|
|
| |
 |
เรื่องย่อละคร
ตามบทโทรทัศน์ |
|
|
|
| |
เมียหลวง [
ตอนที่ 3 - 4 ]
|
| |
จำนวนคนเข้าชม : 425 ครั้ง update
: 17/3/2009
|
| |
|
|
| |
|
| |
เมียหลวง 3
บรรยากาศในงานเลี้ยงวันเกิดของอนิรุทธิ์ดูคึกคัก
วิกันดานั่งโต๊ะเดียวกับ ฉวีเพ็ญ อนงค์นารถ สีหนาทและพลเวทย์
ส่วนอนิรุทธิ์นั่งอยู่ที่โต๊ะอรอินทร์ ถาวร วรนารีและสิทชัย
นงค์นารถกับฉวีเพ็ญเห็นอรอินทร์คอยกระซิบกระซาบพลางหัวเราะต่อกระซิกกับ
อนิรุทธิ์อย่างสนิทสนมก็นึกสงสัยจึงสะกิดถามวิกันดา ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร
"น้องสาวคุณถาวร เพิ่งกลับจากออสเตรเลีย" วิกันดาปรายตามองอรอินทร์
"ทำไมถึงได้ดูสนิทสนมกับคุณรุทธิ์ถึงขนาดนั้นล่ะ
เขาผูกขาดคุยกับคุณรุทธิ์คนเดียวเลยนะ รู้หรือเปล่าว่าคุณรุทธิ์มีลูกมีเมียแล้ว"
ฉวี เพ็ญกับอนงค์นารถใส่เป็นชุด พลเวทย์กับสีหนาทมองหน้าภรรยาตัวเองแล้วทำท่าอึดอัด
สีหนาทรีบสะกิดชวนฉวีเพ็ญกลับ วิกันดาได้ยินก็เอ่ยถามว่างานไม่สนุกหรือ
อนงค์นารถจึงหันไปสั่งพลเวทย์ให้ชวนสีหนาทออกไปยืดเส้นยืดสายก่อนแล้วค่อย
กลับมาเต้นรำ พลเวทย์ทำท่าตกใจเมื่อรู้ว่าต้องออกไปเต้นรำเพราะกลัวบาป
อนงค์นารถนึกรำราญสามีตัวเอง สีหนาทจึงดึงพลเวทย์ออกไป
วิกันดามองตามทั้งคู่แล้วบ่นว่า "ท่าทางคุณเวทย์กับคุณสีหนาทจะไม่ค่อยสนุก"
แต่ฉวีเพ็ญกับอนงค์นารถกลับหัวเราะบอกว่าถ้าสามีกลับมาจะลากออกไปเต้นรำให้เข็ด
อนิรุทธิ์ขยับตัวบอกกับอรอินทร์ว่า ขอตัวเดี๋ยว อรอินทร์สวมบทนางเอกถามว่า
"จะไปหาคุณพี่หรือคะเชิญค่ะ อรก็กำลังจะบอกพี่รุทธิ์เหมือนกัน
ปล่อยให้เธอนั่งกับเพื่อนตั้งนานแล้ว" อนิรุทธิ์ยิ้มรับแล้วลุกออกไปหาวิกันดา
วรนารีมองตามอนิรุทธิ์แล้วแอบกัดอรอินทร์ "ร้ายลึกนะยะ"
"ของอย่างนี้ต้องใจกว้างหน่อย" อรอินทร์ยิ้มอย่างมีแผน
หันไปมองอนิรุทธิ์ที่พาวิกันดาออกไปเต้นรำเปิดฟลอร์ "อรเขาชมคุณแทบไม่ขาดปากเลย"
อนิรุทธิ์ชวนคุย "ไม่ชมก็แย่แล้วค่ะ อุตส่าห์ปล่อยสามีให้ไปนั่งคุยด้วยตั้งนาน"
"ไม่ใช่อย่างนั้น" "แล้วมันอย่างไหนล่ะคะ นั่น
เขาออกมาเต้นกับคุณสิทธิชัยแล้วละค่ะ" วิกันดาว่า
อนิรุทธิ์หันไปดูก็เห็นอรอินทร์ส่งยิ้มหวานให้ เขาหันกลับมาตัดพ้อวิกันดาว่า
ชอบจับผิดเขา แต่วิกันตอกกลับว่า "พนันกันไหมล่ะคะ ฉันว่าฉันจับถูก"
แล้วเพลงก็เปลี่ยนจังหวะเป็นลาติน อนิรุทธิ์ ชวนวิกันดากลับโต๊ะอ้างว่า ไม่ถนัด
ในขณะที่อรอินทร์ยังคงเต้นอยู่กับสิทธิชัยอย่างมีชั้นเชิงและสวยงาม
แล้วเธอก็ส่งสายตาท้าทายมายังอนิรุทธิ์
อนงค์นารถโกรธแทนวิกันดาจึงชวนวิกันดาออกไปเต้นแข่งกับอรอินทร์ แต่วิกันดาปฏิเสธ
"เราไม่อยากออกไปให้ใครเปรียบเทียบ"
อนงค์นารถพอจะเข้าใจเมื่อเห็นสายตาอนิรุทธิ์จับจ้องไปที่อรอินทร์
แล้ววิกันดาก็ลุกออกไปข้างนอกโดยที่อนิรุทธิ์ไม่ทันรู้ตัว พล
