า มณีกัญญามองไหมพิมที่นอนอยู่
นิ่งคิด "นังไหมพิม นี่แกหว่านเสน่ห์ มาถึงสองคนนี้เลยหรือนี่"
มณีกัญญาจำใจวางหูโทรศัพท์ สักพักไหมพิมรู้สึกตัวขึ้น ลืมตาช้าๆ พอมองมาพอเห็นทุกคน
ไหมพิมรีบลุกขึ้นนั่ง พชรช่วยประคอง "คุณพัด ไหมเป็นอะไรไปค่ะ" "เป็นบ้าน่ะสิ
บ้าคลั่งทำร้ายฉันอีกแล้ว" "นี่ไหมกลายเป็นคนอื่นอีกแล้วงั้นหรือค่ะ" พชรพยักหน้า
"พอคุณแทนไทเข้าไปเรียก คุณก็ร้องกรี๊ดแล้วเป็นลมไป" "ตายจริง"
"อย่ากังวลไปเลยนะค่ะคุณไหม เราสองคนเข้าใจคุณดีว่าคุณเป็นโรคอะไรอยู่" ภุมรีว่า
"ขอให้พวกคุณทุกคนปลอดภัย เราสองคนก็สบายใจแล้วครับ" "พรุ่งนี้ ผมจะพาคุณไปหาหมออีก
ไม่ต้องคิดมากนะครับ ยังไงก็หาย"
ไหมพิมรู้สึกเครียดที่ตัวเองทำอะไรโดยไม่รู้ตัวอีกแล้ว หลาย วันต่อมา
พชรมาหาแทนไทกับภุมรีอีกครั้ง บอกให้รู้ว่าเขาพาไหมพิมไปหาหมอมาแล้ว
แทนไทกับภุมรีจึงพาพชรไปที่ห้องเก็บผ้าโบราณชั้นบน
ซึ่งที่มุมหนึ่งมีหุ่นใส่ชุดเจ้าสาวล้านนา เป็นชุดโบราณ ภุมรีเริ่มเล่า "
นี่คือชุดเจ้าสาวของชาวล้านนาโบราณที่ฉันรักมาก ฉันจะเอาโชว์ไว้ในพิพิธภัณฑ์ด้วย
คุณพัดรู้มั้ย ชีวิตฉันเปลี่ยนไปเพราะเสื้อผ้าโบราณชุดนี้" "ชีวิตเปลี่ยนไป?"
พชรแปลกใจ " เมื่อยี่สิบปีก่อนฉันได้ชุดนี้มาจากร้านขายผ้าโบราณ
จากนั้นมาฉันก็เหมือนคนบ้า หงุดหงิด อาละวาด งานการไม่ทำ ถ้าฉันมีสามีเป็นคนอื่น
เขาคงจับฉันส่งโรงพยาบาลบ้าไปแล้ว" "จริงๆ เราก็ไปหาหมอนะ ไปถึงต่างประเทศ
หมอบอกว่าคุณภุมรีเป็นโรคจิตคล้ายๆ กับที่ไหมพิมเป็น
ผมถึงบอกว่าเราสองคนรู้จักโรคที่คุณไหมพิมเป็น จนไม่ได้รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย"
"มิน่า วันที่เกิดเรื่อง ดูคุณสองคนใจเย็นมาก เหมือนเตรียมรับมือไว้แล้วด้วยซ้ำ"
"คุณพัด อย่าเพิ่งเข้าใจผิด เรารักษาด้วยการแพทย์สมัยใหม่อยู่ปีกว่า
แต่ทุกอย่างแย่ลง" "อ้าว! แล้วทำยังไง คุณภุมรีถึงหายเป็นปรกติล่ะครับ" "
คุณแทนไทนั่งสมาธิมาตั้งแต่เด็ก วันหนึ่ง
เขาเลยชวนฉันนั่งสมาธิรวบรวมจิตให้เป็นหนึ่ง
เพื่อพูดคุยกับตัวตนของผู้หญิงที่ฉันสร้างขึ้นมา เราพบว่าที่แท้แล้ว เขาก็คือ
วิญญาณ ที่เป็นเจ้าของชุดเจ้าสาวชุดนี้" พชรตกใจ "วิญญาณ!" "ค่ะ
ไม่ว่าใครได้ฟังเรื่องนี้ก็ต้องขนหัวลุกกันทุกคน" " เราสองคน
อุทิศส่วนกุศลให้แก่วิญญาณสาวล้านนาเจ้าของชุด เพื่อให้ไปสู่สุคติ จากนั้นมา
คุณภุมรีก็กลับเป็นปรกติ ไม่มีอาการใดๆ เกิดขึ้นอีก" "นี่หมายความว่า
คุณไหมถูกวิญญาณเข้าสิงเหมือนคุณภุมรีงั้นหรือครับ" ทั้งสองพยักหน้า
พชรอึ้งกับเรื่องราวที่ได้ฟัง สองสามีภรรยาพาพชรเข้ามาที่ห้องพระ
ทั้งสามกราบพระแล้วแทนไทบอกว่า "ผมรู้ คุณคงไม่เชื่อเราง่ายๆ แต่คุณรู้มั้ย
ทำไมคุณไหมพิมจู่ๆ จึงร้องกรี๊ดแล้วเป็นลมไป" "ทำไมครับ" แทนไทหยิบกล่องใส่แหวนทอง
ที่ปรกติจะเก็บบนหิ้งพระมาเปิดให้พชรดู "เพราะตอนนั้น
ผมสวมแหวนพระวงนี้แล้วไปสัมผัสกับเธอเข้า ผมจึงหยุดวิญญาณร้ายที่สิงในตัวเธอได้!"
"นี่มันอะไรกัน ผมงงไปหมดแล้วครับ" "คุณไม่ได้งงหรอกค่ะ แต่คุณรับไม่ได้ต่างหาก"
"นี่เป็นสาเหตุให้ผมเชิญคุณคนเดียวมาพูดกันเป็นการส่วนตัว
คุณพัดเราสองคนสัมผัสได้ถึงวิญญาณร้ายที่ติดตามคุณไหมพิมอยู่ในเวลานี้"
"วันนี้คุณอาจจะยังไม่เชื่อ แต่ฟังพี่ให้ดีนะค่ะ อยู่กับคุณไหมคอยดูแลเธอให้ดี
อย่าให้เธอทำร้ายใครได้อีก" " นี่ครับ ผมให้คุณยืมเก็บไว้กับตัว เมื่อไหร่ก็ตาม
หากเธออยู่ในภาวะที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ คุณก็สวมแหวนนี่ให้เธอ
แล้วคุณจะเห็นเองว่าเกิดอะไรขึ้น" แทนไทส่งแหวนให้พชร เขารับแหวนพระมาดูงุนงง
พชรกลับไปคิดหนัก เขาไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง ไหม
พิมรับรู้จากเจ้าสีเกดอีกว่า ชะตากรรมของเจ้าสีเกดเลวร้ายลงเรื่อยๆ
เมื่อเจ้าสีเกดท้อง แต่ท่านชายทัดยังคิดที่จะแต่งงานกับหญิงฉาย
สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เจ้าติสสะล้มป่วยด้วยความตรอมใจ เจ้าสีเกดเองก็คิด จะฆ่าตัวตาย
ผิวจึงพาเจ้าสีเกดไปหาตุ๊เจ้า
ซึ่งเป็นหมอผีให้ทำเสน่ห์คุณไสยผูกมัดท่านชายทัดให้กลับมารักเจ้าสีเกด เหมือนเดิม
ไหมพิมยิ่งรู้สึกเห็นใจสีเกดมากขึ้น และด้วยความเห็นใจนี้
ทำให้ไหมพิมถูกครอบงำมากขึ้นเรื่อยๆ

