Sabuyjaishop [ Lakorn ]

	แหล่ง shopping

	สินค้าจากร้านค้า

ตู้จดหมายฝังกำแพง

3,700.00

ฟิล์มกันรอย Smart Phone (รวมรุ่น) update !!! 280959

49.00

ปั๊มโดสสารละลาย เติมวิตามินความแม่นยำสูง เพื่อกระบวนการผลิตน้ำดื่ม

8.00

Roze : Glitter E16 น้ำตาล

ชุดลำโพงพกพาพร้อมไมโครโฟน

~~1,450~~ 1,200

ชุดราตรียาวของเด็ก หรูหราสีเขียวแขนจั๊ม (พร้อมส่ง)

~~1,990~~ 1,200

เครื่องไล่นกระบบไฟฟ้า BIRD PROTECT

ฆ่าเชื้อในน้ำ และบำบัดน้ำเสียในโรงแรมและรีสอร์ท

8.00

คอนโดสำหรับเช่า 1 ห้องนอน City Garden Pratumnak (ซิตี้ การ์เด้น พระตำหนัก)

รายละเอียดราคา

บาตรไม้ บาตรน้ำมนต์ ทำจากไม้แท้ แบบปิดทองและประดับกระจก มี 3 ขนาด

1,890.00

เอสไรคส์ จำหน่ายปั๊มเติมคลอรีน ปั๊มเติมสารส้ม บำบัดน้ำในสระ

~~8,888~~ 7,999.20

เครื่องอบผ้า Siemens รุ่น WT47W540BY

35,900.00

โปรแกรมเขียนเช็ค , โปรแกรมพิมพ์เช็ค , โปรแกรมออกเช็ค , โปรแกรมบริหารงานพิมพ์เช็ค

2,000.00

City Garden Tower (ซิตี้ การ์เด้น ทาวเวอร์)

รายละเอียดราคา

รุ่น PVC 0.46 VIP Member Card

รายละเอียดราคา

Real Hair : Hair Set 1 Set มี 2 ชิ้น (เรียวแฮร์ : ดูแลปัญหาผมร่วง ผมบาง ศีรษะล้าน)

~~2,380~~ 1,690

เครื่องไล่นกระบบไฟฟ้า BIRD PROTECT

บัตรพลาสติกโปร่งแสง การ์ดพีวีซีโปร่งใส โฟโต้การ์ดใส

เครื่องจ่ายคลอรีน ปั๊มจ่ายสารละลาย ปรับคุณภาพน้ำ ระบบบำบัดน้ำดี บำบัดน้ำเสีย

~~8,888~~ 7,999.20

Lucas Papaw 25g

~~240~~ 200

Real Hair : Hair Set 2 Set มี 4 ชิ้น (เรียวแฮร์ : ดูแลปัญหาผมร่วง ผมบาง ศีรษะล้าน)

~~4,760~~ 2,990

Onitsuka Tiger รุ่น Mexico66 Slip on Paraty ครีม/กรม

~~1,399~~ 1,299

โรจูคิส แอคเน่-พอร์เลส ออยล์ คอนโทรล โฟม เจล ,Rojukiss Acne-Poreless Oil Control Foam Gel

99.00

ตู้เย็น Teka รุ่น NFD 650 INOX

69,000.00

CP Serum แก้ปัญหารูขุมขน หลุมสิวสำหรับคนผิวแพ้ง่าย

800.00

เรื่องย่อละคร ตามบทโทรทัศน์

สาปภูษา [ ตอนที่ 7 - 12 ]

จำนวนคนเข้าชม : 438 ครั้ง update : 17/3/2009

สาปภูษา 7

ทาวิธเห็นไหมพิมสวยเซ็กซี่มาก ทาวิธทานอาหารอย่างมีความสุข
แล้วไหมพิมก็ยื่นข้อเสนอว่าทาวิธอยากได้เธอก็ต้องเลิกกับปรีชญาก่อน ทาวิธตกใจมาก
พอปรีชญาโทรมา ไหมพิมก็สั่งให้บอกเลิกทันที แต่ทาวิธกลับตัดสายทิ้ง
ทำให้ไหมพิมโกรธและบอกว่า ถ้าเขายังไม่เลิกกับปรีชญาก็อย่าหวังว่าจะได้ตัวเธอ
ไหมพิมออกจากร้านมาก็กลายร่างเป็นเจ้าสีเกดทันที "ฉันจะคอยดู
ว่าผู้ชายมากรักอย่างท่านจะอดทนซื่อสัตย์กับนังหญิงฉายได้นานแค่ไหน"
ทาวิธเดินตามไหมพิมออกมาจากในร้าน เจ้าสีเกดเลือนหายไปในพริบตา
ทาวิธมองหาอย่างหงุดหงิด ทา วิธกลับมาบ้าน เห็นปรีชญารออยู่เพื่อถามว่าไปไหนมา
ทาวิธอ้างว่าไปงานเลี้ยงบ้านพงษ์เพื่อนเขา แต่ปรีชญาบอกว่าโทรไปหาพงษ์มา
เขาบอกว่าไม่ได้จัดเลี้ยง ทาวิธแกล้งกลบเกลื่อนว่าเขาเครียดและอยากอยู่คนเดียว
จึงโกหกปรีชญา เธอถึงกับอึ้งน้ำตาคลอ