เวทย์กับสีหนาทที่จะกลับเข้างาน พบวิกันดาเดินสวนออกมาก็แปลกใจ
วิกันดาบอกกับทั้งคู่ว่า จะออกมานั่งสักพักสักหน่อย
เพราะข้างในเปิดเพลงเสียงดังเธอรู้สึกปวดหัว สองหนุ่มอาสาอยู่เป็นเพื่อน
แต่วิกันดาปฏิเสธ พวกเขาจึงเดินกลับเข้าไปในงาน
แล้วบอกับภรรยาของพวกตนว่าวิกันดาหนีออกไปนั่งที่ล็อบบี้แล้ว
ฉวีเพ็ญกับอนงค์นารถที่กันท่าอรอินทร์อยู่รีบออกไปตามวิกันดา
อรอินทร์จึงได้โอกาสเข้ามาลากอนิรุทธิ์ออกไปเต้นรำด้วยกัน อนงค์นารถกับ
ฉวีเพ็ญพาวิกันดากลับเข้าไปในงาน
เพราะอยากจะรู้ว่าอรอินทร์กับอนิรุทธิ์จะยังกล้าอยู่ไหม ถ้าเห็นวิกันดา
แล้วทั้งคู่ก็ต้องอึ้งเมื่อเห็นอรอินทร์ซบอนิรุทธิ์ด้วยอากัปกิริยาเคลิบ
เคลิ้มในจังหวะเพลงหวานเพราะมีวรนารีคอยกำกับนักตรีให้ วิกันดาซ่อนความเจ็บปวด
เธอมองภาพนั้นด้วยสีหน้าสงบ ฉวีเพ็ญกับอนงค์นารถทนไม่ไหวจะลากวิกันดาเข้าไปลุย
แต่วิกันดาบอกว่า "ช่างเถอะ" "แม่พระ" อนงค์นารถกับฉวีเพ็ญต่อว่า
วิกันดานิ่งนัยน์ตามีแววขมขื่น
แล้วกลับนิ่งสนิทจนคนอื่นอ่านไม่ออกว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่ หลัง
จากงานเลี้ยงเลิกลา อรอินทร์ก็อ้อนให้อนิรุทธิ์ตามเธอไปที่รถ
เพื่อมอบของขวัญให้แล้วหันมาพูดยั่ววิกันดาว่า
เธออยากให้อนิรุทธิ์เป็นคนสุดท้ายเพราะเขาจะได้จำได้ "ไปซิคะรุทธิ์
เดี๋ยวจะได้รีบกลับ" วิกันดาสั่ง อนิรุทธิ์ขยับจะออกเดินกับอรอินทร์
อนงค์นารถสั่งให้วิกันดาตามไปด้วย เธออ้างกับทุกคนว่า "เดี๋ยวนี้ปาปารัชซี่เยอะแยะ
ไปรับมอบของขวัญกันสองต่อสองเดี๋ยวจะเป็นข่าว
เพราะถึงไม่ใช่ดาราแต่วิก็มีคนรู้จักมากค่ะ"
"คุณพี่นี่เป็นเพื่อนที่ประเสริฐที่สุดในโลกเลยนะคะ" วรนารีแขวะ " ยอมรับค่ะ
คงเป็นเพราะวิเขาเป็นผู้ดี ชนิดดีเข้าไปถึงแก่น
ไม่ใช่ดีแต่เปลือกพวกเราเลยต้องช่วยเป็นหน่วยตอบโต้ให้" อนงค์นารถใส่อีกชุด
อนิรุทธิ์เห็นท่าไม่ดีรีบชวนวิกันดาไปด้วยกัน
ส่วนสีหนาทกับพลเวทย์ก็รีบชวนภรรยากลับทันที "Happy Birthday ค่ะ
ขอให้พี่รุทธิ์มีความสุขมากๆ แล้วก็สมความปรารถนาทุกอย่างนะคะ"
อรอินทร์ส่งของขวัญให้ "ขอบคุณครับ อรก็เช่นกัน" "พี่รุทธิ์ทราบหรือคะ
ว่าอรปรารถนาอะไร" อรอินทร์ส่งสายตาท้าทาย วิกันดาคาดไม่ถึง
วรนารีหัวเราะชอบใจแล้วแกล้งเตือน "อรจ๋า เกรงใจภรรยาพี่รุทธิ์บ้างซิ
อรเขาเป็นคนเปิดเผยอย่างนี้เองค่ะ คุณพี่อย่าถือเลยนะคะ" วรนารีหันมาคุยกับวิกันดา
"ไม่ถือหรอกค่ะ รุทธิ์เขามีผู้หญิงมาติดพันเยอะ ถ้าถือละก็คงเลิกไปนานแล้ว"
"วิเขาเป็นคนที่เข้าใจผมมากที่สุด" อนิรุทธิ์เข้ามาโอบวิกันดาด้วยความรัก วิ
กันดาพูดทีเล่นทีจริงว่า เธอพยายามเข้าใจ ไม่ใช่เข้าใจ
ถาวรอึดอัดใจมากจึงรีบชวนอรอินทร์กับวรนารีกลับ
สองสาวยกมือไหว้ลาอนิรุทธิ์กับวิกันดา แล้ววิกันดาก็เดินกลับไปที่รถ
อนิรุทธิ์รีบตามไปจับมือวิกันดาพร้อมกับคำขอบคุณ วิกันดาหันมาถามว่า