จบตอน 16

สาปภูษา 17

เจ้าสีเกดเข้าสิงไหมพิม และโทรนัดทาวิธมาพบที่โรงแรมแห่งหนึ่ง
ทาวิธมาพบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพราะไม่รู้ว่าไหมพิมจะเอายังไง
พอมาถึงไหมพิมก็แสดงท่าทียั่วยวนจนทาวิธหลงใหล
ถึงขั้นเปิดห้องเพื่อหาความสุขด้วยกัน ระหว่างนั้นไหมพิมแอบโทรศัพท์หา
ปรีชญาเพื่อให้มากับตาว่าทาวิธนอกใจ โดยอ้างว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย
ปรีชญาไปพร้อมกับพชรและมณีกัญญา เพราะอยากรู้ว่าไหมพิมมีเรื่องอะไร โดยเฉพาะพชร
เขาสงสัยมาก เพราะไหมพิมป่วยอยู่ไม่น่าออกมาในที่แบบนี้ ในห้องพัก
ไหมพิมจูบซุกไซ้ทาวิธ และเริ่มปลดกระดุมเสื้อทาวิธ แต่แล้วจู่ๆ ทาวิธก็ลุกขึ้น
"เป็นอะไรไปค่ะ" "ฉันมาคิดดู เธอต้องการอะไรกันแน่ แค่ต้องการสนุกชั่วคราวจริงหรือ"
"คุณเป็นคนคิดมากตั้งแต่เมื่อไหร่ คุณแอบชอบไหม
ถึงขนาดแอบส่งดอกไม้ให้ไหมลับหลังคุณปั๋ม คุณลืมความรู้สึกตัวเองไปแล้วหรือค่ะ"
"แล้วความสัมพันธ์ของเราจะไปจบที่ตรงไหน" "ตรงไหนก็ได้ ตามที่ใจปราถนา
อย่ามัวแต่พูดกันเลย ไหมรักคุณจริงๆ นะค่ะ คุณวิธ" ไหม พิมกดทาวิธลงบนเตียงอีก
ลูบไล้ทาวิธที่แขนและแผ่นอก จนทาวิธนิ่งไปเคลิบเคลิ้มได้ชั่วครู่ แต่พอจะจูบ
ทาวิธก็ปัดออกอีก คราวนี้ถึงขั้นลุกขึ้นยืนจากเตียงตัดสินใจเด็ดขาด "ฉันมาคิดอีกที
เธอดูไม่เหมือนไหมพิมใสซื่อ คนที่ฉันรู้จัก บอกตรงๆ ฉันไม่ไว้ใจเธอ
ยุ่งกับผู้หญิงอย่างเธอ อันตรายเกินไป ฉันกลับดีกว่า"ทาวิธลุกขึ้นเดินไป
ไหมพิมวิ่งมาขวาง " เดี๋ยวสิค่ะ คุณวิธ คุณมองหน้าไหมนะค่ะ
ถ้าคุณเดินจากไหมไปตอนนี้ คุณจะพลาดสิ่งสำคัญ แต่ถ้าคุณอยู่กับไหมคืนนี้
เวลาคุณมองคุณภาติยะ มองคุณพัด คุณจะรู้สึกมีความสุขแค่ไหน คิดดูสิ" "แน่ใจนะ
ว่าต้องการแค่เรื่องตื่นเต้น" "ไม่ใช่แค่ตื่นเต้น แต่เป็นความสะใจ!
มีความสุขอย่างถึงที่สุด! ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ไหมต้องการ" ไหมพิมจูบกับทาวิธอีก
คราวนี้ทาวิธใจอ่อนเล่นด้วย ไหมพิมดึงเสื้อตัวนอกของทาวิธเหวี่ยงออกไปหล่นไปที่พื้น
เสียง เคาะประตูห้องดังขึ้น ทำให้ทาวิธลุกพรวดขึ้นมาทันที ตกใจมาก
ระแวงถามว่าไหมพิมนัดใครมา ไหมพิมแสร้งบอกว่าเธอสั่งเครื่องดื่ม
ไหมพิมจะไปเปิดประตู ทาวิธบอกว่าเขาเปิดเอง ทาวิธเดินไปที่ประตูเพื่อดูตาแมว
ไหมพิมวิ่งเข้าไปขวาง แต่ทาวิธเห็นปรีชญาแล้ว "ปั๋มนี่ เธอนัดปั๋มมาหรือ!
เธอคิดจะแบล็กเมล์ฉัน ใช่มั้ย" เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีก
คราวนี้ทาวิธวิ่งพล่านกว่าทันที ไหมพิมจับตัวทาวิธไว้ "ปล่อยฉัน ฉันจะออกทางระเบียง
ตายเป็นตาย ปล่อย" ทา วิธสะบัดหลุด จะไปที่ระเบียง ไหมพิมตากลายเป็นสีแดง
มองที่เท้า ทาวิธสะดุดเสื้อของตนลื่นหกล้ม ไหมพิมยิ้มร้าย
แล้วเปิดประตูให้ทุกคนเข้ามา ในขณะที่ทาวิธเจ็บอยู่ที่พื้นในสภาพไม่ได้ใส่เสื้อ
ปรีชญาเปิดประตูเข้ามาเป็นคนแรก เธอช็อคไป พลอยทำให้พชรและมณีกัญญาช็อคไปด้วย
ไหมพิมสะใจสุดขีด "มากันครบก็ดีแล้ว ไหมมีเรื่องจะบอก ไหมกับคุณวิธ เรารักกัน
ที่ไหมตามคุณปั๋มมา ก็เพื่อจะบอกเรื่องนี้" ทาวิธโกรธ "ไหมพิม" มณีกัญญาโกรธมาก
"นี่แก แกจงใจส่งข้อความตามปั๋มมา เพื่อมาดูภาพแกนอนกับคุณวิธงั้นหรือ"
"ส่งข้อความ" ทาวิธมองไหมพิม ปะติดปะต่อเรื่องราว ไหม พิมเดินไปหาปรีชญาเยาะเย้ย
"คุณวิธไม่ได้รักคุณ แต่เขารักไหม เขาแอบส่งดอกไม้
แอบมีความสัมพันธ์กับไหมมานานแล้ว รู้ไว้ซะด้วย ว่าคุณปั๋ม
กำลังจะใช้สามีร่วมกับไหม" พชรเข้าไปเขย่าตัวไหมพิม "คุณไหม คุณพูดอะไรออกมา
รู้ตัวหรือเปล่า" " คุณพัด คุณเองก็เคยเห็น
ไหมกอดจูบกับคุณวิธตั้งแต่ที่ไปค้างบ้านคุณปั๋มแล้ว มีแต่คุณนั่นล่ะ