"ปั๋มขอโทษค่ะที่ทำให้คุณลำบากใจอย่างนี้
แต่ปั๋มอยากให้คุณรู้เอาไว้ว่าทุกอย่างที่ปั๋มทำก็เพราะว่าปั๋มรักและหวังดี
กับคุณจริงๆ" ปรีชญาวิ่งออกไป "ปั๋ม!"
ทาวิธจะวิ่งตามแต่เพราะขาไม่ดีเลยตามทันก็เลยโมโหขาตัวเอง
มองตามปรีชญาไปอย่างรู้สึกผิด วัน รุ่งขึ้นพลบค่ำ
ไหมพิมในชุดทำงานกำลังเดินขึ้นห้องด้วยสีหน้าเหน็ดเหนื่อย
ทันใดนั้นทาวิธก็เข้ามาดึงแขนไหมพิมเอาไว้แล้วพูดเสียงเบาถามว่าเมื่อคืนไหม
หายไปไหนมา ไหมพิมงง "ไหมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร แต่คุณปล่อยไหมเถอะค่ะ
เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะไม่ดี" "ไหมก็รับปากผมมาก่อนสิว่าไหมจะรอผม
ผมจะเลิกกับปั๋มมาหาไหมแน่ แต่ขอเวลาผมหน่อยนะ" ไหม พิมอึ้ง "ไหมรอคุณไม่ได้หรอกค่ะ
เพราะคุณคือคู่หมั้นของคุณปั๋มและที่สำคัญไหมไม่ได้คิดอะไรกับคุณเลย ไหมขอตัวนะคะ"
ไหมพิมสะบัดแขนแล้วเดินออกไป ทาวิธมองตามอย่างหัวเสีย มณี
กัญญาคิดจะขายผ้าตาดทองให้กับภุมรี ปรีชญากับพชรคัดค้าน เพราะผ้าผืนนี้ไม่ใช่ของเรา
และเกรงว่าจะเสียชื่อเสียงของร้านด้วย แต่มณีกัญญาไม่สนใจ
ปรีชญากับพชรได้แต่มองหน้ากันอย่างเหนื่อยใจกับมณีกัญญา และ
พอมณีกัญญานำภาพผ้าตาดทองไปให้ภุมรีดู ปรากฏว่ามีรอยด่างดำเต็มไปหมด
มณีกัญญาตกใจเพราะเมื่อเช้าเธอยังเห็นภาพดีอยู่เลย แทนไทเข้ามาและพูดว่า
"สงสัยเจ้าของผ้าเขาคงไม่อยากให้เราดูมั๊งครับ" มณีกัญญา ปรีชญา
พชรมองหน้าอย่างอึ้งๆ แล้วมณีกัญญาก็ยิ้มเจื่อนกลบเกลื่อน "
คงไม่ใช่หรอกค่ะคุณแทนไท เพราะเจ้าของผ้าผืนนี้เขาเป็นคนขายให้ณีกับมือเองเลยนะคะ
แต่สงสัยคงเกิดอะไรผิดพลาดน่ะค่ะ จู่ๆ รูปถึงได้เสียอย่างนี้"
"ถ้าอย่างงั้นเอาไว้โอกาสหน้าก็ได้ค่ะ คุณณีเคยบอกว่าอยากชมผ้าของดิฉันใช่ไหมคะ
ดิฉันพาไปชมดีกว่า เชิญคุณปั๋มด้วยนะคะ" มณีกัญญายิ้มสีหน้าดีขึ้น
ภุมรีพามณีกัญญากับปรีชญาออกไป แทนไทหยิบสายสิญจน์ขึ้นมาให้พชร "คุณพัด
ผมอยากจะให้คุณเก็บสายสิญจน์เส้นสิ่งนี้เอาไว้กับตัว จะได้ช่วยปกป้องคุณจากอันตราย"
พชร รับสายสิญจน์ "ขอบคุณมากครับ คุณแทนไทครับ
คุณรู้ล่วงหน้าได้ยังไงว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับผม
คุณเตือนผมก่อนเหตุการณ์มันจะเกิดขึ้นมาสองครั้งแล้วนะครับ" "ผมฝึกนั่ง
สมาธิมาตั้งแต่เด็กน่ะครับ
จิตผมก็เลยสงบจนสามารถรับรู้หรือเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าบางอย่างได้
อย่างวันที่กรอบรูปตกใส่คุณ วันนั้นผมก็นั่งสมาธิเห็นเงาดำอยู่รอบตัวคุณเต็มไปหมด
แต่ผมเองก็ไม่รู้ว่าเงาดำนั่นมาจากไหน" พชรพยักหน้ารับ สีหน้าไม่สบายใจ
พชรกับมณีกัญญามาส่งปรีชญาที่บ้าน
มณีกัญญาสั่งให้ธงไปหยิบผ้าตาดทองที่ห้องของปรีชญา แต่ธงร้องลั่นเพราะเจอผี
ธงวิ่งกระเจิงออกมาจากในห้อง สวนกับไหมพิมที่วิ่งออกมาจากในห้องของตัวเองพอดี
"เกิดอะไรขึ้นจ๊ะธง!" ธง ไม่ตอบแต่วิ่งออกไปทางบันได
ไหมพิมมองตามอย่างตกใจแล้วหันไปมองในห้องของปรีชญา
ทันใดนั้นวิญญาณของเจ้าสีเกดก็พุ่งเข้าสิงร่างไหมพิมทันที!
ธงวิ่งหน้าตื่นเข้ามาเกาะแขนรณีอย่างหวังยึดเป็นที่พึ่ง "คุณยายครับ
ผีผู้หญิงใส่ชุดไทยหลอกธงครับ!" มณีกัญญาดุ "ไร้สาระ!
แล้วทำไมแกไม่หยิบผ้าตาดทองมาให้ฉัน" "ผีมันไม่ให้ธงหยิบมาครับ" "ผีบ้าผีบออะไรล่ะ!
ฉันไปหยิบเองก็ได้! แล้วคอยดูนะ ฉันจะให้ยายปั๋มหักเงินเดือนแกให้หมดเลย!"
มณีกัญญาเดินขึ้นไปข้างบน แล้วทาวิธก็เดินเข้ามาอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ปรีชญาเมินไม่ตอบ มณีกัญญาเปิดประตูห้องเข้ามา
แล้วเจอไหมพิมที่ถูกเจ้าสีเกดสิงกำลังถือห่อผ้าตาดทองอยู่ มณีกัญญาชักสีหน้าไม่พอใจ
"นังไหมพิม! แกมายุ่งอะไรกับผ้าของฉันยะ!" ไหมพิมหันมามองมณีกัญญาแววตาดุดัน
"ผ้าผืนนี้เป็นของฉันต่างหาก!"
แล้วไหมพิมก็เดินผ่านมณีกัญญาออกนอกห้องไปเหมือนไม่แคร์ มณีกัญญาแค้นใจ
รีบวิ่งตามออกมาที่หน้าห้อง และกระชากไหล่ไหมพิมอย่างโมโห "ผ้าของแกซะที่ไหน
ของฉันต่างหากล่ะ เอาผ้าของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้นะนังหน้าด้าน" "ไม่!"
แล้วไหมพิมก็ตบหน้ามณีกัญญาอย่างแรง จนมณีกัญาล้มลง ไหมพิมยิ้มเยาะ
มณีกัญญาหันมามองไหมพิมอย่างโกรธจัด "นังไหมพิม! แกกล้าตบฉันเรอะ!"
มณีกัญญาปราดเข้าไปตบไหมพิม ไหมพิมจับข้อมือมณีกัญญาเอาไว้แน่นแล้วพูดใส่หน้า
"ฉันไม่ยอมให้คนเลวๆ อย่างแก รังแกฉันเหมือนเมื่อครั้งก่อนดอกนะ!" แล้ว
ไหมพิมก็หันไปเห็นพชรและคนอื่นๆ กำลังวิ่งมาก็ยิ้มร้ายทำเป็นปล่อยมือมณีกัญญา
มณีกัญญาไม่รู้ว่าพชรและคนอื่นๆ กำลังวิ่งมา มัวแต่โมโหจนหน้ามืด
โดดเข้าบีบคอไหมพิมแน่น "นังไหมพิม! วันนี้ฉันกับแกต้องตายกันไปข้าง!" พชร ปรีชญา
มะลิ ธงวิ่งเข้ามาเห็นก็ตกใจ พชรวิ่งเข้าไปรั้งตัวมณีกัญญาเอาไว้
พชรกับปรีชญาห้ามมณีกัญญาอย่างอุตลุด
ที่ข้อมือของพชรซึ่งมีสายสิญจน์ของแทนไทผูกอยู่ไปโดนร่างของไหมพิม
ทันใดนั้นก็เกิดแสงสีขาววาบ วิญญาณเจ้าสีเกดที่สิงอยู่ในร่างของไหมพิม
ร้องอย่างเจ็บปวดและกระเด็นออกจากร่างของไหมพิมทันที แล้วไหมพิมก็ทรุดฮวบไป
ปรีชญากับทาวิธปราดเข้าไปประคองไหมพิมที่มีสีหน้างุนงง พชร ธง มะลิ
ช่วยกันจับมณีกัญญาไว้แน่น "ไหมเป็นอะไรหรือเปล่า" ปรีชญาถามอย่างเป็นห่วง
มณีกัญญาตวาด "ไม่ต้องทำเป็นดัดจริตสำออยหน่อยเลย!
แน่จริงก็ทำเก่งลุกขึ้นมาตบกับฉันอย่างตะกี้สิ" "คุณณีพูดเรื่องอะไรคะ
ไหมไม่เข้าใจ" มณีกัญญาตวาดแว้ด "ไม่ต้องมาทำหน้าซื่อเลยนังกาฝาก!
เมื่อกี้แกตบฉันจนหน้าชาไปหมดแล้ว ฉันต้องเอาคืน!" มณี
กัญญาจะโดดเข้าตบไหมพิมอีกแต่พชรรั้งตัวเอาไว้สุดฤทธิ์
ส่วนปรีชญาก็ช่วยดึงไหมพิมถอยออกห่างมา มณีกัญญาเลยได้แต่ดิ้นเร่าๆ อย่างขัดใจ
แล้วหันไปร้องสั่งปรีชญา "ปั๋มต้องไล่นังนี่ออกไปจากบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ทุกคนตกใจ
โดยเฉพาะทาวิธ "ใจเย็นๆ สิณี ค่อยๆ พูดกันดีก็ได้" "ณีไม่เย็นแล้วค่ะพี่พัด
นังนี่มันเป็นงูเห่าที่คอยจ้องจะทำร้ายณี"
"แต่เมื่อกี้ปั๋มและทุกคนเห็นเต็มตาว่าณีต่างหากที่เป็นฝ่ายทำร้ายไหม" "
ทุกคนไม่เห็นตอนที่มันเผยธาตุแท้ออกมาน่ะสิ! ไม่รู้ละ
ยังไงปั๋มก็ต้องไล่มันออกจากบ้าน ไม่งั้นปั๋มไม่ต้องมานับว่าณีเป็นญาติ
และณีก็จะไม่มาเหยียบที่นี่อีก!" มณีกัญญาคว้าห่อผ้าตาดทองแล้วเดินปึงปังออกไป
พชรมองไหมพิมแล้วเดินตามมณีกัญญาออกไป คนที่เหลือทำหน้ากลุ้ม โดยเฉพาะทาวิธ) ไหม
พิมกลุ้มใจมาก เธอตัดสินใจบอกปรีชญาขอกลับไปอยู่ที่บ้าน
แม้ปรีชญาจะเป็นห่วงเพราะยังจับขโมยไม่ได้ แต่ก็จำยอมให้ไหมพิมกลับบ้าน
เจ้าสีเกดจะขัดขวางก็ทำได้ไม่ถนัด เพราะเธอเจ็บช้ำจากสายสิญจน์ของพชร ปรีชญา
ไปบอกมณีกัญญาถึงที่บ้าน แต่เธอกลับบอกให้ไล่ออกจากร้าน
พชรอยู่ด้วยเขาตกใจเหมือนกัน ปรีชญาเห็นว่ามากไป เธอจึงยืนยันว่าจะไม่ไล่ไหมพิมออก
มณีกัญญาจะโวย พชรรีบห้าม "พอเถอะณี! พี่ว่าปั๋มทำถูกแล้วนะ
คุณไหมเขาก็ยังไม่เคยขโมยของอย่างที่ณีว่าเลยสักครั้ง
เพราะฉะนั้นณีก็ไม่ควรไปกล่าวหาเขาล่วงหน้านะ" มณีกัญญาหน้าคว่ำทันที
พชรกับปรีชญามองหน้ากันอย่างเหนื่อยใจ วันใหม่ไหมพิมซ่อมผ้าต่ออย่างมีสมาธิ
แล้วมณีกัญญาก็กระชากผ้าที่มือไหมพิมไป จนเข็มแทงตำนิ้วไหมพิม
"เจ็บเป็นเหมือนกันเหรอ ฉันคิดว่าหล่อนจะด้านไปทั้งตัวแล้วซะอีก"
ไหมพิมก้มหน้าหวาดกลัว มณีกัญญาก้มพูดใส่หน้า "
ฉันจะคอยดูซิว่าลูกจ้างที่นายจ้างไม่อยากได้อย่างหล่อนจะทานหน้าด้านทำ
งานอยู่ได้อีกนานแค่ไหน แล้วหล่อนก็อย่าย่ามใจว่ามีปั๋มคอยถือหางอยู่ล่ะ
เพราะยังไงๆ ซะปั๋มก็คงไม่เห็น "คนอื่น" ดีกว่าพี่น้องขอตัวเองอยู่แล้ว"
มณีกัญญาหัวเราะสะใจ ไหมพิมวิ่งปิดปากร้องไห้ออกมาจากร้าน
พชรกำลังจะเดินเข้าร้านมองไหมพิมอย่างสงสัย "คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"
ไหมพิมรีบปาดน้ำตาให้แห้งก่อนจะหันไปหาพชร "ปะ เปล่าค่ะ
คุณพัดมีธุระอะไรกับไหมหรือเปล่าคะ"
"ผมอยากจะขอบคุณที่คุณทำตามที่พูดว่าจะออกไปจากบ้านปั๋ม"
"คุณพัดไม่ต้องขอบคุณไหมหรอกค่ะ ที่ไหมทำไปไม่ใช่เพราะไหมอยากให้ทุกคนสบายใจ
ไหมขอตัวไปทำงานต่อนะคะ" ไหมพิมเดินหน้าเศร้าออกไป พชรมองตามด้วยแววตาสับสน
"คุณเป็นคนยังไงกันแน่นะไหมพิม" รณี สังเกตเห็นพฤติกรรมของปรีชญากับทาวิธ
ก็เรียกหลานสาวมาคุยและเตือนว่า ถ้าเธอคิดจะใช้ชีวิตคู่กับทาวิธ
ก็ควรจะไว้ใจและรู้จักให้อภัยกัน เธอจึงรีบตามทาวิธไปที่โรงพยาบาล
ทาวิธขอโทษหญิงสาว และปรับความเข้าใจกัน เจ้าสีเกดเห็นก็ไม่พอใจมาก