ขอบคุณเรื่องอะไร "ก็ที่คุณจัดการให้เรียบร้อยหมดทุกอย่าง"
"นึกว่าขอบคุณเรื่องอื่น" วิกันดาดึงมือจากอนิรุทธิ์แล้วเดินเร็วๆ ไปที่รถ
อนิรุทธิ์รีบเดินตาม " คุณเองก็รู้ว่าผมเป็นของผมอย่างนี้เป็นมาตั้งแต่ก่อนแต่งงาน
จนแต่งงานมีลูก ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนผมได้ ผู้หญิงเป็นแค่ของเล่นของผม ยกเว้นคุณ"
อนิรุทธิ์ยืนยัน "ฉันควรจะดีใจหรือเสียใจดีคะ" วิกันดาหันมามอง
"ถ้าคุณเข้าใจผมสักนิด ให้อภัยผมสักหน่อยไม่ว่าคุณจะเหยียดหยามว่า
ผมสันดานบาปหยาบช้าแค่ไหน ผมก็ยอม" "เท่าที่เป็นอยู่นี้
ถ้าไม่เรียกว่าเข้าใจและให้อภัย แล้วจะเรียกว่าอะไรคะ"
วิกันดาอัดอั้นตันใจจนน้ำตาคลอ
อนิรุทธิ์สีหน้าแววตาอ่อนลงเขาเอื้อมมือมากุมมือวิกันดาไว้ถามว่า "
คุณกลัวอรอินทร์ใช่ไหม กลัวว่าผมจะยกย่องเขาเทียบเท่ากับคุณ
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ขอให้เลิกกลัวได้แล้ว เพราะผมยืนยันว่าคุณอยู่เหนือเขา
เหนือผู้หญิงทุกคน" วิกันดาค่อยๆ ดึงมือออก สีหน้ายังคงเดิม ถาวรตำหนิอรอินทร์ทันที
เมื่อกลับมาถึงบ้านเพราะไม่พอใจกับการกระทำของเธอเป็นอย่างมาก แต่อรอินทร์ก็สวนว่า
ชีวิตเป็นของเธอ เธอจะทำอะไรก็ได้
และถ้าถาวรคิดว่าการกระทำของเธอทำให้วิกันดาเดือดร้อนล่ะก็คิดผิด "
อรไม่เห็นเขาจะมีท่าทางเดือดร้อน สักนิดเดียว
ถ้าหากจะมีอะไรเกิดขึ้นระหว่างพี่รุทธิ์กับอร เขาเองก็มีส่วนผิดด้วย
ผู้หญิงจืดชืดเย็นชา ได้แต่พูดจากระทบกระเทียบเปรียบเปรยอย่างนั้น
ไม่ว่าผู้ชายที่ไหนก็เบื่อค่ะ โดยเฉพาะผู้ชายอย่างพี่รุทธิ์"
พูดจบอรอินทร์ก็เดินหนีไป ถาวรกลุ้มได้แต่มองตาม ถาวรโทรตามให้เจนจบมา พบน้องนิ่ม
เพราะหวังให้อรอินทร์ได้สำนึกตัวบ้าง
แต่อรอินทร์กลับอาละวาดใส่เจนจบพร้อมไล่ออกไปจากบ้าน
เพราะไม่ต้องการให้เขามาวุ่นวายกับนิ่มอีก นิ่มเสียใจที่เห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกัน
บัวพานิ่มไปปลอบใจ
แต่นิ่มก็ยืนยันว่าเธออยากให้พ่อกับแม่มาอยู่ด้วยันเหมือนกับเพื่อนๆ ที่โรงเรียน
บัวพูดไม่ออกนึกเวทนาหนูน้อยจับใจ อรอินทร์โทรไปปรับทุกข์กับวรนารีเรื่องเจนจบ
วรนารีแนะนำว่า " ถึงอรกับคุณเจนจบ จะขาดกันไปแล้ว แต่เขาก็ยังเป็นพ่อของหนูนิ่ม
ซึ่งอรปฏิเสธไม่ได้ เอาอย่างนี้ซิ ตกลงกับเขาให้ดีว่าเขาจะมาเยี่ยมลูก วันไหน
แล้วพอถึงวันนั้นอรก็ไม่ต้องอยู่บ้าน หรือถ้าอรจะอยู่บ้านก็ให้เขาพาลูกไปเที่ยว"
"ฉันเกลียดเขา ไม่อยากให้มาวุ่นวายกับลูก" " ถ้าอย่างนั้น
อรก็ต้องหงุดหงิดอยู่อย่างนี้แหละ ลองดูคุณวิกันดาเป็นตัวอย่างซิ
สามีเจ้าชู้ขนาดไหน เขาก็ยังว่างเฉย คุณรุทธิ์ถึงไปไหนไม่รอด ในทำนองเดียวกัน
ถ้าอรวางเฉย คุณเจนจบเขาก็เลิกกวนประสาทไปเอง อรก็จะได้ไม่หงุดหงิด" วรนารีกล่อมต่อ
อรอินทร์ครุ่นคิด อรอินทร์พานิ่มมาเล่นกับนุ่นและโหน่งที่บ้านของวิกัน ดาในวันหยุด