ที่หน้ามืดตาบอดไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียว ไม่เชื่อถามเขาพี่พัดของคุณดูสิ
ถามเขาว่าเขาเห็นจริงหรือเปล่า" พชรโดนแฉจนอึ้งไป ปรีชญายังช็อคมองหน้าพชร
ที่ไม่ยอมตอบปฏิเสธ "ปั๋ม อย่าไปเชื่อ ไหมพิมกำลังไม่สบาย เชื่อพี่นะปั๋ม"
"คุณณีก็เหมือนกัน เขาก็รู้ ว่าคุณวิธชอบไหม ไม่งั้น คุณณีจะตามมาทำไม
เพราะเขาก็สงสัยเรื่องนี้เหมือนกัน" ทาวิธโวยบุกเข้าไปหาปรีชญาบ้าง
ปรีชญาได้แต่ฟังคนนั้นคนนี้ ดวงตาเลื่อนลอย
คาดไม่ถึงกับข้อมูลที่อัดแน่นเข้ามาจนตั้งตัวไม่ติด "หยุดนะ ไหมพิม ปั๋มฟังนะ
ผมไม่เคยมีอะไรกับเขา ทั้งหมดนี่ แค่เข้าใจผิด" ไหมพิมเถียง "โกหก!
ผู้ชายกับผู้หญิงเขาเข้าโรงแรมทำอะไรกันล่ะ ถ้าไม่ทำอย่างว่า" " คุณไหม คุณไหม
มองหน้าผม คุณกำลังป่วย คุณกำลังสร้างตัวตนอีกคนหนึ่งขึ้นมา คุณไหม คุณไหม
ตื่นเสียที ตื่นๆ" พชรเขย่าตัวไหมพิม แต่พชรโดนมณีกัญญาพุ่งไปผลักออก
เพื่อจัดการไหมด้วยตัวเอง "พี่พัด มันไม่ได้ป่วยอะไรทั้งนั้นแหล่ะ
มันก็แค่คนทะเยอะทยานคนหนึ่ง มันอยากได้สามีรวย อยากบริหารเสน่ห์ของมัน! ที่สำคัญ
มันอยากตบหน้าเรา ด้วยความริษยา คนแบบนี้ ต้องเจอณี"
มณีกัญญาบุกเข้าไปจิกหัวแล้วตบไหมพิมลงไปกอง ไหมพิมสู้นัวเนียกันอยู่
พชรได้แต่เข้าไปดึงๆ ขวางๆ ไว้ "ปั๋ม คุณเป็นอะไรหรือเปล่า
ทำไมคุณไม่ยอมพูดอะไรสักคำ" ปรีชญามองหน้าทาวิธถอยกรูด
มองไหมพิมและมณีกัญญาที่ตบกันอยู่ เสียงความวุ่นวายเข้ามาในหู
ปรีชญาถอยเดินออกไปเรื่อยๆ ทาวิธเดินตาม ปรีชญา ถอยไปเหยียบเสื้อทาวิธ
ปรีชญาหยิบเสื้อที่พื้นนั้นขึ้นมามอง ปรีชญาจิตนาการรับรู้ได้ว่า
ทาวิธเพิ่งถอดเสื้อออกไปเพื่อมีอะไรกับหญิงคนอื่น ความสับสน
และเจ็บปวดพุ่งถึงขีดสุด ปรีชญาส่งเสียงโหยหวนออกมา ร้องไห้โฮ
ทำให้มณีกัญญาและไหมพิมหยุดชะงัก รวมทั้งพชร ทุกคนมองมาที่ปรีชญา ทาวิธเสียใจมาก
พชรและมณีกัญญาเข้ามาประคอง ปรีชญายังร้องไห้คร่ำครวญต่อไป
เจ้าสีเกดออกมาจากร่างของไหมพิมแล้ว สะใจอย่างมากที่เห็นภาพนั้น
ก่อนจะออกจากร่างไหมพิม ไหมพิมมีอาการเพลียจากการถูกสิงร่าง และการตบตีกับมณีกัญญา
เธอมองไปรอบๆ ห้องด้วยสายตางุนงง และยังได้ยินเสียงเจ้าสีเกดแว่วๆ อีกแล้ว ในที่สุด
ปรีชญาร้องไห้จนช็อคสลบไปคามือมณีกัญญา ทาวิธรีบลุกไปต่อโทรศัพท์เรียกรถพยาบาล
ไหมพิมเวียนหัวอย่างมาก เพราะไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง "คุณพัด
ไหมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" พชรพุ่งเข้าไปหาไหมพิมทันที ไหมพิมสลบลงไปในอ้อมกอดพชร
ในห้องฉุกเฉินปรีชญานอนอยู่ไม่ได้สติ แต่ยังมีน้ำตาไหล
ขณะนอนอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉิน เจ้าสีเกดปรากฏตัวขึ้นมา ยืนอยู่ข้างเตียง "
โลกหลอกเราให้รู้จักกับสิ่งที่เรียกว่าความรัก
แล้วโลกก็ตบหน้าและกระทืบซ้ำที่ใจของเรา ด้วยการหลอกลวง!
หากทะเลหลอมรวมมาจากน้ำตาของมนุษย์ มันจะมีน้ำตาของหญิงที่ร้องไห้
เพราะตัณหามิจบสิ้นของชายอยู่ครึ่งหนึ่ง ทุกๆ สงครามมีคนตาย แต่ทุกๆ วัน
มีคนที่จิตใจตายไปเพราะถูกความรักทรยศ ความตายที่คืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ!
ความเจ็บปวดที่ยาวนานฝังแน่นติดลึก รักษาเยี่ยงไรก็มิหาย!" เจ้าสีเกด
นึกถึงตัวเองเมื่อครั้นอดีต เจ้าสีเกดมองหน้าท่านชายทัด รู้ทั้งรู้ว่า
ที่ท่านชายทัดหันมารักตนนั้นเป็นเพราะมนต์ดำ
แต่ที่เจ้าสีเกดร้องไห้นั้นเป็นเพียงเพราะว่า ถ้าท่านชายทัดหนักแน่น
และยึดมั่นในความรัก ตนคงไม่ต้องใช้มนต์ดำ
แต่ณ.ตอนนี้เจ้าสีเกดก็มีความสุขเพราะกายและใจมอบให้ท่านชายทัดคนเดียว