สาปภูษา จบตอน 7

สาปภูษา 8

ภาติยะตรวจสอบ ลายนิ้วมือของคนที่นำมีดมาปักได้แล้ว คือไหมพิม
ทุกคนตกใจมาก โดยเฉพาะไหมพิม เพราะเธอไม่เคยรู้เรื่องเลย
พชรกับปรีชญานั่งปรึกษากันเกี่ยวกับเรื่องไหมพิม ปรีชญาบอกว่าเธอไม่ได้บอกใคร
และห้ามพชรพูด โดยเฉพาะกับมณีกัญญา เธอเกรงว่าไหมพิมจะโดนไล่ออกแน่
"นี่ตกลงปั๋มยังเข้าข้างไหมพิมอีกหรือ" " ปั๋มเห็นไหมพิมมาหลายปีแล้ว
เขามาช่วยงานตอนเลิกเรียน ตลอดเวลาหลายปีที่อยู่ด้วยกัน ถ้าเขาหวังร้ายกับปั๋ม
หรือใครก็ตาม ปั๋มต้องรู้ก่อน" "ปั๋มคิดให้ดีนะ ช่วงหลังไหมพิมมีอะไรแปลกๆ
หลายอย่าง จำไม่ได้หรือ" "เรื่องทั้งสองครั้งเราไม่ได้เห็นด้วยตานะ"
"แต่ณีจะโกหกเราไปทำไม ใช่ ปั๋มไม่เคยเห็นกับตา แต่พี่นี่สิ"
พชรนึกถึงทาวิธกับไหมพิมแต่ไม่กล้าพูด "พี่เห็นอะไรหรือคะ" พชรมองหน้าปรีชญาสงสาร
"เปล่า" "ถึงยังไงปั๋มก็เชื่อใจไหมพิม" พชรหงุดหงิด
รู้สึกว่าปั๋มจะไว้ใจคนที่ให้ร้ายกับตนเสียแล้ว "เชื่อโดยไม่ถามสักคำงั้นหรือ"
ปรีชญามั่นใจ "ค่ะ โดยไม่ต้องถาม" พชรโกรธๆ เคืองๆ รำคาญๆ
"วิธีเชื่อแบบนี้ด้วยใช่ไหมที่ทำกับทาวิธ" ปรีชญาอึ้ง "พี่พัด" "ปั๋มไม่ใช่คนโง่
คงรู้อยู่แล้วว่าทาวิธเจ้าชู้แค่ไหน" " ค่ะ เวลาออกไปไหนมาไหนด้วยกัน
พี่พัดจะสนใจแต่เรื่องที่ตนกำลังคิด แต่วิธเขาจะมองแต่ผู้หญิง
พี่พัดไม่ใช่คนเจ้าชู้ แต่คุณวิธเป็นคนประเภทนั้น ปั๋มรู้มานานแล้ว
เพราะฉะนั้นเวลาเขามีท่าทางผิดปรกติ ปั๋มจะอยู่ไม่เป็นสุขเลย" "แล้วทำไมไม่เลิกกัน
เพราะความเชื่อมั่นแบบนี้น่ะหรือ" " ฟังดูโง่ใช่ไหมคะ สำหรับปั๋ม
ความเชื่อใจไม่เกี่ยวอะไรกับความโง่ แต่เป็นพื้นฐานของความรัก
ถ้าต้องอยู่กับความหวาดระแวง สู้เชื่อใจไปเลย จะทำให้เรามีความสุขกว่า"
พชรครุ่นคิดถึงความสัมพันธ์ของตนกับไหมพิม "ถ้าต้องอยู่กับความหวาดระแวง
ก็เชื่อใจไปเลยงั้นหรือ" " ณีเคยพูดว่าเขาเกลียดไหมพิมอย่างไร้เหตุผล
ถ้ามีความเกลียดที่ไร้เหตุผลอยู่ในโลกนี้จริง
มันก็ต้องมีความรักที่ไร้เหตุผลอยู่ในโลกนี้ด้วย!"
ปรีชญามั่นใจในจุดยืนของตนกับทาวิธ ด้วยใจที่ใสสะอาดของตนแบบคนที่ตัดสินใจแล้ว
"พี่ไม่เข้าใจอยู่ดี" ปรีชญายิ้มให้พชรรู้ทัน "พี่เข้าใจมันอยู่แล้ว
ไม่งั้นพี่คงไม่ว้าวุ่นเรื่องไหมพิมหรอก" "ปั๋ม!" พชรตกใจ "
ตั้งแต่เกิดเรื่องชายลึกลับ เอาผ้าผืนนั้นมาทิ้งไว้ในร้านเรา
พี่อ้างเรื่องนี้ดูแลไหมพิมมาตลอด ปั๋มดูนิดเดียวก็รู้ว่าพี่คิดยังไงกับไหมพิม"
"พี่ก็แค่" พชรอึกอัก "พี่ก็เหมือนปั๋ม มีทางเลือกแค่สองทาง หวาดระแวงต่อไป
หรือไม่ก็เชื่อใจเขา แล้วช่วยเขาแก้ปัญหา" พชรเครียดทันที สับสน ปรีชญายิ้มให้
ยังใจเย็นอยู่ ไหมพิมคิดอยู่นาน และในที่สุดเธอก็ตัดสินใจลาออกจากร้าน
ทันทีที่พชรรู้เขาก็เรียกเธอไปคุยตามลำพัง "คุณยะบอกว่า แค่มีดปัก
คงเอาผิดอะไรไม่ได้ คุณจัดการอะไรกับไหมไม่ได้หรอกค่ะ" "ไหมพิม ถ้าเรื่องมีดปัก
อภัยให้ได้ เรื่องตบตีกับมณีกัญญาก็แก้ไขได้ด้วยการลาออก แล้วเรื่องทาวิธ
คุณจะทำยังไง!" "คุณมาก็ดีแล้ว คุณไปเป็นเพื่อนฉันที่ที่หนึ่งสิคะ" ไหมพิมมองพชร
คิดจะรับผิดชอบทุกอย่างตามที่ตนทำได้ เธอเตรียมตัวไว้ทุกอย่างแล้ว ที่ร้านอาหาร
ทาวิธเข้ามาอย่างกระตือรือร้น หน้าชื่น แต่พอเห็นพชรนั่งกับไหมพิมก็หน้าหงิกทันที
"ไหม ผมดีใจมากเลยนัดที่ไหมโทรหาผม คุณพชร อยู่ด้วยหรือ!?"
"ก็ไม่ได้อยากอยู่นักหรอก ดูคนเขาแอบคบชู้กัน สนุกตรงไหน" พชรโกรธ
"เชิญคุณวิธนั่งลงก่อนเถอะค่ะ" "มีเรื่องอะไรกัน" "ไหมเขียนจดหมายลาออกแล้ว
ไหมกำลังจะไปต่างจังหวัด" ทาวิธตกใจ "ลาออก!" "ไหมไม่รู้ว่าที่ผ่านมา
ไหมทำอะไรให้คุณเข้าใจผิด แต่ไหมขอบอกคุณวิธต่อหน้าคุณพชร
ไหมไม่ได้คิดอะไรกับคุณเลย" ทาวิธเดือดดาลโมโห "ไหม นี่ไหมหันไปคบกับเขางั้นหรือ!"
"เปล่าค่ะ สิ่งที่ไหมต้องการคือ ออกไปจากบ้าน ออกไปจากร้าน และ
ออกไปจากชีวิตของพวกคุณทุกคน!" "นี่คุณ" พชรเองก็คาดไม่ถึง "
ไหมไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้น ไหมแก้ไขอดีตไม่ได้
แต่ไหมต้องป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก
เพราะฉะนั้นไม่ว่าคุณวิธจะเข้าใจว่าไหมคิดกับคุณยังไง ก็ขอให้รู้ไว้
ว่าไหมไม่มีวันทรยศคุณปั๋มด้วยการยุ่งเกี่ยวกับคุณ!" ไหมพิมพูดเสร็จก็เดินออกไปเลย
"ไหม เดี๋ยวสิไหม ไหม นี่คุณพัด คุณบังคับให้ไหมทำแบบนี้หรือ" "เปล่า
เขาทำของเขาเอง ผมยังคาดไม่ถึงด้วยซ้ำ" พชรพูดเสร็จก็เดินออกไปอย่างเย็นชา
ทาวิธตามพชรไป และขอร้องไม่ให้เขายุ่งกับเรื่องระหว่าง เขา ปรีชญาและไหมพิม
พชรสุดทนต่อยทาวิธลงไปกองแล้วเดินจากไป ไหมพิมเศร้ากับชีวิตของตัวเธอเอง
จึงไปไหว้พระที่วัดแห่งหนึ่ง " สิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ้าขา ลูกเข้าตาจนแล้ว ไม่มีงาน
ไม่มีเงิน ไม่มีอนาคตอีกต่อไปแล้ว
ขอให้บุญกุศลช่วยดลบันดาลให้ลูกหาทางออกได้ด้วยเถอะ" ไหมพิมกราบพระ
แล้วเดินมาที่พระสงฆ์รูปหนึ่งที่นั่งสมาธิอยู่แถวนั้น ไหมพิมเดินมาไหว้พระสงฆ์
พระสงฆ์ลืมตาขึ้นมองไหมพิมอย่างสงบนิ่ง พระสงฆ์รดน้ำมนต์ให้ ไหมพิมจะลุกไป
พระเรียกไว้ "เดี๋ยวสิโยม" ไหมพิมลงมานั่งใหม่ พระมองไหมพิมด้วยความเมตตา
"รับสายสิญจน์นี่ไป ผูกเลยนะ" ไหมพิมมองอย่างงๆ แล้วเริ่มผูกกับมือ
และสายสิญจน์เส้นนี้ทำให้เจ้าสีเกดเข้าสิงร่างไหมพิมไม่ได้
ทำให้เจ้าสีเกดแค้นใจมากที่ไม่สามารถบังคับอะไรไหมพิมได้อีก ทาง
ด้านพชรถูกภุมรีบังคับให้พาไหมพิมไปซื้อผ้าโบราณที่ต่างจังหวัด
พชรจึงไปบังคับไหมพิมอีกทีหนึ่ง
เขาหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของไหมพิมและลากเธอออกจากบ้านมา "นี่ปล่อยนะ คุณจะพาฉันไปไหน
ปล่อยนะ ปล่อย" " อย่ามาทำท่าทางอ่อนแอต่อหน้าผม คนที่กล้าเอามีดปักประตูขู่ชาวบ้าน
คนที่แย่งแฟนผู้มีพระคุณ มันต้องเข้มแข็งกว่านี้สิ เลิกทำท่าคิกขุอาโนเนะได้แล้ว"
"คุณจะพาฉันไปไหน" "ผมคิดแล้วไม่ผิด คุณไม่ได้มีงานทำที่ไหนหรอก
คุณไม่มีเงินเดือนแล้ว ไปต่างจังหวัดกับผม หาเงินกลับมาสักก้อน น่าจะดีสำหรับคุณนะ"
ไหมพิมเข้าใจว่าพชรชวนไปทำมิดีมิร้าย เลยตบหน้าพชร เปรี้ยง พชรเจ็บ "อืมแบบนี้สิ
ค่อยมีรสชาติขึ้นมาหน่อย" พชรลากเดินต่อไป "นี่ปล่อยนะปล่อย คุณจะพาฉันไปไหนบอกมานะ
คุณต้องการอะไรบอกมาสิ!" "ทำไม กลัวหรือ ผมว่า
ผมน่ากลัวน้อยกว่าไอ้พวกมือปลาหมึกอย่างสองคนนั่นซะอีก" "เรื่องคุณยะกับคุณทาวิธ
คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้เห็นดีเห็นงามอะไรทั้งนั้น ปล่อยนะปล่อย" "โกหก
ผมเห็นทุกอย่างด้วยตาผมเอง เมื่อไหร่จะเลิกปฏิเสธเสียที หา" พชรลืมตัวโมโหมากขึ้น
ไหมพิมสะบัดแล้วล้มลง หัวกระแทกกระถางต้นไม้ เปรี้ยง! พชรตกใจมาก "คุณไหม!"
พชรประคองไหมพิมมาดู ไหมพิมเจ็บ จับหัวตัวเองมีเลือดไหลออกมา มองพชรโกรธ "หึ
คุณคงพอใจแล้วสินะที่ทำให้ฉันเจ็บได้" พชรมองเสียใจมาก
รู้สึกว่าตนทำให้เรื่องบานปลายไปใหญ่แล้ว เขารีบพาเธอไปทำแผลที่โรงพยาบาล
พชรเดินมาหา ไหมพิมเหนื่อยอ่อนเหลือเกิน เสียใจมาก
"ฉันบอกปฏิเสธคุณทาวิธต่อหน้าคุณไปแล้ว ที่ฉันต้องตกงานเนี่ย
ฉันก็ทำเพื่อแก้ข้อกล่าวหาพวกนั้น คุณยังจะต้องการอะไรจากฉันอีก"
"ผมแค่ล้อคุณเล่นน่ะ ที่จริงผมแค่จะพาคุณไป" "ล้อเล่น คุณวิธกับคุณยะ
เขาก็ล้อเล่นเหมือนกันหรือคะ" พชรใช้คำผิดจนไหมพิมร้องไห้ พชรตกใจ
"ฉันเคยสงสัยเหมือนคุณ ทำไมต้องเป็นฉัน ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น คุณวิธกับคุณยะ
เขาจะกล้าทำแบบนี้ไหม" "ฟังนะคุณไหม" ไหม พิมตัดบทว่า "แล้วคำตอบที่ได้รับก็คือไม่
เขาไม่กล้าทำ แต่ที่เขากล้ากับฉัน เพราะฉันไม่มีนามสกุลใหญ่โต
ไม่มีฐานะสูงส่งพอที่จะเอาผิดเขา ไม่มีแม้แต่พ่อแม่พี่น้องที่จะปกป้องดูแล"
ไหมพิมสะอื้น เมื่อนึกถึงความต่ำต้อยของตนเอง พชรอยากอธิบาย "
เขาไม่มีวันให้ฉันเป็นภรรยาหรือแม้แต่แฟน ก็แค่ให้ผลประโยชน์ เล็กๆ น้อยๆ
แล้วนอนกับฉัน เมื่อมีใครถาม เขาก็แค่บอกว่าฉันนั่นแหล่ะที่ยั่วยวนเขา แล้วใครๆ
ก็ต้องเชื่อ เพราะไม่มีใครฟังผู้หญิงจนๆ อย่างไหมพิมคนนี้หรอก!" พชรอึ้งไป
ไหมพิมร้องไห้ตรงหน้า ทำให้เขารู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก ไหมพิมเดินร้องไห้ออกไป
พชรตามมาอธิบาย " ฟังนะ ผมไม่ได้ดูถูกคุณเหมือนสองคนนั่น เอาเถอะ
อาจเป็นความหวาดระแวงที่เกิดขึ้นมาจากตัวผมเอง ผมผิดเอง
ผมต้องการพาคุณไปช่วยงานคุณภุมรีก็แค่นั้น" ไหมพิมไม่ฟังเดินต่อไป พชรเหนื่อยใจ
เดินมาดักหน้า "ผมตั้งใจจะไปอธิบายบนรถ แต่ไม่นึกว่าจะทำให้คุณบาดเจ็บ"
ไหมพิมน้อยใจ "คงดูโง่มากใช่ไหม ถ้าต้องพูดคำว่าขอโทษกับคนอย่างฉัน!" พชรอึ้ง ถอนใจ
ยอมพูดออกไป "ขอโทษ!" ไหมพิมมองหน้าพชร ไม่ถึงกับดีขึ้น เพราะพชรก็ยังทำไปเพราะตนขอ
และท่าทางก็ยังมีวี่แววเย็นชาอยู่ พชรขับรถมาส่งไหมพิมที่หน้าบ้าน
ไหมพิมเดินลงมายังคงไม่พูด แต่แล้วก็เปลี่ยนใจหันมาถาม "งานที่ว่า งานอะไรคะ" พชร
เองก็งง ก่อนจะนึกได้ "งาน อ๋อ คุณภุมรีได้ข่าวมาว่า
เจ้าของผ้าตีนจกโบราณคนหนึ่งในจ.ราชบุรี คิดจะขายผ้าให้กับต่างชาติ
คนรักผ้าอย่างคุณรู้ใช่ไหม ว่าไม่มีใครอยากให้สมบัติของชาติออกไปนอกประเทศหรอก
เขาเลยขอให้เราช่วย" "ช่วยยังไงคะ" " ฝรั่งคนนั้นจะมาซื้อผ้าวันพรุ่งนี้
เขาให้เราไปตัดหน้าซื้อเอาไว้ก่อน คุณภุมรีบอกว่า ให้พาคุณไปด้วย
คุณรู้เรื่องผ้าและเป็นผู้หญิงคุณจะเลือกผ้าที่ถูกต้องมาในราคาที่เหมาะสม
เขาเลยขอให้ผมตามคุณไปด้วยกัน" "ซื้อผ้างั้นหรือ" พชรแววตาอ่อนโยนลง
แต่ยังมีท่าทางระวังตัว "แค่วันเดียวกลับ หวังว่าคุณจะกรุณา" ไหม พิมคิดเล็กน้อย
เดินกลับไปที่นั่งของตนในรถ พชรมองตาม สีหน้าคลายลง บรรยากาศดีขึ้น
ทั้งสองเดินเข้ามานั่ง พชรหันมาบอกเบาๆ ยังไว้ท่านิดๆ "ขอบคุณ"
ไหมพิมนั่งนิ่งไม่ตอบ ไม่มองหน้า พชรขับออกไป