และคอยชะเง้อมองหาอนิรุทธิ์ที่ยังไม่ลงมา จึงโดนวิกันดาว่ากระทบ
เพราะรู้ทันความคิดอรอินทร์ที่พาลูกมา "คุณพี่เป็นคนตรงดี ไม่รู้เป็นอะไร
อรรักคุณพี่จัง รักตั้งแต่เห็นครั้งแรก" อรอินทร์ส่งยิ้ม "แน่ใจนะคะว่าพูดไม่ผิดคน"
วิกันดาสวน อรอินทร์หัวเราะคิกคัก
แล้วหันไปมองอนิรุทธิ์ที่สวมเสื้อที่เธอซื้อให้เป็นของขวัญเดินเข้ามา
"ท่าทางพี่รุทธิ์จะชอบเสื้อที่อรให้นะคะ เห็นใส่บ่อยๆ"
อรอินทร์เปรยแล้วรีบเข้าไปทักทายอนิรุทธิ์
วิกันดาขยับตัวลุกหนีอ้างว่าจะไปเตรียมอาหารกลางวันวันในครัว อรอินทร์ขอตามไปช่วย
"ไม่ต้องค่ะ คุณอรอยู่คุยกับสามีพี่ดีกว่า เดี๋ยวเขาจะว่าพี่แย่งคุณอรไป"
วิกันดาเดินออกไป อรอินทร์กับอนิรุทธิ์มองตาม
นวลไม่ยอมออกมาช่วยเตื้องเตรียมอาหารเพราะโกรธเรื่องอรอินทร์
วิกันดาจึงสั่งให้เตื้องไปตามนวลออกมาและพูดเตือนว่า
"ถ้าฉันจะต้องไล่ผู้หญิงที่พยายามจะจับคุณผู้ชายออกจากบ้านทุกคนละก็บ้านนี้คงเหลือแค่เตื้องคนเดียว"
นวลรู้ตัวรีบกราบขอโทษวิกันดาทั้งน้ำตา แล้วเอ่ยว่า "นวลทราบแล้วค่ะ
นวลรู้ว่าคุณผู้ชายเจ้าชู้ แต่นวลขอประกาศก่อนว่า นวลยอมให้คุณผู้หญิงคนเดียว"
"แล้วไง เธอจะห้ามคุณผู้ชายอย่างนั้นหรือ" "ไม่หรอกค่ะ
แม้แต่คุณผู้หญิงยังห้ามไม่ได้ แล้วขี้ข้าอย่างนวลจะเผยอไปห้ามได้ยังไง
นวลมีวิธีของนวล" นวล สีหน้าแววตาเป็นประกาย
ขณะที่วิกันดาถอนใจเหมือนจะสังเวชตัวเอง และในระหว่างที่ทุกคนกำลังนั่งทานอาหาร
นวลก็แอบนึกไปว่าเธอได้เล่นงานอรอินทร์ด้วยการจับหัวอรอินทร์จิ้มลงไปในจาน
กับข้าวบนโต๊ะ "นี่เธอ เป็นอะไรไปหรือเปล่าจ๊ะ
เห็นยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่คนเดียว" เสียงอรอินทร์ตวาด นวล
สะดุ้งรู้สึกตัวรีบปฏิเสธ แล้วเดินกลับเข้าครัวทันที อรอินทร์มองตามอย่างจับผิด
อนิรุทธิ์รีบเปลี่ยนบรรยากาศถามวิกันดาว่า
ตกลงจะให้อรอินทร์มาเรียนทำกับข้าวกับเตื้องหรือเปล่า
เพราะอรอินทร์ติดใจฝีมือเตื้อง "ขอมาค้างด้วยค่ะ" อรอินทร์รีบบอก
วิกันดาส่ายหน้าตอบว่า ไม่มีความเห็น "คุณพ่อขา คุณแม่ขา
อาทิตย์หน้าหยุดตั้งหลายวัน นุ่นอยากไปเที่ยวทะเล" นุ่นเปิดประเด็นใหม่
นิ่มรีบยกมือบอกว่า เธอก็อยากไปเหมือนกัน อรอินทร์ได้โอกาสรีบสนับสนุนพวกเด็กๆ
"ดีเหมือนกันนะคะพี่รุทธิ์ คุณพี่ เราน่าจะพาเด็กๆ ไปเที่ยวทะเลกัน แหม
แค่นึกก็สนุกแล้วละค่ะ" "คุณแม่ขา ไปกันนะคะ" นุ่นเข้ามากอดวิกันดา
อรอินทร์สั่งให้นิ่มเข้ามาช่วยนุ่นอ้อนวิกันดาอีกคน วิกันดาส่งยิ้มให้เด็ก
อนิรุทธิ์แอบสบตากับอรอินทร์ "คุณแม่ขา นุ่นลงบ้านนิ่มก่อนได้ไหมคะ"
นุ่นหันมาอ้อนเมื่ออนิรุทธิ์จอดรถส่งอรอินทร์ นิ่ม
และบัวที่บ้านพักซึ่งถึงก่อนบ้านพักของวิกันดา
วิกันดาปฏิเสธเพราะอยากให้ลูกไปบ้านพักก่อน นุ่มหน้าสลด อรอินทร์รีบเอาใจรับปากว่า
ถ้าจัดของเสร็จแล้วเธอจะพานิ่มไปหานุ่นที่บ้านพักทันที