จบตอน 17

สาปภูษา 18

ไหมพิมกลายเป็นคนซึมเศร้า พชรอยู่ข้างๆ คอยปลอบ
"ฉันทำอะไรอย่างนั้นได้ยังไง ฉันทำลายชีวิตคู่ของคุณปั๋ม ฉันทำลงไปได้ยังไง"
"คุณป่วยอยู่ นายทาวิธบอกว่าคุณกับเขายังไม่ได้มีอะไรกัน" "แล้วคุณล่ะ
คุณเป็นยังไงบ้าง คุณรับได้หรือคะ" " ที่โรงแรม ประกายตาของคุณเหมือนเป็นคนละคน
มันชัดเจนมาก เวลาที่อาการทางจิตของคุณแสดงตัวตนออกมา
ผมแทบไม่อยากจะเชื่อว่าคนเราสามารถสร้างตัวตนอีกคนหนึ่งขึ้นมาได้ขนาดนี้"
"คุณเชื่อว่าขณะนั้นฉันป่วย คุณก็เลยให้อภัยฉันงั้นหรือคะ"
พชรเดินเข้ามาจับมือไหมพิมดึงเข้ามากอด " ผมผ่านเรื่องนายภาติยะมาแล้ว
แม้ครั้งนี้จะหนักหนากว่าครั้งที่ผ่านมา แต่ผมต้องรับมันให้ได้ ไหมพิม
ถ้าคุณไม่ได้ป่วยและคุณกำลังหลอกผม ผมก็จะเป็นไอ้โง่อยู่ข้างๆ
ให้คุณหลอกใช้อย่างนี้แหล่ะ" "คุณพัด ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ
ถ้าชีวิตไหมทำบาปอะไรไว้ ถึงต้องเป็นโรคบ้าๆ แบบนี้
ไหมก็คงมีบุญตรงที่มีคนอย่างคุณอยู่เคียงข้างนี่แหล่ะ" ทั้งสองกอดกัน
พชรคิดไปเรื่องอาการป่วยของไหมพิม
และนึกถึงคำพูดของแทนไทกับภุมรีว่าการรักษาด้วยแพทย์สมัยใหม่ ทุกอย่างยิ่งแย่ลง
"คุณคิดอะไรคะ คุณพัด" "ยังมีเวลาอีกมากที่เราจะจัดการกับมัน
ที่สำคัญมีแต่ผมที่เชื่อว่าคุณป่วย คนอื่นเขาไม่เชื่อด้วยหรอก โดยเฉพาะปั๋ม"
พชรไปบอกปรีชญาที่ยังมีอาการเศร้าซึมอยู่ ว่าขอให้เชื่อว่าไหมพิมป่วยอยู่
และมีอาการทางจิตขณะที่เกิดเรื่องขึ้น
"อาการทางจิตขนาดออกไปนอนกับผู้ชายที่โรงแรมหรือคะ" "เขาเคยทำแบบนี้กับภาติยะ
พี่ดูโง่มาก ที่เชื่อว่าไหมป่วย แต่พี่เชื่ออย่างนั้นจริงๆ"
"พี่อยากให้ปั๋มเชื่อเหมือนพี่หรือคะ" " พี่เคยเห็นเขาขณะที่ป่วยและไม่ป่วย
พี่รู้สึกว่า เรื่องนี้มีที่มาที่ไปแปลกๆ พี่ต้องค้นคว้ามันให้พบ
พี่ทิ้งไหมพิมไม่ได้ พี่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเชื่อมั่นในตัวไหมพิมต่อไป"
"พี่โกรธไหมพิม ไม่ลง เพราะพี่เชื่อว่าเขาป่วย แล้วปั๋มล่ะคะ
จะใช้ความเชื่ออะไรกับทาวิธ เขาออกไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น
ในขณะที่เรากำลังจะแต่งงานกัน ด้วยสติสัมปชัญญะที่สมบูรณ์ทุกประการ
ปั๋มจะใช้เหตุผลอะไรดี ที่จะยืนอยู่ได้ต่อไป เหตุผลอะไรดีคะ" "โธ่ น้องพี่"
ปรีชญาน้ำตารินเจ็บปวด " ภาพที่เราเปิดประตูเข้าไป เห็นเขาอยู่ในห้องนั้น
มันแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำทุกนาทีเลยล่ะพี่พัด ไม่แค่นั้นนะ มันยังขยายวงกว้างออกไป
ในสมองนี่ ปั๋มเห็นแต่ภาพเขากอดกัน จูบกันอยู่ในหัว พี่พัดบอกหมอสิคะ
ให้เขาตีหัวปั๋ม ให้เขางัดสมองของปั๋มออกไปที
ปั๋มกำลังจะตายเพราะภาพพวกนั้นอยู่แล้ว" ปรีชญาร้องไห้โฮกอดพชร
ส่วนทาวิธก็ตัดสินใจย้ายกลับไปอยู่คอนโด และพยายามคิดหาทางง้อปรีชญา ภาติยะ
มาแจ้งให้ทุกคนทราบว่าชายลึกลับที่ตามเล่นงานไหมพิมคือนายชนะ เคยเป็นสามีของแก้วใจ
และตอนนี้เสียชีวิตแล้ว เพราะถูกงูกัด ขณะไปงัดโบสถ์เพื่อขโมยพระเครื่อง
ส่วนลายนิ้วมือนายชนะ ตรงกับลายนิ้วมือที่ได้จากร้านและบ้านไหมพิม
จึงสรุปได้ว่านายชนะคือชายลึกลับที่เอาผ้าของยายตลับมาขายและยังฆ่ายายตลับ
แก้วใจตกใจมากเมื่อรู้ว่านายชนะคือคนฆ่ายายตัวเอง เมื่อมณีกัญญาขอซื้อผ้าผืนนี้
เธอจึงตัดสินใจขายเพื่อยุติปัญหาทั้งหมด ปรีชญากลับมาเห็นไหมพิม เธอตกใจชะงักเท้า
มณีกัญญาส่งเสียงวี้ดทันทีที่เห็นหน้า "นี่แก หนอยยังมีน่า" "คุณปั๋ม"
ไหมพิมเดินเข้ามาหาร้อนรนอยากขอโทษ "นี่หน้าแกหนาขนาดนี้เชียวหรือนี่
แกทำลายงานแต่งงานเขาพังหมดแล้ว ยังไม่พอใจอีกหรือ" ไหมพิมร้องไห้
พยายามอธิบายกับปรีชญา ที่สีหน้าเรียบเฉย ไหมพิมคุกเข่าลง
"ไหมไม่ได้เป็นคนส่งข้อความไปหาคุณ ไหมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง
ไหมไม่ได้คิดอะไรกับคุณทาวิธจริงๆ" "โฮ้ย ฉันจะทำยังไงกับแกดี แกประกาศปาวๆ