สาปภูษา จบตอน 8

สาปภูษา 9
ทาวิธนั่งอ่านหนังสือตำราเรียน เขากำลังใช้คัตเตอร์เหลาดินสอไว้จดอยู่
มณีกัญญาหิ้วกระเป๋าโน้ตบุคเข้ามา "ไม่มีใครอยู่หรือคะ" "ไปซื้อของที่ห้าง
ทิ้งผมให้เฝ้าบ้านคนเดียว ก็แน่ล่ะ คนขาเป๋อย่างผม
ไปเที่ยวกับเขาก็มีแต่ทำให้เขาช้าลง" "พูดแบบนี้อีกแล้ว นี่ค่ะ คอมพิวเตอร์
เห็นปั๋มโทรไปขอยืม" " เพื่อนผมเขาบอกว่า ไหนๆ ขาคงไม่หายแล้ว ในระหว่างพักราชการ
ให้หาทางเรียนหนังสือต่อ เผื่อจะสอบแล้วโอนไปเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนนายร้อย
เลยอยากได้โน้ตบุ้คไว้ทำงาน นี่เอาตัวใหม่ให้ผมเลยหรือ" "ฉันใช้ตัวเก่าได้
คุณเอาตัวใหม่ไปใช้เถอะ จะได้ทำงานสะดวก" "คุณดีกับผมเหลือเกิน"
ทาวิธซาบซึ้งจากใจจริง มณีกัญญามองทาวิธทั้งรักทั้งแค้น แต่ความรักมีมากกว่า
เดินไปจับมือ "ไม่ใช่คุณคนเดียวหรอกที่ถาม ฉันเองก็ถามตัวเองบ่อยๆ
ทำไมหยุดรักคุณไม่ได้" มณีกัญญาลงมานั่งตักทาวิธ มองด้วยสายตายั่วยวน จนทาวิธใจสั่น
กลืนน้ำลาย "ฉันอยากจะรู้จริงๆ คนเจ้าชู้อย่างคุณ ถ้ามีฉันมานั่งตักอยู่อย่างนี้
คุณจะอดใจไหวไหม" มณีกัญญายิ้มยั่ว ทาวิธเหงื่อแตก มณีกัญญาลูบไล้มือไปที่ตัวทาวิธ
"ว่าไงคะ คุณจะใจแข็งได้แค่ไหน" "ลุกขึ้นเถอะครับ เรื่องของเรามันจบไปนานแล้ว
ผมขอโทษจริงๆ" ทา วิธก้มหน้ายืนยันความคิดของตน มณีกัญญาโกรธ
แล้วยอมลุกขึ้นเลิกยั่วยวน แต่ยังคงอยากกวนประสาททาวิธอยู่
เลยเดินไปหยิบกระเป๋าเงินของตนออกมาเปิดให้ดูรูปที่ติดอยู่
เป็นรูปของทาวิธและมณีกัญญาถ่ายคู่กันเกือบเป็นแฟน "คุณยังเก็บไว้หรือ
นี่คุณไม่กลัวปั๋มมาเห็นหรือไง" "ฉันเจอคุณก่อนปั๋มเสียอีก
ทำไมถึงเลือกปั๋มไม่เลือกฉัน" "ที่จริงผมกับคุณ ก็แค่ เดือนสองเดือน เอ้อ
เราก็ยังไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งสักหน่อย" " เพราะคุณรู้ว่าถ้าคุณคบปั๋ม
ปั๋มจะตามคุณไม่ทัน คุณจะเจ้าชู้กับผู้หญิงอื่นได้ แต่ถ้าเป็นฉัน
คุณจะทำไม่ได้ใช่ไหม ทำไมนะ ทำไมฉันไม่บอกปั๋ม ว่าคุณเคยแม้แต่ทำเจ้าชู้กับฉัน"
"โธ่ ณี ตั้งแต่เล็ก พ่อแม่เราพวกคุณเครื่องบินตายพร้อมกัน
คุณสามพี่น้องต้องโตมาด้วยกันเหมือนพี่น้องที่คลานตามกันมา
คุณคงไม่ทำร้ายปั๋มและตัวเองด้วยการพูดเรื่องของเราหรอกนะ" "ฉันไม่ใช่คนดีหรอกนะ
สักวันฉันอาจอ่อนแอจนบอกความจริงปั๋ม แล้วแย่งคุณมา ฉันอาจจะทำอย่างนั้นก็ได้"
"ไม่หรอก ไม่ คุณไม่ทำแน่" ทาวิธไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น "อย่ามั่นใจนักเลย
เพราะฉันเองยังไม่มั่นใจในตัวเองนัก แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันมั่นใจ ฉันยอมปั๋มได้
แต่ไม่มีทางยอมนังไหมพิม!" "ไหมพิม ไหมพิมมาเกี่ยวอะไรด้วย"
"ถ้าคุณไปยุ่งกับนังนั่น ฉันจะเอาเรื่องคุณจนถึงที่สุด" "โฮ้ย คุณคิดมากไปแล้ว"
"มีหลายคนบอกว่าฉันร้าย แต่คนที่ร้ายและเลวตัวจริงคือคุณต่างหาก ทาวิธ!"
มณีกัญญามองทาวิธทั้งรักทั้งเกลียด ทาวิธจ๋อย โชค ดีที่พชรพาไหมพิมมาด้วย
เพราะเขาถูกยายหลานหลอกเอาผ้ามาขาย ไหมพิมดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่
พชรตะล่อมจนสองยายหลานยอมเอาผ้าของจริงออกมาขายให้ ปรีชญากลับมาถึงบ้านแล้ว
หิ้วกระเป๋าใบย่อมใส่ของทาวิธเข้ามาให้ด้วย "ซื้อของกินมาเยอะเลย
เดี๋ยวกินข้าวด้วยกันนะณี นี่ค่ะวิท หนังสือที่คุณฝากไปเอาที่คอนโด
ฉันเก็บของส่วนตัวมาให้ด้วย" "คราวนี้ผมคงต้องอยู่บ้านนี้ยาวเลย
เกรงใจเหมือนกันนะเนี่ย" มณี กัญญากล่าวลอยๆ "ถ้าอยู่ยาวคราวนี้คงมีงานมงคล
แต่ถ้าต้องไป ก็โทษใครไม่ได้นอกจากความซุกซนของตนเอง ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ
ถ้าคุณเล่นไม่ซื่อ ไม่ได้เจอแค่น้องฉันหรอก คุณจะเจอฉันด้วย โอ๊ะ" ทุก
คนในที่นั้นตกใจ เพราะจู่ๆ แจกันข้างตัวมณีกัญญาก็ตกพื้นแตกเปรี้ยง! ทุกคนงุนงง
ปรีชญาเข้าไปเก็บ เจ้าสีเกดอยู่แถวนั้นมองมณีกัญญา "เจ้าก็ยังเหมือนเดิม
ทำตัวเป็นหมาหวงก้าง ยังไงข้าก็จะทำให้พวกมันเลิกกัน ถ้าเจ้าคิดจะมาช่วยมัน
เจ้าก็ต้องเจอกับข้า!" เจ้า สีเกดหันไปมองที่โต๊ะ
เห็นคัตเตอร์ที่ทาวิธทิ้งไว้กระเด็นจากโต๊ะ หล่นลงไปที่เก้าอี้โซฟา
หงายด้านมีคมขึ้น เจ้าสีเกดมองหน้ามณีกัญญา เรียกชื่อปัจจุบันแล้วยิ้มเหี้ยม !
"นังมณีกัญญา!" มณีกัญญาเหมือน มีใครเรียกมองไปที่แก้วน้ำทรงสูงที่วางอยู่แถวนั้น
เงาสะท้อนสีเกดหน้าผีดูน่ากลัว ส่องประกายแวววับจากแก้วใบนั้นจนมณีกัญญาตกใจ จับอก
มณีกัญญาเดินมาดูที่เงานั่นแล้วนั่งลงบนโซฟาที่มีมีดพอดี
มณีกัญญามองแก้วอีกเงาหายไปแล้ว มณีกัญญามองไปรอบๆว่าแก้วสะท้อนเงาอะไร
"มีอะไรหรือณี" "เปล่าหรอก ฉันคงตาฝาดไปน่ะ ไปหาคุณยายดีกว่า"
มณีกัญญาลุกขึ้นร่าเริง ราวกับไม่ได้โดนมีด จะเดินออกไป
แต่ทาวิธที่มองมาที่ขามณีกัญญาก็ตกใจมาก จนทำของหล่นจากมือ "คุณณี! อยู่เฉยๆ ก่อน!"
มณีกัญญาเหรอหรา
แล้วค่อยมองตามทาวิธและปรีชญาที่มองมาทางต้นขาเหนือเข่าด้านหลังของตน
เลือดไหลเป็นทางดูน่ากลัว "ขา ขาฉัน อ๊าย!" ปรีชญา
รีบปรี่เข้าไปประคองมณีกัญญาที่กำลังเสียขวัญให้นั่งลง
ปรีชญาตะโกนลั่นให้ธงกับมะลิเอากระเป๋าพยาบาลมาเร็ว
ทาวิธเดินไปที่ต้นเหตุหยิบคัตเตอร์มีเลือดเปรอะให้ดูอย่างงุนงงว่ามาอยู่ตรง
นี้ได้ยังไง เจ้าสีเกดอยู่มุมหนึ่ง "ฮึ นังฉาย นังโฉม
ทั้งหมดนี่ไม่ได้สาสมกับที่แกทำกับฉันหรอก ฮึ" เช้า วันใหม่
ไหมพิมนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง ไม่ได้ฝันอะไรจริงจังมากนัก
แต่รู้สึกไม่สบายตัวเวลานอนหลับ เหตุเพราะเจ้าสีเกดยืนจ้องมองขอร้องอยู่ " ไหมพิม
ข้ามีแต่เจ้าเท่านั้นที่เข้าใจข้า ทุกข์มหันต์ของข้ามีแต่เจ้าเท่านั้น
ที่จะผ่อนหนักให้เป็นเบาได้ ไหมพิม ช่วยข้าต่อไปเถอะนะ ถอดสายสิญจน์นั่นออก
แล้วกลับไปทำงานที่ร้านนั่นต่อเถอะ" พชรเดินมาจอดรถมองขึ้นไป
ที่หน้าต่างในห้องไหมพิม เห็นเจ้าสีเกดยืนอยู่ก็แปลกใจว่าใคร
พอมองอีกทีก็ไม่เห็นแล้ว พชรพยายามเคาะประตูเรียก "คุณไหมพิม คุณไหม คุณไหมพิม"
ไหมพิมตื่นขึ้นเพราะเสียงพชร เธอรีบเดินมาเปิดประตูให้พชร "ไม่สบายหรือเปล่า
ทำไมตื่นสายนักล่ะ" "แค่ฝันร้ายน่ะค่ะ คุณเข้ามาก่อน ดิฉันขอเวลาแต่งตัวสักสิบนาที"
ไหมพิมแต่งตัวใหม่และออกมาคุยกับพชร พร้อมยกน้ำมาให้ พชรยื่นซองให้
"ผมส่งผ้าที่เราซื้อได้ ไปให้คุณภุมรีดูแล้ว เธอพอใจมากและฝากเงินรางวัลมาให้คุณ
ตั้งครึ่งของเงินเดือนเชียวนะ" ไหมพิมพยักหน้า ดูยังมึนตึงกับพชรอยู่ "ขอบคุณค่ะ
ทั้ง สองเก้อเขินมองหน้ากัน ไม่มีใครเริ่มบทสนทนาต่อ
พชรเองยิ่งเก้อเขินหนักที่จะพูดเรื่องของตน ไหมพิมเลยคิดเอาว่า
คงหมดการพูดคุยแค่นี้ "คุณมีธุระอะไรอีกหรือเปล่าคะ" พชรชักโมโห "นี่จะไล่ผมหรือ"
"เปล่านี่คะ ก็แค่สงสัย" พชรเริ่มพูดเรื่องความรู้สึกตนออกมา
แต่ก็ลำบากที่จะพูดมันให้จบ "นั่นค่าจ้างที่คุณช่วยงานคุณภุมรี
แต่ส่วนที่คุณช่วยงานผม เอ้อ" ไหมพิมชิงตัดบท "ไม่ต้องหรอกค่ะ"
"นี่คุณจะไม่รับหรือ" "คุณปั๋มช่วยเหลือไหมมามากเหลือเกิน คุณเป็นพี่ชายคุณปั๋ม
ไหมต้องช่วยคุณอยู่แล้ว" พชรเคืองแกมหึง ที่ไหมพิมปฎิเสธตนอยู่เรื่อย
เลยปากพล่อยออกมาไม่รู้ตัว "ทำตัวเป็นคนดีให้คนหลงเสน่ห์อีกแล้ว" ไหม พิมโมโห
"ถ้าคุณจะพูดแบบนี้ ก็กลับไปเถอะค่ะ เดี๋ยวจะหาว่าฉันหว่านเสน่ห์หลอกลวงอะไรใครอีก
สิ่งที่เหลือระหว่างเรา ก็คือคำขอบคุณกับค่าจ้างทั้งหลาย นี่คุณก็ทำเสร็จหมดแล้ว
คงไม่มีอะไรแล้วมั้งคะ" พชรโมโหกว่า "คุณทาวิธ
กับคุณยะนี่เขาไปทำดีกับคุณตอนไหนหรือ
ทำไมไม่เคยเห็นคุณขับไล่ไสส่งเขาเหมือนผมบ้างเลย!" "คุณพัด
นี่คุณจะเอายังไงกับฉันอีก ฉันตามอารมณ์คุณไม่ทันหรอกนะ" พชรงอน
"ผมมีของขวัญตอบแทนที่คุณช่วยงานผม วางอยู่หน้าบ้าน
อารมณ์ดีเมื่อไหร่ก็ออกไปดูแล้วกัน" พชรเดินหัวเสียออกไป ไหมพิมอึ้ง
ที่แท้จะให้ของขวัญหรอกหรือ พชร ขึ้นรถจากไปด้วยอารมณ์หงุดหงิด
ไหมพิมตามมาดูก่อนจะหันมาเห็นกล่องของขวัญขนาดใหญ่วางอยู่หน้าบ้าน
พร้อมการ์ดใบหนึ่ง พชรแอบมาวางไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ตนก็ไม่รู้ "จักรเย็บผ้า"
ไหมพิมเปิดการ์ดออกอ่าน " คุณชอบงานเย็บปักถักร้อย
เครื่องมือนี้จะช่วยให้คุณไม่ต้องนอนดึกและยังช่วยให้คุณมีรายได้แม้จะไม่มี งานทำ
เชื่อผมเถอะ คนดีไม่ตกอับหรอก" ไหมพิมถอนใจ จับกล่องใบนั้น
"ของแพงขนาดนี้เอามาให้เราทำไม คุณพัด ฉันไม่เคยเข้าใจเลย คุณคิดยังไงกับฉันกันแน่"
ทาง ด้านที่ร้าน เจ้าสีเกดก็ไปปั่วแกล้งนุช และทำให้ที่ร้านวุ่นวายมาก
จนทุกคนมาประชุมกันที่บ้านปรีชญา มณีกัญญาต่อว่านุชที่ทำงานพลาด
ทาวิธแกล้งบ่นว่าคนเก่งๆ อย่างไหมพิมหาไม่ได้แล้ว
แต่มณีกัญญาค้านว่ายังไงก็ไม่ได้เด็ดขาด ปรีชญากลุ้มไม่รู้จะเอายังไงดี