นวลที่ตามมาดูแลโหน่งกับนุ่นแอบมองอรอินทร์ด้วยสายตาเกลียดชัง
"น้องโหน่งนอนห้องใหญ่กับคุณพ่อนะลูก แม่จะนอนกับน้องนุ่น นวลอยู่ห้องนั้น" วิ
กันดาสั่งการเมื่อมาถึงบ้านพัก อนิรุทธิ์ถามถึงเหตุผลที่แยกกันนอน แต่วิกันดาไม่ตอบ
นวลจึงพึมพำบอกกับตัวเองว่า "สงสัยจะให้ลูกคอยเฝ้าพ่อ" "คุณแม่โกรธคุณพ่อหรือคะ
แล้วคุณแม่จะหย่ากับคุณพ่อหรือเปล่าคะ"
นุ่นเข้ามากอดวิกันดาเมื่ออยู่กันตามลำพังในห้อง
วิกันดาตกใจรีบถามลูกว่าเกิดอะไรขึ้น " แพรเพื่อนน้องนุ่นเขาบอกว่า
คุณพ่อคุณแม่ของเขาทะเลาะกันแล้วก็หย่ากันค่ะ หย่าแปลว่าไม่อยู่ด้วยใช่ไหมคะ
น้องนุ่นอยากให้คุณพ่อคุณแม่อยู่ด้วยกัน" "คุณพ่อ คุณแม่ก็อยู่ด้วยกันไงคะ
ไม่ได้แยกกันสักหน่อย" วิกันดาปลอบลูกสีหน้าหนักใจ วิ กันดา
อนิรุทธิ์และลูกทั้งสองนั่งคุยกันอยู่ที่ห้องรับแขก ความไร้เดียงสาของเด็กๆ
ทำให้วิกันดากับอนิรุทธิ์หันมาหัวเราะให้กันได้ แต่เวลาแห่งความสุขก็หมดลง
เมื่ออรอินทร์พาลูกสาวเข้ามาแล้วแยกให้เด็กๆ ออกไปเล่นกันข้างนอก
ส่วนเธอก็เข้ามาแทรกกลางระหว่างอนิรุทธิ์กับวิกันดาพร้อมทำใสซื่อขอยืมตัว
อนิรุทธิ์ไปเป็นเพื่อนลงเล่นน้ำทะเล ทำให้วิกันดาถึงกับพูดไม่ออก000000000000000
นวลกับบัวตามมาดูแลเด็กๆ ที่นั่งเล่นทรายอยู่ชายหาด
นวลไม่พอใจนักที่เห็นอนิรุทธิ์ลงเล่นน้ำกับอรอินทร์ จึงหันมาถามบัว
"เจ้านายของป้าเขาเป็นอย่างนี้หรอกหรือ ชอบมั่วกับผัวคนอื่น"
บัวหน้าตึงเพราะพอจะเดาออกว่าอะไรเป็นอะไรจึงปรามนวลให้รู้จักฐานะตัวเองบ้าง
"จะฐานะไหนก็ไม่พ้นเรื่องอย่างว่า" บัวนิ่วหน้าจะตอบ บัว จะสอนต่อ
แต่เจนจบเดินเข้ามาทักนิ่มเสียก่อน นิ่มดีใจมากที่ได้พบพ่อ สองพ่อลูกกอดกันแน่น
แล้ววิกันดาก็เดินออกมาพอดี บัวรีบแนะนำให้เจนจบรู้จักกับวิกันดา
เจนจบขอบคุณวิกันดาที่พานิ่มมาเที่ยวทะเลด้วย "ไม่เป็นไรค่ะ เด็กๆ
เขาชอบเล่นด้วยกัน" วิ กันดามองไปที่ทะเลเห็นอรอินทร์กำลังโผเข้าหาอนิรุทธิ์
เจนจบมองตามแล้วเปรยว่า "ผู้ใหญ่ก็ชอบเหมือนกัน" วิกันดาเม้มปาก
เจนจบรู้ตัวรีบขอโทษ ในตอนค่ำ อนิรุทธิ์พาทุกคนออกไปทานอาหารทะเล
อรอินทร์ขออนุญาติดูแลอนิรุทธิ์แทนวิกันดาที่กำลังช่วยบัวดูแลพวกเด็กๆ
เพราะนวลไม่ได้มาด้วย บัวไม่พอนักเธอขอให้วิกันดาไปดูแลอนิรุทธิ์เพราะเธอดูเด็กๆ
ได้ "ไม่เป็นไรค่ะ พี่บัว ถ้าคุณอร อยาก จริงๆ ก็ให้ทำไป" วิกันดาแอบจิก "โถ อร
อยาก คนเดียวเสียเมื่อไหร่ล่ะคะ พี่รุทธิ์เองก็ อยาก เหมือนกัน ใช่ไหมคะ พี่รุทธิ์"
"ถ้าอยากจริงๆ ก็เชิญค่ะ" วิกันดาตีหน้าขรึมแล้วหันไปแกะกุ้งให้นุ่น อนิรุทธิ์
หันมาเอาใจวิกันดา แต่วิกันดาไม่สน บัวมองอรอินทร์อย่างไม่พอใจนัก
แล้วจังหวะนั่นเอง เจนจบก็เดินเข้ามาทักพร้อมกับแนะนำตัวกับอนิรุทธิ์
เพราะเขาบังเอิญมาทานอาหารกับเพื่อนพอดี
อนิรุทธิ์เห็นวิกันดาพูดคุยกับเจนจบอย่างสนิทสนมก็ไม่พอใจนัก