ว่าแกทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ทุกคนได้ยินเต็มสองหู" "ไม่นะคะ คุณณี ถ้าไหมทำจริง
ไหมคงไม่มา แต่นี่เพราะไหมไม่ได้ทำ" "อีบ้า นี่แกจะกลับคำอีกหรือ อ๋อ ฉันรู้แล้ว
แกต้องการมาเยะเย้ยเราใช่ไหม ได้ งานนี้มืออย่างเดียวมันน้อยไป
ขอใช้อุปกรณ์หน่อยเถอะ" มณีหันไปคว้ากรรไกรตัดหญ้าแถวนั้นมาถือไว้ รณี
ธงและมะลิที่แอบดูห่างๆ ตกใจมาก วิ่งลงไปทันที "อย่า! อย่านะยายณี
เราไม่ใช่สัตว์ป่า มีอะไรก็พูดกันดีๆ สิ" " เราน่ะไม่ใช่ แต่มันน่ะใช่
ปั๋มดูแลชุบเลี้ยงให้งานมันทำจนมันเรียนจบ เวลามีเรื่องกัน
ปั๋มเข้าข้างมันจะตัดพี่น้องกับณี แล้วดูสิ
ชีวิตปั๋มกำลังจะพังเพราะคนที่เลี้ยงดูมา ไม่เรียกว่าแว้งกัดแล้วเรียกอะไร" ธง มะลิ
รีบไปบอกไหมพิมให้ออกไปก่อน และจะดึงออกไปจากบ้าน " คุณปั๋ม ความเห็นใจ
ความเข้าใจของคุณสำคัญสำหรับไหมมากนะคะ ให้โอกาสไหมพิสูจน์ได้ไหมว่าไหมบริสุทธิ์
อย่าเพิ่งโกรธเกลียดไหมได้ไหมคะ" ไหมพิมจับมือปรีชญาขอร้อง อ้อนวอน
ปรีชญายังนิ่งไม่มีใครรู้ว่าปรีชญาจะตอบอะไร "คุณปั๋มพูดอะไรสักคำสิคะ
เหมือนที่คุณปั๋มเคยให้อภัยไหมมาตลอดบอกสิคะ ว่าคุณจะให้โอกาสไหมพิสูจน์ตัวเอง"
ปรีชญามองมือไหมพิมที่จับตนเอง แล้วดึงออกช้าๆ สีหน้าเย็นชา ไม่ให้อภัย!
นั่นทารุณจิตใจไหมพิมมาก "กลับไปซะเถอะ อย่ามาจองเวรจองกรรมกันอีกเลย ไปซะเถอะ"
ไหมพิมตะลึงมองมือปรีชญาที่ค่อยๆ ดึงออกไป เป็นครั้งแรกที่ปรีชญามีท่าทางเย็นชา
กับตนมากขนาดนี้ ปรีชญาเดินไป มณีกัญญายิ้มสะใจ "เป็นไงล่ะฟังชัดหรือยัง ธง มะลิ
จับมันไปทิ้งหน้าบ้าน แล้วรีบปิดประตูเลยนะ" ธงกับมะลิเฉยเลยโดนตวาด "ไปสิ"
ธงกับมะลิเข้าไปประคองไหมพิมที่ช็อคอยู่ ไหมพิมยอมเดินไปทั้งที่ช็อค
มณีกัญญาพาปรีชญาเข้าบ้าน ธงกับมะลิพาไหมพิมออกไป
ไหมพิมทรุดนั่งกับพื้นหายช็อคกลายเป็นเศร้า ร้องไห้กับสิ่งที่ตนเองไม่ได้ทำ
พชรขับรถมาพอดี มาเจอเข้า "ไหม ไหมพิม เกิดอะไรขึ้น โธ่ผมบอกแล้วไงว่าอย่ามาอย่ามา
มาเถอะ ผมจะพากลับบ้าน" พชรพาไหมพิมขึ้นรถขับออกไป พชรพาไหมพิมลงมานอนที่เตียง
ไหมพิมซึมหน้าซีด "เอาผ้าเช็ดตัวหน่อยนะ" "คุณกลับไปเถอะ" "ผมเข้าใจคุณนะ ผม"
ไหมพิมตัดบท "เราไปกันไม่รอดหรอก" "เอาอีกแล้วไหม
เมื่อไหร่จะเข้าใจว่าผมอยู่ข้างคุณ" "คุณเป็นพี่ชายพวกเขา
แล้วอีกหน่อยเราจะเป็นยังไง" "อนาคตก็เป็นเรื่องของอนาคตสิ" ไหมพิมอาละวาดใส่พชร
หงุดหงิด หดหู่จนกลายเป็นอาละวาด "ไป๊ ไปซะ ฉันอยากอยู่คนเดียว" "ไหม!"
ไหมพิมอ่อนลง "ไปเถอะนะคะ ฉันข้อร้อง ขอให้ฉันคิดอะไรคนเดียวเถอะคุณพัด" พชรถอนใจ
น้อยใจ ยอมตัดใจ "แล้วผมจะโทรมาแล้วกัน" พชรยอมออกไป ทิ้งไหมพิมไว้
น้ำตารินกับความผิดที่ตนไม่ได้ก่อแม้แต่น้อย หลายวันมานี่ รณีมองปรีชญาที่นั่งเหม่อ
แล้วส่ายหน้าสงสาร ที่คอนโด ทาวิธอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง หงุดหงิด กลุ้ม
เรื่องปรีชญา ส่วน ที่บ้านไหมพิม เธอนั่งเศร้าคนเดียว
แต่ที่กระจกเห็นภาพสะท้อนเจ้าสีเกดกอดไหมพิมอย่างแนบแน่นจากด้านหลัง
ไหมพิมถูกครอบงำมากขึ้นและเกือบจะตลอดเวลาแล้วตอนนี้ พชรจอดรถหน้าบ้าน
โทรหาไหมพิมก็ไม่มีใครรับ พชรเซ็งไหมพิมไม่ยอมเปิดประตูบ้านให้ตนเข้าไป วันใหม่
พชรนั่งกลุ้มอยู่ แทนไท ภุมรีเดินออกมาหา "เอ้าคุณพัด มาได้ยังไง"
"ผมแค่ไม่รู้จะไปไหน ไม่รู้จะคุยเรื่องนี้กับใครดี" "เกิดอะไรขึ้นคะ
หน้าตาไม่ดีเลย" "เกิดเรื่องขึ้น ไหมพิม ไม่ยอมรับโทรศัพท์ ไม่ยอมออกจากบ้าน
และไม่ยอมให้ผมเข้าไปในบ้าน" "เล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟังได้ไหมครับ" แทนไทถาม เวลา
เดียวกันนี้ ไหมพิมนั่งเอนตรอมใจอยู่ในบ้าน
แต่ถ้ามองเห็นจากเงาที่ผนังจะเห็นไหมพิมนอนเอนพิงสีเกดอยู่
เจ้าสีเกดหน้าเศร้าพูดกับไหมพิม "อย่าโกรธฉันที่ชีวิตเธอเป็นอย่างนี้
ถ้าเธอรู้เรื่องของฉันทั้งหมด เธอจะเห็นใจฉัน เธอไม่รู้หรอก
ว่าชะตาชีวิตเล่นตลกกับฉันอย่างไร"