สาปภูษา จบตอน 9

สาปภูษา 10

วันต่อมาเจ้าสีเกดก็ทำให้นุชโดนต่อว่าหนักกว่าเก่า
เพราะส่งของไปให้ผิดคน จนทุกคนต้องกลับมาปรึกษากันอีกทีว่าจะเอายังไง
ปรีชญาขอให้พชรช่วยตัดสินใจ พชรบอกว่าให้เอาไหมพิมกลับมาทำงาน
แต่มีข้อแม้ว่าปรีชญากับทาวิธต้องแต่งงานกันสักที ทาวิธจำใจเอ่อออ
เพราะก็เข้ามาอยู่ในบ้านปรีชญาแล้ว และเกรงว่าจะทำให้ชื่อเสียงปรีชญาเสีย
มณีกัญญาอยากจะคัดค้านทั้งเรื่องไหมพิมและเรื่องแต่งงานแต่ก็ไม่กล้า
พชรยังบอกว่าเขาจะเป็นคนจ้างไหมพิมเอง
เพราะที่บริษัทเขาต้องการผู้ช่วยอย่างไหมพิมมาก แต่ก็ให้อยู่ที่ร้านเป็นหลัก ไหม
พิมทำงานเย็บผ้าด้วยจักรอยู่ในบ้าน เหมือนมีคนลึกลับบางคนแอบมองไหมพิมจากนอกบ้าน
ไหมพิมเอะใจหยุดมือมองออกมา แล้วก็ตัดใจเย็บผ้าต่อ พอได้ยินเสียงกระถางต้นไม้แตก
เธอก็ตกใจมากหยิบไม้เบสบอลที่เตรียมไว้ข้างตัว เดินไปดูด้วยใจระทึก "ใครน่ะ
ออกมานะ" ไหมพิมฟาดลงมา พชรหลบทัน และยังดึงไหมพิมมากอดไว้ "คุณพัด" "ใช้ได้
ประสาทระวังตัวเตรียมพร้อม มีอุปกรณ์ป้องกันตัวเอง แบบนี้
ผมค่อยไว้ใจให้คุณอยู่บ้านคนเดียวหน่อย"
"ตราบใดที่ตำรวจยังจับคนที่เคยงัดบ้านฉันไม่ได้ ฉันก็ต้องระวังตัวเองหน่อย
คุณมีธุระอะไรอีกคะ" พชรมองหน้าไหมพิม และพากันเดินเข้ามาในบ้าน
"คุณใช้จักรเย็บผ้าที่ผมให้ ทำอะไรหรือ" ไหมพิมเล่าเรื่องงานที่เลี้ยงชีพ ณ
ขณะนี้ให้ฟัง "กระเป๋าน่ะค่ะ อีกหน่อยอาจจะรับซ่อมเสื้อด้วย
คุณมาก็ดีแล้วฉันมีอะไรให้คุณดูด้วย นี่ค่ะสวยไหม" ไหม
พิมหยิบเสื้อผ้าฝ้ายแขนยาวสีอ่อนของผู้ชายที่ตัดเองขึ้นมาให้
ที่บางมุมของเสื้อตัวนั้น ใช้ผ้าลายน้ำไหลชิ้นเล็กๆ
มาตกแต่งเช่นกระเป๋าหรือแขนเสื้อ "เสื้อ คุณตัดให้ผมหรือ"
"ฉันไม่รู้คุณเดาใจฉันถูกได้ไง ว่าฉันต้องการสิ่งนี้มาก ฉันไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไง
เลยตัดเสื้อให้คุณ" ไหมพิมเอาเสื้อมาทาบที่ตัวของพชรเพื่อดูขนาดต่างๆ
ว่าต้องแก้ไขหรือไม่ สีหน้าไหมพิมดูมีความสุข " คุณหน้าตาคมเข้ม
ฉันว่าใส่เสื้อสีอ่อนเหมาะที่สุด ตอนทำงานด้วยกัน
คุณเคยบอกว่าชอบลายน้ำไหลของผ้าน่าน
นี่ฉันเอาลายน้ำไหลมาแต่งที่เสื้อคุณด้วยเห็นไหม อืม สายตาเรายังใช้ได้
แทบไม่ต้องแก้เลย" ไหมพิมพูดไป ก็เอาเสื้อทาบกับตัวพชรดูแขนดูไหล่
จนพชรอึ้งไปที่มีไหมพิมอยู่ใกล้ชิด เขามองหน้าเธอ ความรู้สึกอ่อนโยนมาก
จนไหมพิมต้องมองหน้าพชร "ทำไมคะ" ไหมพิมยังไม่รู้ตัวว่าใกล้ชิด สนใจแต่เสื้อ
พชรแทนที่จะพูดในสิ่งที่ใจคิด กลับไปพูดในสิ่งตรงกันข้ามที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง
ปากเสียตามเคย "ให้ผมคนเดียวหรือว่า" ไหมพิมโกรธมาก ทิ้งเสื้อ ประชดทันที
"มีของคุณทาวิธ คุณภาติยะ แล้วก็ผู้ชายที่ฉันชอบไปหว่านเสน่ห์อีกสักสิบคนได้!"
พชรตกใจ "หา!" "ถ้าจะพูดแบบนี้ ก็อย่าเอาเลยค่ะกลับไปเถอะ"
ไหมพิมโกรธมากเดินหนีไปที่อื่นทันที พชรแค้นตัวเอง เพิ่งรู้ตัวว่าทำผิดเสียแล้ว
เดินตามไป พชรตามง้อ แต่ก็ยังเป็นแบบที่มีฟอร์มอยู่ "ผมก็แค่สงสัย
ทำไมต้องหงุดหงิดด้วย" "ฉันสู้ความหวาดระแวงในใจของคุณไม่ไหวหรอกนะ" พชรจู่ๆ
ก็พูดตรงเป้ากับที่ใจคิดขึ้นมา แม้สีหน้าจะเย็นชา "ผมก็สู้ไม่ไหว
เลยตัดสินใจแก้ไขมันดีกว่าปล่อยไว้เฉยๆ" "แก้ไข" ไหมพิมชะงักอึ้ง สงสัย
"ผมจะจ้างให้คุณกลับไปทำงานเป็นผู้ช่วยโครงการออกแบบพิพิธภัณฑ์ของเรา
ที่บริษัทของผม ให้เงินเดือนเท่าเดิม เริ่มงานวันพรุ่งนี้" พชร
ออกคำสั่งเสร็จก็เดินไปเลย ทำให้ไหมพิมงุนงงมากจนเป็นฝ่ายวิ่งตาม
พชรเดินผ่านออกมาที่ห้องวางจักรและมีเสื้อผ้าของตน ไหมพิมวิ่งตามมาดัก "จู่ๆ
คุณจะมาสั่งๆ แล้วก็กลับไปเลยไม่ได้นะ" "ทำไม" พชรยียวน "คุณควรถามความเห็นฉันบ้าง
ทำไมฉันต้องเชื่อคุณด้วยล่ะ" "ไม่เชื่อหรือ โอเค งั้นผมเอาจักรกลับ
เอาเสื้อผมไปด้วย คุณไม่มีงานพิเศษแล้ว คุณต้องทำ"
พชรเอาเสื้อของตนพาดไหล่และยกจักรเย็บผ้าของไหมพิม ออกไปเฉยเลย
ไหมพิมยิ่งว้าวุ่นไม่รู้ว่าพชรจะเอาไงกับตนกันแน่ "นี่มันบ้ากันไปใหญ่แล้ว
คุณให้ของฉันแล้ว เอาคืนมานะ เอามานี่" ไหม พิมวิ่งตามจะเอาจักรของตนคืน
พชรยียวนต่อไป หยิบจักรออกมาวางมุมหนึ่ง
แล้วหยิบช่อดอกไม้ที่เอามาวางไว้ให้ไหมพิมแทน ไหมพิมอึ้งไป
มองคาร์เนชั่นที่จัดช่อมากับกุหลาบแดง ด้วยความงุนงง พชรเริ่มสนุกที่แกล้งหญิงสาว
ไหมพิมชะงัก อึ้ง "ผมให้คุณ" "ดอกไม้ ให้ฉันทำไม" "คาร์เนชั่น ไว้สำหรับขอโทษ
คำขอโทษ สำหรับการเริ่มต้นใหม่" "คุณยอมขอโทษฉันงั้นหรือ" พชรถอนใจ
พูดเรื่องปัญหาคับอกของตนในเวลานี้ แบบตรงไปตรงมา " ความรู้สึกผมถึงทางตัน
จะง่ายมากถ้าผมโกรธคุณ เลิกคิดเรื่องคุณ แต่ผมทำไม่ได้ มีทางเดียวคือต้องเผชิญหน้า!
คุณต้องกลับไปทำงานกับเราต่อ แล้วเราจะได้ดูกัน ถ้าคุณกลับไปคบกับทาวิธ
ผมจะได้เกลียดคุณให้เต็มที่ และไม่ต้องคิดเรื่องคุณอีก!" ไหมพิมยืนอึ้ง
สิ่งที่พชรพูดเหมือนจะบอกรักกลายๆ แต่ก็ไม่ใช่ ดูแปลกๆ
แต่ไหมพิมไม่ได้สนใจเรื่องพชรมากไปกว่าเรื่องของตนเอง "คุณก็เผด็จการอยู่ดี
คิดแต่เรื่องของคุณคนเดียว ไม่เห็นถามฉันบ้างว่าฉันเต็มใจไหม" "
คุณอยากออกมาทั้งที่ไม่ได้ทดแทนบุญคุณปั๋ม
อยากให้ทุกคนมองว่าคุณเป็นคนเลวต่อไปงั้นหรือ ไม่อยากพิสูจน์ตัวเองบ้างหรือไง
ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่" "อยากให้ฉันพิสูจน์ตัวเองงั้นหรือ" "
ไม่ได้ช่วยงานผมอย่างเดียว คุณต้องกลับไปทำงานที่ร้านตาดทองด้วย
คุณทาวิธกำลังจะแต่งงานกับปั๋ม เขาบอกว่าเขาจะไม่ยุ่งกับคุณอีก
ถ้าคุณไม่ไปยุ่งกับเขาก่อน" ไหมพิมโมโห "ฉันไม่เคยยุ่งกับเขา ที่ผ่านมา
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น" " ผมถึงบอกไง ว่าคุณไม่ควรทิ้งความสงสัยเอาไว้
กลับไปให้รู้ เกิดขึ้นอะไรกับชีวิตของพวกเรากันแน่ ผมจะมารับคุณพรุ่งนี้เช้า ที่นี่
แต่ถ้าคุณไม่มา ผมก็จะทำใจยอมรับ ไม่มายุ่งกับคุณอีก ส่วนเรื่องความคิดถึงบ้าๆ นั่น
ผมจะจัดการเอง" พชรจับมือไหมพิมมารับ ดอกไม้ แล้วเดินจากไป ไหมพิมมองดอกไม้ในมือ
เพิ่งสังเกตเห็นความหมายแฝงบอกรักที่แทรกอยู่ในดอกไม้ โดยที่พชรไม่ยอมพูดถึงมัน
"ดอกคาร์เนชั่นคือขอโทษ แล้วกุหลาบแดงนี่" ไหมพิมจะถาม แต่พชรขับรถออกไปแล้ว
ไหมพิมยิ้มออกมาเมื่อมองดอกไม้ วัน เดียวกัน
รณีนั่งคำนวณหาฤกษ์แต่งงานให้ทาวิธกับปรีชญาอยู่ แต่จู่ๆ
เจ้าสีเกดก็ทำให้รณีตาลายจนจะเป็นลม ปรีชญารีบบอกว่าเธอไม่รีบขอให้รณีพักผ่อนก่อน
ปรีชญาไปส่งรณีที่ห้องแล้วออกมา
ทาวิธจึงตัดสินใจถามปรีชญาว่าทำไมถึงไม่อยากแต่งงานกับเขา ปรีชญาอึ้งไปอย่างอึกอัก
"ทั้งที่ผมรักคุณขนาดนี้ อยากใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคุณ
แต่ผมไม่เคยรู้เลยว่าคุณไม่อยากแต่งงาน" ปรีชญาตัดสินใจบอกในสิ่งที่ตนคิด