เช่นเดียวกับอรอินทร์ที่อาละวาดใส่ทันทีเมื่อได้ยินเจนจบบอกว่าจะมารับนิ่ม
ไปเที่ยวในวันพรุ่งนี้ "บรรยากาศชักจะไม่ดีแล้ว ผมกลับไปที่โต๊ะดีกว่า
แล้วพ่อจะไปเยี่ยมที่บ้านนะคะ" เจนจบก้มลงจูบนิ่ม แล้วหันไปลาวิกันดา
อนิรุทธิ์จับตามองเจนจบเพราะอ่านสายตาเขาออก หลัง
จากทานอาหารเสร็จอนิรุทธิ์ก็มาส่งอรอินทร์
นิ่มและบัวที่บ้านพักแล้วช่วยอุ้มนิ่มที่หลับสนิทเข้าไปส่งในห้อง
วิกันดาได้แต่มองตามอย่างเจ็บช้ำ และเมื่อกลับมาถึงบ้านพัก
วิกันดาก็แยกตัวเข้าห้องทันที นวลแอบมาอ้อนอนิรุธิ์ แต่อนิรุทธิ์เดินหนีอ้างว่า
ง่วงนอนแล้ว นวลน้ำตาคลอ วิกันดาออกมายืน รับลมที่ระเบียง
แล้วหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต
เมื่อครั้งที่เธอบอกับฉวีเพ็ญและอนงค์นารถว่าจะแต่งงานกับอนิรุทธิ์
ฉวีเพ็ญกับอนงค์นารถพยายามคัดค้านพร้อมกับเตือนว่า "วิ
ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์น่ะตัวพ่อเลยนะ ตัวเองอย่าคิดว่าจะลบลายคาสโนว่าได้
เห็นมาไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้ว" " วิก็ไม่ได้คิดว่าจะลบได้
แต่เราเชื่อว่ารุทธิ์เขามีความรับผิดชอบแล้วก็จริงใจกับเรา เรารู้ว่าพวกเธอหวังดี
แต่เราเชื่อว่าเราดูคนไม่ผิด แต่ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ก็คงต้องยอมรับ
เพราะเราเป็นคนเลือกเอง" วิกันดาบอกอย่างมั่นใจ "วิ..." อนิรุทธิ์เรียก
วิกันดาสะดุ้งรีบ เช็ดน้ำตา แล้วยกมือห้ามไม่ให้อนิรุทธิ์ถูกตัวเธอ
อนิรุธิ์อึ้งไปนิดแล้วตัดสินใจถามวิกันดาเรื่องเจนจบ
วิกันดาบอกอนิรุทธิ์ไปตามจริงว่า เธอบังเอิญพบเขาที่ชายหาดพร้อมยืนยันว่า
เจนจบรักลูกมาก ทำให้อนิรุทธิ์ไม่ชอบใจนักจึงพาลหาเรื่องต่อ
แล้วในที่สุดทั้งคู่ก็มีปากเสียงกัน "คุณก็ดีแต่ประชดประชัน
คุณนั่นแหละเป็นเมียที่หายาก และเข้าใจยากที่สุด
เวลาที่ผมมองคุณมันเหมือนเห็นเงาตัวเองในกระจก
แล้วก็เป็นเงาที่บิดเบี้ยวน่าเกลียดน่าขยะแขยงด้วย เพราะคุณดีเกินไป"
อนิรุทธิ์ต่อว่า "นั่นเป็นข้ออ้างของผู้ชายที่เริ่มเบื่อผู้หญิง
ทำไมไม่พูดออกมาตรงๆ ละค่ะ ว่าคุณเบื่อฉัน" "ผมไม่ได้เบื่อ แต่คุณเย็นชาเกินไป
ผมอยากให้คุณเป็นไฟบ้าง" " ฉันเป็นไม่ได้ ไม่เคยเป็น
แล้วก็ไม่เคยเสเสร้งให้คุณเห็นว่าเป็น คุณลองนึกย้อนไปซิค่ะ
มีบ้างไหมที่ฉันเคยเป็นไฟ ตอนนี้คุณหาไฟที่คุณต้องการเจอแล้ว ไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะ
คุณมีสิทธิที่จะเลือก ขอให้คุณบอกมาคำเดียว ฉันก็เข้าใจ" วิกันดาน้ำตารื้น
"คุณหมายถึงอะไร" อนิรุทธิ์อึ้ง "ผู้หญิงคนนั้น อรอินทร์
ถ้าคุณบอกมาคำเดียวว่าเลือกเขา" "ผมไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนดีไปกว่าคุณ
ชั่วชีวิตของผม ผมสาบานได้ว่า จะไม่มีผู้หญิงคนไหนมาแทนคุณได้เลย" " ขอบคุณค่ะ