จบตอน 18

สาปภูษา 19

เจ้าสีเกดทำคุณไสยให้ท่านชายทัดหลงใหล แต่เมื่อถูกจับได้ โดยสมเด็จพระมหาโมฬี
ซึ่งก็คือแทนไทในปัจจุบัน ทำให้ผิวกับตุ๊เจ้าถูกประหารชีวิต
เพราะสมัยนั้นผู้ที่เล่นคุณไสยมีความผิดสถานเดียวคือประหารชีวิต
ขณะที่เจ้าสีเกดถูกละโทษไว้จนกว่าจะคลอดลูก
และหลังจากนั้นไม่นานเจ้าติสสะก็ตรอมใจตายไปอีกคน เจ้าสีเกดไม่เหลือ ใครเลย
กลายเป็นคนไม่ค่อยปกติ วันๆ เอาแต่นั่งปักผ้าไหมทอง เพราะในใจคิดอยู่อย่างเดียว
ว่าจะได้แต่งงานกับท่านชายทัด และวันหนึ่งท่านชายทัดแวะมาหา
เจ้าสีเกดหันไปเห็นท่านชายทัดก็ดีใจ รีบลุกวิ่งไปหา ลงนั่งกอดขาชายทัดไว้ "ท่านชาย
ท่านชายมาหาเมียแล้วจริงๆ ด้วย" ท่านชายทัดขยับหนี สีหน้าท่าทางเย็นชา " ที่มา
ก็เพื่อจะบอกเจ้าสามเรื่อง เรื่องแรกก็คือทุกสิ่งที่เจ้าทำไป พี่อภัยให้เจ้าหมดแล้ว
เรื่องที่สอง พี่กำลังจะแต่งงานกับหญิงฉาย" เจ้าสีเกดตกใจช็อก! "แต่งงานกับหญิงฉาย"
" เรื่องสุดท้าย พี่หวังว่าเจ้าจะชดเชยความผิดต่อหญิงฉาย ด้วยของสิ่งหนึ่ง
นั่นคือผ้าผืนที่เจ้าปักอยู่ หญิงฉายควรได้ใช้ผ้าผืนนั้นในงานแต่งงานกับพี่
ดีกว่าปล่อยให้ตายไปกับตัวเจ้า!" "ไม่! ผ้าผืนนี้เป็นของข้า
ข้าจะใช้ในงานแต่งงานของข้า" " เจ้าฟังพี่สีเกด เมื่อเจ้าคลอดลูกแล้ว
หญิงฉายจะมารับลูกของเจ้าไปเลี้ยงดู ถ้าเจ้ามีน้ำใจ ให้ผ้าผืนนั้นแก่หญิงฉาย
หญิงฉายจะได้เมตตาเลี้ยงลูกของเจ้าสืบต่อไป" เจ้าสีเกดร้องไห้ออกมา "ไม่! ลูกข้า
ข้าเลี้ยงเอง อย่าพรากลูกข้าไปเลย" "คนเยี่ยงเจ้า มิสมควรเป็นแม่ผู้ใดดอก"
ท่านชายทัดพูดเสร็จก็เดินลงจากเรือนไป เจ้าสีเกดคร่ำครวญร้องไห้อยู่ตรงนั้น
"ท่านชาย ไม่ ข้ามิยอม ข้ามิยอม"
ไหมพิมที่รับรู้เรื่องราวทั้งหมดเดินมาลงนั่งข้างเจ้าสีเกด สงสารจับใจ
เพราะเพิ่งจับความได้ทั้งหมด "ท่านโดนโทษประหาร! เขาจะประหารท่านหลังจากคลอดลูกแล้ว
โธ่ เจ้าสีเกด" ไหมพิมโผเข้ากอดเจ้าสีเกดทั้งสองกอดกัน เป็นที่พึ่งของกันและกัน
บ้านแทนไท พชรถามแทนไทว่า การครอบงำอย่างสมบูรณ์หมายความว่ายังไง "คือ
ใครคนหนึ่งถูกกลืนหายไป ดวงจิตต่างมิติกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน" "พูดง่ายๆ ก็คือ
คุณไหมพิมถูกสิง จนไม่สามารถกลับไปเป็นไหมพิมคนเดิมได้อีก" พชรตกใจ "อะไรนะครับ
คุณไหมถูกสิง" เวลานั้นไหมพิมที่กอดเจ้าสีเกดร้องไห้อยู่
ก็ถอนตัวจากการกอดแล้วพูดปลอบใจเจ้าสีเกด "ไม่เป็นไรนะเจ้าสีเกด ท่านยังมีฉันอยู่"
"ในที่สุด เจ้าก็เป็นหนึ่งเดียวกับข้า
เพราะความเห็นอกเห็นใจของเจ้าที่มีต่อข้านั่นเอง" เจ้าสีเกดดึงไหมพิมเข้ามากอด
ยิ้มร้าย ดวงตาแฝงแววเหี้ยม ไหม พิมลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเร็ว ด้วยแววตาของเจ้าสีเกด
ขณะนี้ไหมพิมถูกสิงโดยสมบูรณ์ ไหมพิมหัวเราะลุกขึ้นนั่งมองไปที่ตู้เสื้อผ้า
ยิ้มร้าย! ไหมพิมรวบผมคล้ายเกล้าจุกแบบสีเกด มีผ้าห่มไหมปักทองผืนนั้นห่มอยู่
ไหมพิมตากร้าว! ยิ้มร้ายที่หน้ากระจก "เจ้าอ่อนแอเกินไป นับจากนี้
ข้าจะเป็นผู้ดูแลชีวิตของเจ้าเอง ไหมพิม! ฮะฮะฮ่า ฮะฮะฮ่า"
ฟ้าที่สว่างเปลี่ยนเป็นมืดมนอนธกาลอย่างรวดเร็ว ดูน่ากลัว เวลาเดียวกันที่บ้านแทนไท
พชรลุกขึ้นอย่างรีบร้อน จะขอตัวกลับไปหาไหมพิม ภุมรีปรามไว้ "ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ
ไปตอนนี้คุณก็ช่วยอะไรไม่ได้" พชรลงนั่ง "หมายความว่ายังไงครับ"
"การดำรงอยู่ของเหล่าวิญญาณทั้งหลาย เขาต้องมีที่สิงสถิต
ถ้าคุณไม่รู้ที่สิงสถิตของวิญญาณ คุณก็ทำลายวิญญาณนั้นไม่ได้" "ที่สิงสถิต
งั้นหรือ" พชรสงสัยว่ามันคืออะไร พชรนิ่งไปสักพักก็นึกถึงผ้าห่มไหมปักทองขึ้นมา
และมั่นใจว่าต้องใช่แน่ๆ เขาโทรหามณีกัญญาว่าปรีชญาไปเอาผ้ามาจากตำรวจแล้วใช่ไหม
"ยังเลยค่ะ พอดียัยปั๋มมีเรื่องกับนายภาติยะนั่นเสียก่อน" มณีกัญญาตอบ
"เรื่องอะไรเหรอ" มณีกัญญากับปรีชญามองหน้ากัน ขี้เกียจพูด
"เรื่องของคนบ้ากามคนหนึ่งน่ะ พี่พัดไม่ต้องไปสนใจหรอก
ว่าแต่พี่พัดถามถึงเรื่องผ้าทำไมค่ะ"
"ณีช่วยออกไปเอาผ้าผืนนั้นมาให้พี่เดี๋ยวนี้เลยน่ะ" "เดี๋ยวนี้เลยหรือ" "ใช่!
มันสำคัญมากแล้วพี่จะเล่าให้ฟัง แค่นี้ก่อนนะ" พชรวางสาย มณีกัญญางุนงง!
พชรรีบร้อนขึ้นรถขับออกไป พชร ไปหาไหมพิมที่บ้าน และเขาก็ต้องตกใจมาก
เมื่อพบว่าไหมพิมย้ายออกไปแล้ว เขาไปหาปรีชญากับมณีกัญญาก็รู้ว่า
สองสาวไปเอาผ้าที่ภาติยะ ทำให้รู้ว่าผ้าถูกเปลี่ยนไป
ซึ่งภาติยะมั่นใจว่าคนที่เอาไปคือไหมพิม เพราะมีเพียงไหมพิมคนเดียวเท่านั้น
ที่พยายามขอผ้าจากเขา และเขาได้พาเธอไปที่โรงพัก พชรเป็นเห่วงไหมพิมมาก
เพราะเอาผ้าที่มีวิญญาสิงสถิตอยู่ติดตัวไปด้วย ทางด้านไหมพิมที่ถูกเจ้า
สีเกดสิงอยู่ ก็ย้ายไปอยู่คอนโดเดียวกับทาวิธ แต่ทาวิธไม่เล่นด้วย
เขาได้ไปบอกให้ปรีชญารู้ เพื่อความบริสุทธิ์ใจ