"ปั๋มเดินมาถึงทางเลือกสำคัญ มีแค่สองอย่าง การแต่งงานจะทำให้ดีขึ้นสุดๆ
หรือไม่ก็เลวร้ายสุดๆ" "ทำไมล่ะ ก็แค่แต่งงานกัน" " พี่พัดคิดว่า
การแต่งงานจะทำให้คุณหยุดชีวิตที่ปั๋ม แต่ถ้าคุณไม่หยุด
ชีวิตที่หยุดคือชีวิตของปั๋มเอง ปั๋มจะเหมือนตกนรก ไม่มีทางออกไม่มีทางเลือก"
"คุณไม่ไว้ใจผมหรือ" "คุณอยากแต่งงานกับ ปั๋ม
เพราะผู้หญิงอย่างปั๋มเหมือนดวงไฟที่ให้ความอบอุ่น
และสามารถอดทนกับผู้ชายอย่างคุณได้ไม่รู้จักจบ แต่ทุกครั้งที่ปั๋มให้อภัย
ปั๋มให้ความเชื่อใจคุณ แต่ตัวปั๋มเองก็มอดไหม้ ปั๋มเหมือนทำลายตัวเองลงทุกวัน"
"โธ่ปั๋ม ผมไม่ได้มีคนอื่นเลยนะ คุณดูดีๆ สิ ผมมีแต่คุณคนเดียว"
"ปั๋มพร้อมจะแต่งงานหรือไม่อยู่ที่การกระทำของวิท ระหว่างนี้ถ้าปั๋มพบว่า
ปั๋มไว้ใจคุณไม่ได้ ระหว่างเราก็จบ ปั๋มจะไม่ทนต่อไปแล้ว" "ปั๋ม!"
ปรีชญามีสีหน้ามั่นใจจนทาวิธชักกลัวๆ วัน รุ่งขึ้นพชรไปรอรับไหมพิม
จนคิดว่าหญิงสาวจะไม่มาก็จะออกรถ พอดีไหมพิมมาถึง
เธอขอโทษเพราะรู้สึกสับสนกับชีวิตว่าจะยังไงดี แต่พชรก็ดีใจมากที่เธอตัดสินใจมา
"คุณไม่ใช่ฉัน คุณยังสงสัยเรื่องที่เกิดขึ้นถึงขนาดนี้ แล้วตัวฉันเองล่ะ
ฉันพบความแปลกประหลาดในชีวิตฉันมากกว่าพวกคุณอีก
ฉันจะทนสงสัยเรื่องนี้ตลอดชีวิตได้ยังไง" พชรแตะที่มือไหมพิม
"ไม่ว่าเราพบอะไรอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ผมจะอยู่ข้างคุณเสมอ อย่ากลัวไปเลย"
พชรยิ้ม ไหมพิมพยักหน้า พชร พาไหมพิมเข้ามาในที่ทำงานลูกน้อง
ทำงานคุยกันอยู่ในห้องเดียวกัน พวกลูกน้องพชรพากันแซว
และพอพชรหันหลังให้ก็รีบพากันมากระซิบบอกพฤติกรรมของพชรที่ก่อนหน้านี้ ขี้หงุดหงิด
แต่พอวันนี้ยิ้มหน้าบาน ไหมพิมฟังแล้วก็แอบยิ้มปลื้ม จากนั้นพชรก็พาไหมพิมมาที่ร้าน
และหยุดอยู่หน้าร้าน "ทำงานที่บริษัทผมน่ะ ไม่มีอะไรหรอก ต้องที่นี่
จุดเริ่มต้นของปัญหาทั้งหมด คุณพร้อมไหม" "พร้อมค่ะ!" ไหม พิมหวั่นใจ
ทั้งปัญหามณีกัญญา ปัญหาเรื่องผีที่ตนสัมผัสได้ รออยู่ในร้านนี้ แต่ต้องเดินหน้า
ทั้งสองให้กำลังใจตนเองแล้วเดินเข้าไป เจ้าสีเกดอยู่ตรงนั้น
"ข้าเจ้าก็พร้อมเหมือนกัน กลับมาเสียที
ยินดีต้อนรับกลับสู่วังวนความแค้นของเจ้าสีเกดนะไหมพิม" พชรพาไหมพิมเข้ามา
ที่ร้านสดชื่นขึ้นทันที ปรีชญาเดินเข้ามากอดไหมพิม นุชเดินเข้ามาหาเช่นกัน "ไหม
คิดถึงจังเลย" "เมื่อคราวที่แล้ว ไหมเสียมารยาทที่ไม่ได้ไปลาคุณปั๋มด้วยตัวเอง"
"ไม่ต้องพูดแล้ว ไหมรู้นี่ ว่าฉันไม่ได้คิดอะไรเล็กๆ น้อยๆ อย่างนั้นสักหน่อย
แค่เห็นเธอมา ฉันก็ดีใจจะแย่" "ถ้าไหมไม่มาช่วย พี่คงโดนไล่ออกแน่เลย"
นุชจับมือไหมพิมดีใจ มณี กัญญาโผล่ออกมาจากห้องทำงาน
พอประจัญหน้ากับไหมพิมก็ชะงักไป คนอื่นพลอยชะงักไปด้วยลุ้นว่ามณีกัญญาจะโวยวายอะไร
พชรรีบปรามมณีกัญญา "ณี เราตกลงกันแล้วนะ" ผิด คาด มณีกัญญาดูเฉยเมย
ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บอกว่าเธอซื้อกลับข้าวมาเผื่อทุกคน
ทุกคนอึ้งก่อนจะยิ้มออกมา ดีใจที่ไม่เกิดเรื่อง ไหมพิมอาสาไปจัดข้าวมาให้ทุกคน
ไหมพิมเตรียมจัดอาหารและเครื่องดื่มจะออกไปเสริฟข้างนอก มณีกัญญาเดินมาดู
ไหมพิมยิ้มให้ วางใจไปว่ามณีกัญญายอมรับตนแล้ว "คุณณี น้ำส้มคั้นสด ที่คุณซื้อมา
ทานเลยไหมคะ" ไหมพิมยกแก้วน้ำส้มมายื่นให้เอาใจ มณีกัญญารับมาแล้วสาดเข้าหน้าไหมพิม
เจ้าสีเกดอยู่ตรงนั้นด้วย แค้นมาก ขยับตัวทันที! "แกตบหน้าฉัน ยั่วยวนทาวิธ
ฉันผิดตรงไหนที่เกลียดแก" ไหมพิมนิ่ง รู้แล้วว่าตนเข้าใจผิด
มณีกัญญาแค่เก็บความรู้สึกไว้ ไม่แสดงออกก็แค่นั้น ไหมพิมพยายามอดทน
"คุณเกลียดไหมมาก่อนที่จะเกิดเรื่องพวกนั้นเสียอีก" "เพราะฉันรู้ไงว่าแกเป็นคนยังไง
พี่พัดไปรับแกกลับมาทำงานด้วยตัวเอง หมู่นี้เขาดูเปลี่ยนแปลงไป"
"คุณพัดมาเกี่ยวอะไรด้วย" "
พี่ชายฉันมีความสำคัญกับฉันเป็นร้อยเท่าพันเท่ายิ่งกว่าทาวิธ เมื่อก่อน
ฉันตามจองล้างจองผลาญแกเพราะทาวิธ แล้วแกคิดว่าตอนนี้ฉันจะเกลียดแกแค่ไหน ใช่
เพิ่มมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าพันเท่า เพราะฉะนั้น ถ้ายุ่งกับพี่พัด
คิดเอาเองแล้วกันว่าจะเจออะไร" พชรส่งเสียงเข้ามา
ไหมและมณีกัญญารีบปรับท่าทางให้เป็นปรกติ
ไหมพิมรีบหันเสื้อผ้าที่เลอะเทอะของตนเข้าข้างฝา ไม่ให้พชรเห็น
พอพชรถามมณีกัญญาก็ตอบแทนว่าไหมพิมทำน้ำส้มหก และยังใจดีบอกให้ไปล้าง ไหม
พิมกล้ำกลืนหันหนีต่อไป ยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นที่มณีกัญญาตีสองหน้า พชรยิ้มให้มณีกัญญา
ยังคิดว่ามณีกัญญาดีกับไหมพิมแล้ว พชรออกไปแล้ว มณีกัญญาสะใจหันไปหยิบจับของ
ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไหมพิมยืนน้ำตาร่วงต่อไป ทำอะไรไม่ได้
"ฉันจะไม่รบกับแกแบบซึ่งๆ หน้าอีกต่อไปแล้ว
เพราะฉะนั้นไม่ต้องคิดว่าใครจะช่วยแกได้อีก" "บ้าจริงเอาแต่ทำหน้าเศร้า
แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา ในเมื่อเธอไม่สู้ ฉันก็จะจัดการให้เอง" เจ้า
สีเกดพุ่งเข้าสิงไหมพิม ไหมพิมสะดุ้ง แล้วสายสิญจน์ไหมพิมก็วาบขึ้น
สีเกดกระเด็นออกมา สีเกดตกใจมากที่ตนสิงไหมพิมไม่ได้อีก สีเกดมองแขนไหมพิม
"สายสิญจน์นั่น ป่านนี้ยังอยู่อีกหรือ ทำไมไม่เอาออกไปเสียที" ไหมพิมร้องไห้ต่อไป
ในขณะที่มณีกัญญาเชิดใส่ยกจานอาหารออกไป ไม่มีใครทำอะไรได้ สีเกดยืนขัดเคืองใจ เจ้า
สีเกดเข้าสิงไม่ได้ก็คิดจะปลอมเป็นไหมพิม
เลยส่งข้อความไปนัดทาวิธเพื่อพบกันที่ร้านอาหาร
แต่เผอิญทาวิธใส่พระที่รณีให้ออกมาด้วย เจ้าสีเกดเลยร้อนและหายตัวไป
ทาวิธจึงโทรไปต่อว่าไหมพิมว่าหายตัวไปไหน
ไหมพิมงุนงงแต่ก็บอกทาวิธว่าเธอจะไม่ยุ่งกับเขาอีก และขอว่าอย่าโทรหาเธออีก
ไหมพิมเริ่มครุ่นคิดว่าเรื่องแปลกๆ ที่กลับมาอีกครั้งแล้ว "เขาหาว่าเรานัดเขาหรือ
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว แค่วันแรกที่กลับมาทำงาน
ก็มีเรื่องแบบนี้แล้วงั้นหรือ" เจ้าสีเกดกำลังร้องไห้ บอกไหมพิม ขอร้องไหมพิม "
ข้าเจ้าหมดสิ้นหนทางแล้วไหมพิม
ข้าเจ้าจัดการให้ทาวิธเลิกกับปรีชญาไม่ได้ถ้าไม่มีเจ้าช่วยเหลือ
ถอดสายสิญจน์นั่นออกเถอะ ถ้าข้าไม่มีร่างของเจ้า ข้าก็เข้าถึงตัวทาวิธไม่ได้
ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว" ไหมพิมหันไปมองรอบๆ มองไม่เห็นใคร ไหมพิมจับที่ใจของตนเอง
"จู่ๆ ก็เศร้าขึ้นมา เป็นแบบนี้อีกแล้ว" ไหมพิมครุ่นคิด เรื่องแปลกๆ
ที่เกิดขึ้นกับตนเอง สีเกดร้องไห้เข้ามานั่งข้างๆ ไหมพิม "
เจ้าเป็นคนเดียวในโลกที่เข้าใจความทุกข์ของข้า เพราะเรามีชะตาชีวิตที่คล้ายกัน
ถูกทำให้เจ็บปวดโดยคนกลุ่มเดียวกัน ไหมพิม เจ้ารับรู้เรื่องของข้า
เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ ว่าข้าต้องพบเจออะไรบ้าง
ไหมพิมเห็นใจความเจ็บปวดของข้าเถอะนะ"