แต่ฉันต่างหากที่เริ่มจะหมดความอดทนกับการเป็นดอกไม้บนหิ้งพระเต็มที่แล้ว
คุณเก็บไปคิดดูแล้วก็ตัดสินใจเสีย ฉันให้โอกาสคุณ" วิกันดาเดินกลับเข้าห้องทันที
อนิรุทธิ์มองตามพลางถอนใจยาว และในคืนนั้นทั้งอนิรุทธิ์และวิกันดาต่างก็นอนไม่หลับ
ทั้งคู่มองลูกชายหญิงที่หลับอยู่ข้างแล้วนึกทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วย
ความเสียใจ00000000000000 เช้าวันใหม่
อนิรุทธิ์พาวิกันดานุ่นและโหน่งออกไปทานข้าวข้างนอกและพยายามเอาใจวิกันดา
เพราะหวังให้เธอหายโกรธ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผล
ส่วนอรอินทร์ก็รีบมาที่บ้านพักวิกันดา แต่เช้าเพื่อเป็นมือที่สาม
แต่นวลออกมาดักไว้พร้อมกับด่าประจานอรอินทร์ อรอินทร์โกรธจัดจะเข้าไปตบนวล
นวลร้องท้าอย่างไม่กลัว "เข้ามาเลย คันไม้คันมืออยากจะตบกับไฮโซมาหลายวันแล้ว" อร
อินทร์เห็นนวลเอาจริงก็ชะงัก แล้วบัวก็จูงนิ่มตามเข้ามา
แต่พอเห็นท่าทางของอรอินทร์กับนวล เธอก็ชะงัก แล้วแอบเตือนอรอินทร์ว่า
อย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ แต่อรอินทร์ไม่รับฟัง เธอโทรไปปรึกษาวรนารี
วานารีร้องห้ามเสียงหลง "ต๊าย
อย่าไปแสดงให้ทั้งพี่รุทธิ์ของเธอกับคุณเมียหลวงของเขาเห็นนะว่าเธอหึงจน
ขนาดจะตบตีกับคนใช้ เดี๋ยวเขาได้ดูถูกตาย พี่รุทธิ์นี่ก็ช่างกระไรเจ้าชู้ไม่เลือก
ไม่เว้นแม้กระทั่งคนใช้ จะทำอะไรก็คิดให้ดีนะอร แต่ถ้าแน่ใจละก็ลุยเลย"
วรนารียุในตอนท้าย อรอินทร์ได้คิด เธอหัวเราะออกแล้วเตรียมแผนรับมือใหม่ อร
อินทร์กลับมาที่บ้านพักของวิกันดาอีกครั้งพร้อมกับออกคำสั่งให้นวลพานุ่นกับ
โหน่งออกไปจับปูลมที่ชายหาดกับนิ่มและบัว
นวลจำใจต้องทำตามเพราะอยู่ต่อหน้าอนิรุทธิ์และวิกันดา
แล้วอรอินทร์ก็หันมาอ้อนขออนุญาตวิกันดาพาอนิรุทธิ์ไปเล่นน้ำทะเลเป็นเพื่อน อีก
วิกันดามองหน้าอรอินทร์แล้วตอบกลับว่า "ตามใจค่ะในเมื่อคุณขาดแคลนถึงขนาด กล้ามาขอ
พี่ก็กล้าให้เหมือนกันแต่แค่ให้ขอยืมนะคะไม่ได้ให้ขาด" วิ
กันดาลุกขึ้นเดินเข้าไปทำใจอยู่ในห้อง อรอินทร์ทำบีบน้ำตาอ้อนอนิรุทธิ์ว่า
เธอรู้สึกผิดที่ให้วิกันดาโกรธ พร้อมฟูมฟายว่า ไม่ควรพบอนิรุทธิ์เลย
อนิรุทธิ์เข้ามาปลอบใจแล้วจะก้มลงจูบ
อรอินทร์ทำเล่นตัวแล้วชวนอนิรุทธิ์ไปที่บ้านของเธอเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าลง
เล่นน้ำทะเล อนิรุทธิ์กับอรอินทร์กำลังจะจูงกันลงทะเล
แต่เจนจบเข้ามาทักพร้อมถามหาวิกันดา
แล้วพูดตำหนิอรอินทร์ที่ทำตัวราวกับกับเป็นภรรยาอนิรุทธิ์เสียเอง
"กรุณาระวังคำพูดของคุณหน่อย คุณเจนจบ" อนิรุทธิ์ทั้งระอายทั้งไม่พอใจ "
ผมน่ะระวังที่สุดแล้วนะคุณ.คุณทั้งสองคนนั่นแหละควรจะระวังมากว่า คนอื่นๆ
เห็นน่ะยังพอว่าแต่ถ้าเด็กๆ
เห็นคงงงพิลึกว่าทำไมแม่เธอมาจูงมือพ่อของฉันขอตัวนะครับ"