จบ 19

สาปภูษา 20

เมื่อพชรรู้เรื่อง เขาก็ขอให้ทาวิธหลอกไหมพิมไปที่อื่น ส่วนเขา
ปรีชญาและมณีกัญญาจะไปเอาผ้าที่ห้องไหมพิม
พชรบอกทุกคนว่าเขาต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่าง โยการนำผ้ำผืนนี้ไปให้แทนไทสัมผัส
และเขาจะเล่าให้ฟังที่หลังว่าเกิดอะไรขึ้น ซึ่งทุกคนก็ให้ความร่วมมืออย่างดี
เมื่อตกลงกันได้แล้ว พชรไปหาแทนไทและภุมรี เพื่อเตรียมการสำหรับการจัดการกับผ้า
แทนไทกับภุมรีครุ่นคิดวิธีการรับมือและบอกพชรว่า "ผมกับคุณภุมรีจะรออยู่ที่บ้าน
ทันทีที่ผมได้สัมผัสผ้านั่น ผมจะรู้เองว่า
มันคือที่สิงสถิตของวิญญาณที่ติดตามคุณไหมพิมหรือเปล่า" "แล้วถ้าใช่ล่ะครับ"
"ผ้าต้องถูกทำลาย คุณแทนไทมีบารมีพอที่จะทำได้ค่ะ" ภุมรีว่า "พิธีนี้
ต้องเกิดขึ้นด้วยจิตใจที่สงบ ผมจะเข้าไปอยู่ในห้องพระรอคุณอยู่ที่นั่น"
"แล้วคุณไหมจะเป็นยังไงครับ" " เธอจะกลับมาเป็นไหมพิมคนเดิม
ถ้าโชคดีเราอาจจะรู้เรื่องทั้งหมดจากคุณไหม ว่าวิญญาณร้ายตนนั้นจ้องทำลายพวกคุณ
เพราะมีเวรกรรมอะไรต่อกัน" "เวรกรรมต่อกันหรือครับ" " โดยส่วนใหญ่
วิญญาณติดค้างอยู่ต่างภพเพราะรัก ห่วงบางอย่างหรือเคียดแค้นชิงชังในบางสิ่ง
เราควรรู้ที่มาของสิ่งเหล่านั้นด้วย" พชรพยักหน้าเข้าใจ แต่อดกังวลไม่ได้
และเมื่อถึงเวลานัด ทาวิธก็ชวนไหมพิมไปเที่ยวสวนสาธารณะ เพื่อเดินเล่น
และทำทีสนใจเธอ ไหมพิมคิดว่าเขาหลงเสน่ห์เธอแล้ว จึงไปด้วย
ทางด้านพชรไปขอกุญแจสำรองเจ้าหน้าที่คอนโด โดยอ้างชื่อทาวิธ เจ้าหน้าที่จึงไม่สงสัย
ไหม พิมนั่งเล่นกับทาวิธ แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีท่าทีสนใจเธอเลย ทำให้ไหมพิมแปลกใจมาก
และเริ่มร้อนรุ่มกระวนกระวายใจขึ้นมา
เธอรู้สึกทันทีว่าจะต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นที่ห้องของเธอ จึงจะกลับห้องให้ได้
ทาวิธออกแรงดึงรั้งไหมพิมไว้ "ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้น่ะ" "ไม่! ฉันปล่อยเธอไม่ได้
เธอขโมยของของเขาไป เธอต้องคืนให้เขา" "ขโมยของ ผ้าห่มไหมปักทอง นี่! พวกเจ้า
หนอย!" ไหม พิมโกรธดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดง ลมพัดเกรียว เมฆหมอกเคลื่อนเข้ามาดูมืดมน
ทาวิธงง! ไหมพิมเอื้อมมือไปบีบคอทาวิธ จนชายหนุ่มเข่าอ่อนนั่งลงกับพื้นหายใจติดขัด
ตาเริ่มเหลือก ลนลาน เพราะแรงผิดมนุษย์ของไหมพิม ไหมพิมบีบคอทาวิธจนทาวิธหมดสติไป
จึงปล่อยมือ แล้วก็รีบวิ่งกลับไปที่คอนโดทันที! ที่ห้องไหมพิม พชร
ปรีชญาและมณีกัญญา ช่วยกันหาผ้าในห้องไหมพิม และพบกระเป๋าใบหนึ่งใส่กุญแจไว้
มณีกัญญาใช้คัตเตอร์ขนาดใหญ่ของตัวเองออกมากรีดกระเป๋าจนสำเร็จ และวางมีดไว้กับพื้น
เปิดกระเป๋าออกดู ก็พบผ้าห่มไหมปักทอง เธอหยิบออกมาด้วยความดีใจ
แต่ทันใดนั้นไหมพิมกลับมาพอดี แววตาโกรธ! "ส่งมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"
ทั้งสามคนตกใจหันไปมอง พชรดีใจที่เจอตัวไหมพิม "คุณไหม" "นั่น! ผ้าของข้า
พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์" "แกนั่นล่ะ ที่มาเอาผ้าของเรา ไป ฉันจะจับแกส่งตำรวจ"
พชรพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาไหมพิม "คุณไหม คุณกำลังไม่สบายนะ คุณรู้ตัวหรือเปล่า"
ไหม พิมสะบัดพชรกระเด็นไปกระแทกเตียง พชรโดนกระแทกที่คอหมดสติ! ทันที
ปรีชญาเข้าไปดู ไหมพิมเข้าไปแย่งผ้า มณีกัญญาดึงไว้ไม่ให้
ต่างคนต่างถือคนละมุมยื้อแย่งกัน ปรีชญาเดินเข้าไปดึงไหมพิม "นี่หยุดนะไหม
เดี๋ยวผ้าขาด" ไหม พิมหันไปบีบคอปรีชญา มณีกัญญาพุ่งเข้าไปช่วยแต่โดนผลักออกมา
ไหมพิมบีบอยู่พักหนึ่งจนปรีชญาสลบไปอีกคน ไหมพิมจัดการปรีชญาเสร็จ หันไปคว้าผ้า
มณีกัญญาตามมาดึงผ้าไว้อีก "แกเอาไปไม่ได้น่ะนังไหมพิม นี่ !มันของฉัน"
"นี่มันผ้าของข้าต่างหาก ปล่อยเดี๋ยวนี้!" คราว นี้ทั้งสองออกแรงดึงคนละด้าน
ผ้าฉีกขาดออกจากกัน! ไหมพิมอึ้งมองผ้าที่ขาด แล้วกรี๊ดเสียงดังลั่น! มณีกัญญาตะลึง!
ที่เห็นผ้าขาดเป็นสองท่อน ไหมพิมโกรธดวงตาเป็นสีแดง "เจ้าทำผ้าของข้าขาด
เจ้าต้องตาย" ไหมพิมหยิบคัตเตอร์ที่วางอยู่กับพื้นมา
ฟันที่แขนของมณีกัญญาเป็นแผลหนึ่งแผล มือของไหมพิมยังมีผ้าอยู่
ลืมตัวถือเอาไว้ไม่ยอมปล่อย "โอ๊ย! นี่! แกเป็นบ้าไปแล้วหรือ"
ไหมพิมใช้คัตเตอร์ฟันซ้ายทีขวาที
มณีกัญญาหลบอย่างหวุดหวิดไปมาและรีบวิ่งหนีออกไปที่โถงห้อง ไหมพิมพิมรีบตาม มณี
กัญญาออกมายังโถงห้องได้แต่ถอยหนี ไหมพิมตาม
มณีกัญญาจะวิ่งหนีออกไปที่ประตูห้องพลางร้องขอความช่วยเหลือ
มณีกัญญาหนีมาแล้วสะดุดล้มลงกับพื้น ไหมพิมตามมาแล้วยกคัตเตอร์ขึ้นเงื้อสุด
มณีกัญญาหันมาร้องกรี๊ดลั่น หนีไม่ทันแล้ว! คัตเตอร์กำลังพุ่งลงมาที่ร่างของตน
"ถึงคราวตายของเจ้าแล้ว นังหญิงโฉม!" โชค ดีที่พชรฟื้นขึ้นมาและตามมาจับไหมพิมไว้
พชรใส่แหวนพระทองคำที่แทนไทให้ไว้ ทำให้ไหมพิมชะงัก ควันลอยกรุ่น ไหมพิมร้องกรี๊ด!
แสบร้อน ใบหน้าของไหมพิมมีใบหน้าของสีเกดซ้อนวับๆ
พชรมองเห็นเจ้าสีเกดที่ซ้อนอยู่ในร่างของไหมพิม พชรไม่ยอมปล่อย จับไหมพิมไว้แน่น
ตะคอกดุ "แกไม่ใช่ไหมพิม ออกไปจากร่างของเขาเดี๋ยวนี้!" หน้าวับๆ ยังคงซ้อนไปมา
มองพชรตาดุ แต่สู้แรงไม่ไหว ในที่สุดไหมพิมเป็นลมล้มลง พชรรับไว้ "คุณไหม คุณไหม"
พชรเขย่าตัวเป็นห่วง มณี กัญญานึกถึงปรีชญา รีบวิ่งกลับเข้าไปหาในห้องนอน
และพยายามเรียกแต่ปรีชญาไม่รู้สึกตัว
พชรทิ้งไหมพิมไว้แล้วรีบไปดูตามเสียงเรียกของน้องสาว
และบอกให้มณีกัญญาช่วยนวดปรีชญาก่อน ส่วนตัวเขาก็โทรเรียกรถพยาบาล
พชรออกมาก็ต้องงุนงง เพราะร่างของไหมพิมที่สลบอยู่ใกล้ประตู หายไปแล้ว
มณีกัญญารีบวิ่งออกมาดู "มันหนีไปแล้วน่ะสิ" พชรรีบวิ่งออกไปจากห้อง
เพื่อตามหาไหมพิม มณีกัญญาแค้นไหมพิมมาก แล้วก็รีบกลับเข้าไปดูปรีชญาในห้องนอน ไหม
พิมหนีจากไปในสภาพคล้ายคนป่วยหนักแต่ผียังดื้อไม่ยอมออก
เธอหยิบผ้าครึ่งหนึ่งใส่กระเป๋าถือตนวิ่งออกไป
พชรตามไปจนเห็นไหมพิมขึ้นแท็กซี่ไปแล้ว พชรตามไหมพิมไม่ทันแล้ว! พชรผิดหวัง
โมโหตัวเองที่ปล่อยให้ไหมพิมหายไปอีกแล้ว ปรีชญาฟื้น นอนอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉิน
หมอบอกว่าไม่เป็นอะไรมาก จะกลับบ้านก็ได้ มณีกัญญาบอกว่าให้รอผลตรวจอีกนิด
และบอกให้ปรีชญานอนพักก่อน ปรีชญาพยักหน้าแล้วหลับตา ทาวิธหันมาถามพชรด้วยความสงสัย
"นายพัด ทำไมไหมพิมเขาถึงมีเรี่ยวแรงมากมายขนาดนั้น" "นั่นน่ะสิค่ะ
ตกลงนังไหมพิมมันป่วยเป็นอะไรกันแน่ ทำไมท่าทางของมัน เรี่ยวแรงของมัน เหมือนกับคน"
"ผีเข้า!" พชรบอก มณีกัญญากับทาวิธมองหน้ากัน ทุกคนตะลึงในสิ่งที่พชรพูดออกมา เจ้า
สีเกดในร่างไหมพิมนั่งรถมาถึงชานเมือง ซึ่งกำลังจะไปป่าช้าเก่า
เพื่อจะเอาผ้าในกระเป๋ามาฝังไว้เพื่อไม่ให้มีใครทำลายมัน เจ้าสีเกดยืนอยู่
ส่วนไหมพิมนอนหลับอยู่ข้างๆ "มิว่าจะกี่ภพกี่ชาติ พวกเจ้าก็ยึดเอาผ้าของข้าไป
มันเป็นผ้าของข้า ข้าจะมิยอมให้ผู้ใดมาเอาไปเด็ดขาด"