สาปภูษา จบตอน 10

สาปภูษา 11

เจ้าสีเกดดลจิตให้ไหมพิมรับรู้เรื่องราวตอนเจ้าติสสะจับได้ว่าท่านชายทัดกับเจ้า
สีเกดมีความสัมพันธ์กัน เจ้าติสสะคิดจะฆ่าท่านชายทัด
แต่ท่านชายทัดเอาตัวรอดด้วยการบอกว่ารักเจ้าสีเกดจริงๆ และจะรีบพาพ่อแม่มาสู่ขอ
พร้อมจัดงานแต่งงานอย่างสมเกียรติ หญิงโฉมรู้
ว่าท่านชายทัดไม่คิดจะแต่งงานกับตนแน่แล้ว
จึงพยายามสนับสนุนให้ท่านชายทัดแต่งกับหญิงฉาย
เพราะไม่ต้องการให้เจ้าสีเกดสมหวังในความรัก หญิงโฉมไปพูดให้มารดาของท่านชายทัดรู้
มารดาท่านชายทัดจึงตัดสินใจมาทาบทามสู่ขอหญิงฉาย ซึ่งผู้ใหญ่ต่างเห็นดีด้วย
แต่หญิงฉายกลับหนักใจ เพราะถึงแม้ว่าจะมีใจให้
แต่ก็รู้ว่าท่านชายทัดมีเจ้าสีเกดอยู่แล้ว ไหมพิมกลุ้มมากที่เธอฝันต่อ
เนื่องกันตลอดเวลา และไม่สามารถพูดให้ใครฟังได้
ขณะเดียวกันเธอก็ถูกมณีกัญญาเล่นงานหนักขึ้น
จนเธอทนไม่ไหวตัดสินใจส่งข้อความไปหาพชรเพื่อขอลาออก พชรรีบตรงมาหาไหมพิมที่บ้าน
เพื่อขอคุยด้วย ทั้งสองออกมาคุยกันที่ร้านกาแฟ "คุณณีไม่ต้องการให้ฉันคบกับคุณ"
"ยายณี เขาเป็นแค่น้อง ถ้าเราจะคบกันก็เป็นเรื่องของผม คุณไปฟังยายณีได้ไง"
"คนสองคนคบกัน ก็เหมือนครอบครัวของคนทั้งสองคบกันด้วย" "คุณอ่อนแอขึ้นมาอีกแล้ว
แน่ใจนะ ว่าแค่ยายณี ไม่ใช่เพราะอาลัยอาวรณ์ใครบางคน" ไหม พิมโกรธ "คุณว่าฉันอ่อนแอ
คุณก็เหมือนกันนั่นล่ะ เอาเข้าจริงก็อดหวาดระแวงไม่ได้ คุณเป็นแบบนี้
แล้วฉันจะไว้ใจได้ยังไง ว่าคุณจะปกป้องฉันจากครอบครัวคุณได้" พชรอึ้งไป
ไหมพิมพูดถูก "คุณกลับไปก่อนเถอะ
เราสองคนควรให้เวลาตัวเองได้คิดเรื่องนี้สักสองสามวัน แล้วค่อยมาว่ากันใหม่"
"ต้นเหตุทั้งหมดคือผม ไม่ใช่มณีกัญญา คุณน้อยใจผมมากกว่ามณีกัญญาใช่ไหม"
ไหมพิมน้ำตาคลอ เพราะน้อยใจพชรอยู่จริงๆ "ลาก่อน" ไหมพิมเดินหนีออกไปจากร้าน
พชรคอตกนั่งอยู่ที่เดิม เครียด นิ่ง ไหมพิมร้องไห้อยู่ขณะเดินออกมา ฟ้าเริ่มครืนๆ
คล้ายฝนจะตก "ทำไม ต้องร้องไห้ด้วย บ้าชะมัด เราเป็นใคร เขาเป็นใคร ไม่รู้หรือไง"
ไหมพิมมาหยุดยืนริมถนนรอรถแท็กซี่ ฝน ตกลงมาที่หน้าต่างร้านแล้ว พชรนั่งนิ่งที่เดิม
คิด เครียด เศร้า พชรตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง ในที่สุดความคิดก็ตกผลึก
มือที่คลายอยู่ จู่ๆ ก็กำมือ แววตาเศร้ากลายเป็นมุ่งมั่นฉับพลัน "ไม่ใช่
ไม่ใช่แบบนี้" พชร วิ่งออกไปท่ามกลางสายฝน โดยไม่สนใจว่าตัวจะเปียก น้ำกระจัดกระจาย
ไหมพิมยืนอยู่ มีร่มที่พกมาด้วยกางออกอยู่ในมือ รถแท็กซี่มาจอดรับไหมพิมขึ้นรถไป
พชรวิ่งมาเห็นหลังไวๆ ตัดสินใจวิ่งตามรถแท็กซี่ ท่ามกลางสายฝน "ไหมพิม ไหมพิม!"
ไหมพิมได้ยินแว่วๆ หันไปมองก็ตกใจ พชรวิ่งตามไล่กวดรถแท็กซี่
ตะโกนเสียงดังไม่อายใคร "ไหมพิม! ไม่ใช่แบบนี้! เราจบแบบนี้ไม่ได้!"
พชรวิ่งไปตะโกนไป "ถ้าเราจากกันแบบนี้ เราก็ต้องอยู่กับความสงสัย
ต้องอยู่กับความขี้ขลาดตลอดชีวิต ไหมพิม ไหมพิม" ไหม
พิมบอกคนขับให้หยุดและส่งเงินให้ พอลงมาไหมพิมกางร่มให้ตนเอง พชรวิ่งมาถึง
ลื่นล้มลงตรงหน้าไหมพิม เหนื่อยอ่อน หอบ
เลยไม่ยอมลุกขึ้นมากลายเป็นนั่งคุกเข่าบอกความในใจ "ผมขอโทษ ผมผิดเอง
ทั้งหมดนี้เพราะผมเอง ต่อไปนี้ผมจะไม่ระแวงจะไม่หึงคุณเรื่องทาวิธอีกแล้ว
ผมจะปกป้องคุณจากน้องสาวผม จากทุกอย่าง!" ไหมพิมอึ้งไป ทำไมจู่ๆ พชรคิดได้แล้ว
เธอไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าพชรจะลงทุนขอความรักตนด้วยวิธีนี้ "คุณพัด!" "ไหมพิม
ถ้าเราคบกัน อย่างมากก็ร้องไห้ อกหัก แต่เราไม่ตายหรอก แล้วทำไมไม่ลอง
ทำไมไม่เสี่ยงดู ทำไมล่ะไหมพิม" ไหมพิมเข้าไปประคอง "ลุกขึ้นเถอะ" พชรไม่ยอมลุก
"คำตอบคุณคืออะไร คุณจะเสี่ยงคบกับผมหรือเปล่า" "ถ้าเราคบกัน
คนที่เดือดร้อนที่สุดก็คงเป็นฉัน" "ไหมพิม" พชรขอร้อง ไหม พิมครุ่นคิดหนัก
แล้วในที่สุดก็พับร่มเก็บ ไม่ใช้แล้ว ยอมตากฝน
เพราะพชรเองก็กำลังเปียกปอนอยู่เพื่อตนเหมือนกัน ไหมพิมเงยหน้าขึ้นมองฟ้า
ฝนตกลงมาโปรยปราย ทั้งคู่เปียกปอน ในที่สุดก็ตัดสินใจได้ "ถ้าอยู่ใน บ้าน อยู่ในร่ม
เราคงไม่รู้ว่าโลกนี้ ก็มีสายฝนอยู่ ฝนที่อาจทำให้เราไม่สบาย
แต่ฝนไม่ทำให้เราตายหรอก บางทีนะ เราอาจจะรู้จักชีวิตของเรามากขึ้นจากสายฝนก็ได้
ฉันตกลงค่ะ" พชรถอนใจ โล่งอกที่คำตอบคือตกลง ลุกขึ้นยืน กอดไหมพิม
จูบที่หน้าผากท่ามกลางสายฝน ทั้งสองกอดกัน บรรยากาศความรัก
ทั้งที่ทั้งคู่ตัวเปียกปอน ที่บ้านไหมพิม พชรอาบน้ำเสร็จแล้ว ในเสื้อผ้าชุดใหม่
ของไหมพิม เป็นเสื้อตัวใหญ่สีหวานกับกางเกงเล "เสื้อสีหวานดีนะฮะ กางเกงด้วย"
ไหมพิมใส่ชุดใหม่แล้วเช่นกันทั้งคู่ผมยังเปียก ไหมพิมเอาผ้าผืนเล็กมาให้
"เช็ดผมก่อนค่ะ" พชรรับผ้ามา แต่จับไหมพิมหันหลัง
ใช้ผ้านั้นเช็ดให้หญิงสาวแทนที่จะเช็ดให้ตนเอง "ผมรู้สึกโล่งอก
พูดอะไรตามที่ใจคิดนี่ โล่งอกอย่างนี้นี่เอง" ไหมพิมจู่ๆ นั่งซึมไป หน้าเศร้า
พชรร่าเริง "ผมพูดจริง ด้วยใจจริง นี่ผมน่ะผู้ชายดีนะ เลี้ยงตัวได้ ไม่เจ้าชู้
กำลังขอความรักคุณอยู่ จะไม่พูดอะไรสักคำหรือ" ไหมพิมยิ้มเขินอาย "ค่อยยังชั่ว
ยิ้มออกมาแล้ว นึกว่าจะปล่อยให้เราบ้าไปคนเดียวซะอีก" " ฉันแค่กังวล
ช่วงหลังถ้าคุณสังเกตดูดีๆ ฉันเหมือนตัวดึงดูดปัญหา
มีเรื่องเยอะแยะเกิดขึ้นรอบตัวฉัน ถ้าฉันยังจัดการปัญหาตัวเองไม่ได้
ฉันก็ไม่อยากเป็นภาระของใคร" "เพราะปัญหาของคุณ เราถึงได้เจอกัน
และเพราะปัญหาพวกนี้ ทำให้เรารักกัน เชื่อเถอะ ถ้าเราความรักนั้นเป็นรักแท้
ความรักนี่ล่ะ จะทำให้ความเกลียดชังพ่ายแพ้ ความโกรธแค้นหมดสิ้น
และจะเอาชนะได้ทุกปัญหา!" ทั้งสองกอดกัน มีความสุข มีกำลังใจมากขึ้น
ไหมพิมเดินมาส่งพชรที่รถ ก่อนออกรถพชรพูดขึ้นว่า "จริงสิ คุณเป็นคนละเมอตอนนอน
รู้ตัวไหม" "ฉันหรือคะ" "เมื่อตอนเข้ามา ผมเห็นคุณละเมอ คุณควรรู้ตัวไว้
จะได้ระวังตัว" "ฉันละเมออะไรคะ" "เหมือนคุณพยายามจะถอดสายสิญจน์"
"ถอดสายสิญจน์หรือ" ไหมพิมครุ่นคิด พชรขับรถออกไป ไหม พิมเดินเข้ามานั่งบนเตียง
ครุ่นคิดมองสายสิญจน์ที่มือของตนแล้วมองรอบๆ ห้อง
ไม่ได้กลัวเพราะไม่ได้ปักใจเชื่อว่ามีผีอยู่ ยังคงเชื่อว่าเป็นความฝัน
ความฟุ้งซ่านของตนเอง แต่คิดเผื่อไว้ก่อน ไหมพิมสื่อสารกับเจ้าสีเกด
"ฉันนึกมาตลอดว่า คุณเป็นแค่ความฟุ้งซ่านของฉัน แต่ถ้าคุณมีตัวตนจริงๆ
ฉันขอบอกไว้นะ ว่าฉันไม่เหมือนคุณ เราไม่ได้เหมือนกัน อย่างที่คุณพัดบอก
เมื่อมีความรักของเขา ฉันจะเอาชนะได้ทุกอย่างแม้แต่คุณ!" ลมพัดต้นไม้กรูเกรียว
หน้าต่างประตูบ้านไหมพิม เลื่อนลั่น ปึงปัง เหมือนความโกรธของเจ้าสีเกด "ไหมพิม!
แกจะรักกับใครไม่ได้นอกจากทาวิธ ฉันจะทำให้แกถอดสายสิญจน์นั่น
แกต้องเป็นเครื่องมือแก้แค้นของฉัน คอยดูไปเถอะ ฮึ่ม!"

สาปภูษา จบตอน 11

สาปภูษา 12
ภาติยะ ได้รับรายงานว่ามีข่าวเกี่ยวข้องกับคดีที่เขาทำอยู่ นั่นคือเมื่อ 3
เดือนก่อนยายตลับซึ่งเป็นอดีตคนรับใช้ในวังได้ถูกฆ่าโดยชายลึกลับ และชิงผ้าตาดทองไป
แต่ตำรวจเพิ่งพบศพ ภาติยะจึงบอกให้ปรีชญา ไหมพิมและทุกคนรู้
ภาติยะขอผ้าผืนนั้นไปเป็นของกลางชิ้นสำคัญ มณีกัญญาหงุดหงิดมาก
เธอบอกว่าไม่เชื่อว่ายายตลับจะเป็นเจ้าของผ้า
เพราะผ้าแบบนี้ต้องเป็นของเจ้านายชั้นสูงเท่านั้น
และกล่าวยายตลับว่าน่าจะเป็นคนขโมยมา แก้วใจหลานสาวของยายตลับไม่พอใจมาก
ทำให้เกือบมีเรื่องกัน ภาติยะตัดบทขอเก็บผ้าไว้ก่อน
และสืบว่าใครเป็นเจ้าของถึงจะคืนให้ พชรประกาศให้ทุกคนรู้ว่า
เขากับไหมพิมคบเป็นแฟนกันแล้ว ทาวิธตกใจมากเพราะเสียดายไหมพิม
ขณะที่มณีกัญญาไม่พอใจแต่ก็นิ่งจนทุกคนแปลกใจ ก่อนจะลุกพรวดออกไป
มณีกัญญาเดินออกมาที่สวน อย่างเครียดจัด ที่วันนี้เสียทั้งผ้าและพี่ชาย
ทางด้านพชรพาไหมพิมออกมาเดินในสวน "คุณไม่ยอมเชื่อฉัน" ไหมพิมต่อว่ากลายๆ
เพราะเธอขอร้องว่าไม่ให้บอกเรื่องคบกัน "ผมไม่ชอบปิดบัง
เราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย" ไหม พิมนั่งลง สีหน้าไม่สบายใจ "อย่ากลัวไปก่อนเลยน่า
ณีเขาก็ไม่เห็นว่าอะไรสักหน่อย ตรงนี้มืดจัง ผมไปเปิดไฟก่อน
เดี๋ยวงูเงี้ยวเขี้ยวขอออกมา" พชรเดินเข้าบ้านไป ทิ้งไหมพิมไว้
ระหว่างที่รออยู่มณีกัญญาโผล่มาอย่างน่ากลัว ไหมพิมตกใจ "คุณณี!"
"กำลังมีความสุขมากสินะ จะได้ผัวรวย จะได้เป็นพี่สะใภ้ฉัน
คงคิดสินะว่าเธอชนะฉันแล้ว" "คุณณีคะ ฉันกับคุณพัดเพิ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่เดือน
เรายังไม่รู้หรอกค่ะ ว่าเราจะไปกันได้ไหม คุณอย่าเพิ่งคิดมากไปเลยนะคะ" "เมื่อกี๊
ฉันนิ่งเพราะถ้าฉันอาละวาดไป จะมีคนเข้าไปช่วยเธอ แต่ตอนนี้ไม่มีใครแล้ว
นังไหมพิม!" มณี กัญญาหน้าตาเอาเรื่อง ย่างสามขุมเข้ามาหา ไหมพิมถอยกรูดกลัวมาก
เจ้าสีเกดยืนอยู่มุมหนึ่ง โกรธแค้นมณีกัญญา แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเข้าใกล้ไม่ได้
"เห็นหรือยัง ไหมพิม นังหญิงใจชั่วคนนี้ มันแค่รอโอกาสเท่านั้น ถอดสายสิญจน์ออกสิ
ข้าจะเข้าไปอยู่ในตัวเจ้า ข้าจะช่วยเจ้ากำจัดมันเอง!" มณีกัญญาเข้าไปตบไหมพิม
เปรี้ยง! ไหมพิมร่วงลงไปกองกับพื้นหญ้า "อย่าค่ะอย่า คุณณี"
เจ้าสีเกดเข้าซ้อนร่างของไหมพิมแล้วกระเด็นออกมา เข้าสิงไม่ได้สักที
พยายามตะโกนบอกให้ไหมพิมถอดสายสิญจน์ มณี กัญญาลงไปนั่งคร่อม จะตบอีก
ไหมพิมยกมือขึ้นขวาง ไม่กล้าตบได้แต่ปัดป้อง มณีกัญญาจับที่ข้อมือไหมพิม
แล้วนิ้วไปสอดเข้าที่สายสิญจน์ ไหมพิมพยายามดึงข้อมือตนเองออก ยื้อไปยื้อมา
นิ้วมณีกัญญาสอดเข้าไปเกี่ยวสายสิญจน์จนขาด ทั้งสองยื้อกันไปมา
มณีกัญญาตบไหมพิมอีกสองสามฉาด เจ้าสีเกดเห็นเข้าดีใจมาก "ฮะฮะฮ่า ในที่สุด
มันก็ทำตัวมันเอง มันทำสายสิญจน์ขาด มันเชื้อเชิญข้าเข้าไปจัดการกับมันด้วยตัวเอง"
เจ้า สีเกดเข้าสิงไหมพิมทันที ไหมพิมที่กลัวลนลาน
ดวงตากลายเป็นสีแดงเปลี่ยนเป็นคนละคน พละกำลังมหาศาล ไหมพิมเป็นฝ่ายได้เปรียบ
ลุกขึ้นไปนั่งคร่อมแล้วตบมณีกัญญา "นังคนใจหยาบ นี่แน่ะ นี่!" มณีกัญญาโดนตบซ้อนๆ
กันสามฉาด อึ้งไป "อีบ้า นี่จู่ๆ แกไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน"
"ถามว่าฉันเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนหรือ นี่แค่ครึ่งเดียวเท่านั้นนะ" ไหมพิมบีบคอ
ดึงมณีกัญญาขึ้นสูงจนขาลอยจากพื้น มณีกัญญาลิ้นจุกปาก ดวงตาของไหมพิมเหี้ยมโหด
ชนิดฆ่าคนได้! "ด้วยแรงโกรธเกลียดของข้ากับไหมพิมที่รวมกัน ไม่ต้องสงสัยเลย
ข้ากับไหมพิมจะจัดการส่งแกไปลงนรกเดี๋ยวนี้ล่ะ!" มณี กัญญาไม่ได้ยินที่ไหมพิมพูด
เพราะมัวแต่ดิ้นพราด หายใจไม่ออก มือของเธอปัดไปมา และโดนกระถางตกแตกลงมา
เสียงกระถางตกแตกลงมาดังไปถึงเรือนใหญ่ พชร ปรีชญาและทาวิธได้ยินก็รีบวิ่งออกไป
ไหมพิมบีบคอมณีกัญญายกลอยอยู่ เสียงของพชรดังมาก่อน พอได้ยินเสียง
ไหมพิมปล่อยมณีกัญญาร่วงลงพื้นทันที ผีเจ้าสีเกดออกจากร่าง ไหมพิมล้มลงกับพื้น
ไหมพิมเจ็บปวดงุนงง มณีกัญญาไอแค่กๆ พวกของพชรมาถึง มณีกัญญาลืมตัว
พุ่งเข้าไปบีบคอไหมพิมทันที "อีนี่ แกจะฆ่าฉัน แกตายเสียเถอะ" "โอ๊ย คุณณีอย่าทำไหม
ไหมเจ็บ อย่าค่ะอย่า" ทุก คนเข้าไป ดึงมณีกัญญาออกมาจากตัว และเข้าไปประคองไหมพิม
พชรผลักมณีกัญญาไป ทุกคนมองมณีกัญญา ทิ้งมณีกัญญาไว้คนเดียวในฐานะคนเลวร้าย
"ไหมเป็นอะไรหรือเปล่า" ไหมพิมร้องไห้น้ำตาไหลริน กลับมาอ่อนแอ ในอ้อมกอดของพชร
"ไหมรักกับคุณพัดด้วยใจจริง เห็นใจเราเถอะนะคะ อย่าทำร้ายไหมอีกเลย ไหมกลัว ไหมเจ็บ
ฮือ ฮือ" " อีบ้า อีโกหก แกนั่นล่ะ ที่คิดจะฆ่าฉัน พี่พัด คุณวิท ปั๋ม
นี่ไม่มีใครเป็นห่วงฉันหรือไง ไปห่วงนังนั่นทำไม มันกำลังจะฆ่าฉันรู้ไหม" "ณี
ไหมพิมเขาสู้คุณไม่ได้หรอก" "พอเถอะณี นี่ไม่ใช่ครั้งแรกนะที่เธอทำแบบนี้
เธอไม่เบื่อ แต่พวกเราทุกคนเบื่อแล้วนะ" " มณีกัญญา
เลิกจุ้นจ้านวุ่นวายกับคนอื่นได้แล้ว พี่ยืนยันจะคบกับไหมพิมต่อไป
ถ้าเธอคิดจะใช้กำลังกับไหมพิมอีก คราวหน้า อย่าหาว่าพี่ไม่เตือน!"
พชรประคองไหมพิมลุกขึ้นเดินไป "เป็นอะไรมากไหม ต้องไปหาหมอหรือเปล่า" มณี
กัญญาฟังทุกอย่างแทบกรี๊ด "อีไหมพิม! หยุดออดอ้อนพี่ฉันได้แล้ว
นังคนลวงโลกตีสองหน้า นี่วิธ ปั๋ม เธอต้องเชื่อฉันนะ เธอต้องเชื่อฉัน"
ทาวิธกับปรีชญาทำหน้าเบื่อหน่ายมณีกัญญา "พอเถอะน่าณี" มณีกัญญาแทบอยากจะบ้าตาย
เพราะไม่มีใครเชื่อตนเองเลย พชรมาส่งไหมพิมเข้าบ้าน เจ้าสีเกดยืนห่างไป
และกล่าวลอยๆ ว่า " เห็นหรือยังไหมพิม แค่เธอปล่อยฉันเข้ามาอยู่กับเธอ
เธอก็จะกลายเป็นผู้ชนะ อาวุธที่ลงทุนน้อยที่สุดของผู้หญิง คือมารยาสาไถย
ฉันเคยใช้มันได้ผลมาแล้ว เธอรู้ไหม ไหมพิม" เจ้าสีเกดคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต
เมื่อครั้งนั้นเธอเจ็บปวดมาก
เมื่อรู้ว่าพ่อแม่ของท่านชายทัดพาผู้ใหญ่ไปสู่ขอหญิงฉาย "
ข้าเจ้าไม่มีพ่อแม่พี่น้อง มีแต่เพียงปู่ที่ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์
แต่สองพี่น้องนั้นมีทุกอย่าง ข้าจึงพ่ายแพ้ ไม่เหมือนตอนนี้
ข้ามีเจ้านะไหมพิม"

สาปภูษา จบตอน 12

เครดิต : www.oknation.net/blog/lakorn

ความคิดเห็น

.: ต้องการแสดงความคิดเห็น กรุณาบันทึกความคิดเห็นของคุณลงบนแบบฟอร์มข้างล่างนี้ ขอบคุณค่ะ :.

ละครปัจจุบันตอนล่าสุด

(ตอนอื่น ๆ)

ตอนที่ 7 - 12

ละครที่ฉายอยู่ปัจจุบัน

จามอง ยอดหญิงผู้พิทักษ์แผ่นดิน (3)

ซอนต๊อก มหาราชินีสามแผ่นดิน (15)

ร่วมแสดงความคิดเห็น

* ชื่อ :

อีเมล์ :

* รายละเอียด :

ใส่ข้อมูลได้อีก ตัวอักษร

* ใส่ค่าตามภาพ :

SABUYJAISHOP ผู้ให้บริการทางการตลาดออนไลน์ สำหรับร้านค้าหรือผู้ประกอบการ ที่ต้องการนำเสนอสินค้า โฆษณา ประชาสัมพันธ์ร้านค้า หรือสินค้าในร้าน โดยเรามีเครื่องมือที่จะช่วยอำนวยความสะดวกในการเปิดร้านค้า โฆษณาสินค้า และระบบการสั่งซื้อสินค้าไว้พร้อมสรรพแล้ว สำหรับผู้ที่ต้องการช่องทางในการทำธุรกิจขายสินค้าออนไลน์