จบตอน 20

เครดิต : www.oknation.net/blog/lakorn

ความคิดเห็น

.: ต้องการแสดงความคิดเห็น กรุณาบันทึกความคิดเห็นของคุณลงบนแบบฟอร์มข้างล่างนี้ ขอบคุณค่ะ :.

ละครปัจจุบันตอนล่าสุด

(ตอนอื่น ๆ)

ตอนที่ 16 - 20

ละครที่ฉายอยู่ปัจจุบัน

จามอง ยอดหญิงผู้พิทักษ์แผ่นดิน (3)

ซอนต๊อก มหาราชินีสามแผ่นดิน (15)

ร่วมแสดงความคิดเห็น

* ชื่อ :

อีเมล์ :

* รายละเอียด :

ใส่ข้อมูลได้อีก ตัวอักษร

* ใส่ค่าตามภาพ :

SABUYJAISHOP ผู้ให้บริการทางการตลาดออนไลน์ สำหรับร้านค้าหรือผู้ประกอบการ ที่ต้องการนำเสนอสินค้า โฆษณา ประชาสัมพันธ์ร้านค้า หรือสินค้าในร้าน โดยเรามีเครื่องมือที่จะช่วยอำนวยความสะดวกในการเปิดร้านค้า โฆษณาสินค้า และระบบการสั่งซื้อสินค้าไว้พร้อมสรรพแล้ว สำหรับผู้ที่ต้องการช่องทางในการทำธุรกิจขายสินค้าออนไลน์