เจนจบก้มหัวให้อนิรุทธิ์แล้วเดินจากไป อรอินทร์โกรธจนพูดไม่ออก
ในขณะที่อนิรุทธิ์ขบกรามแน่น เจน จบมาหาวิกันดาที่บ้าน
วิกันดาให้การต้อนรับและพูดคุยด้วยอย่างเป็นกันเอง เพราะนึกเห็นใจเจนจบ
เจนจบปรับทุกข์กับวิกันดาเรื่องชีวิตคู่ระหว่างเขากับอรอินทร์ที่มีอันต้อง
เลิกลากันไป
วิกันดานึกถึงเรื่องราวของตัวเองกับอนิรุทธิ์แล้วก็ถอนใจยาวเพราะขมขื่นไม่ แพ้กัน
เจนจบเห็นวิกันดาดูเครียดๆ จึงชวนออกไปเดินเล่น อนิรุทธิ์เห็น
ว่าแดดชักจะร้อนมากแล้วจึงชวนอรอินทร์ขึ้นจากน้ำ
อรอินทร์อ้อนขอขี่คออนิรุทธิ์กลับบ้านเพราะเล่นน้ำจนหมดแรง
อนิรุทธิ์ยอมตามใจและเมื่อมาถึงหน้าบ้าน
อรอินทร์ก็จูบแก้มรุทธิ์อย่างรวดเร็วเพื่อเป็นการขอบคุณ ทั้งคู่สบตากัน
บัวเข้ามาขัดจังหวะ อรอินทร์กับอนิรุทธิ์ผละจากกัน
แล้วอนิรุทธิ์ก็เดินกลับไปที่บ้านพัก เขาพบนวลยืนรออยู่ อนิรุทธิ์ถามหาเด็กๆ
"ดูที.วี. ค่ะ แต่คุณผู้หญิงไม่อยู่ ไม่ทราบไปไหน" นวลรายงาน
อนิรุทธิ์ชะงักสีหน้าไม่ดีนัก วิ กันดานั่งดื่มน้ำผลไม้อยู่ในร้านชายหาดได้สักพัก
ก็ชวนเจนจบกลับเพราะเป็นห่วงลูก และในระหว่างทางกลับบ้านพัก
เธอก็สะดุดกิ่งไม้ทำท่าจะล้ม เจนจบเข้ามาช่วยประคอง
และจังหวะนั่นเองอนิรุทธิ์ก็เห็นเข้าพอดี เขาไม่พอใจนัก
จึงเก็บเรื่องนี้มาต่อว่าวิกันดา เมื่อเธอกลับมาถึงบ้าน เพราะเข้าใจว่า
วิกันดาจะใช้เจนจบมาแก้แค้นเขา "ถ้าจะแก้แค้นคุณจริงๆ ละก็ฉันทำไปนานแล้วละค่ะ
ไม่ปล่อยไว้จนป่านนี้หรอก ฉันคุยกับคุณเจนจบแล้วสบายใจจริงๆ เขาเป็นคนดีคนหนึ่ง"
วิกันดายืนยัน แต่อนิรุทธิ์ยังคงหาเรื่องต่อเพราะหึง "อ้อ นี่คงจะรักมันแล้วละซี
ถึงได้แก้ตัวแทนตลอด พูดเก่งขึ้นมากนี่ นายเจนจบมันสอนใช่ไหม" "
ความทุกข์ต่างหากที่สอนฉัน คนเราเมื่อต้องกล้ำกลืนฝืนทนมาถึงจุดๆ หนึ่ง
มันก็ระเบิดออกมาได้เอง เหมือนกับฉันในเวลานี้ไง" วิกันดาเดินหนีเข้าห้อง
อนิรุทธิ์มองตามเหมือนจะสำนึกตัวได้ เจนจบมาพบอรอินทร์ที่บ้านพัก
และพูดเตือนเรื่องอนิรุทธิ์เพราะเห็นใจวิกันดา
แต่อรอินทร์ไม่ฟังเธอพูดดูถูกวิกันดาและยุให้เจนจบจีบวิกันดาเสียงเองเพราะ
เธอเหมาะสมกับครอบครัวของเขา "หยุดนะอร หยุดดูถูกทั้งคุณวิกันดาแล้วก็ครอบครัวของผม
คุณไม่มีทางเอาชนะคุณวิได้หรอก แม้แต่ผมยังสัมผัสถึงคุณค่าของเธอได้
แล้วคิดหรือว่าสามีเธอจะไม่รู้สึก ตอนนี้อาจมองดูเหมือนว่าคุณจะชนะ
แต่ก็ไม่ตลอดไปหรอก คอยดูไปก็แล้วกัน" เจนจบเดินออกไป อรอินทร์แค้นจัด เมื่อ
กลับมาถึงกรุงเทพ อนิรุทธิ์ก็รีบเข้ามาขอโทษวิกันดาพร้อมยืนยันว่า
เขายังไม่มีอะไรกับอรอินทร์ วิกันดาสุดเจ็บช้ำเธอตอบกลับอนิรุธิ์ทันควัน
"แค่ตอนนี้เท่านั้นค่ะ แต่ต่อไปไม่แน่.คุณกล้าปฏิเสธไหมล่ะคะ" วิ
กันดาปิดประตูล็อคแล้วเอนหลังพิงประตู ร้องไห้
ในขณะอนิรุทธิ์ก็ได้แต่ยืนอึ้งนึกน้อยใจวิกันดา
แล้ววันต่อมาอนิรุทธิ์ก็ต้องน้อยใจวิกันดายิ่งขึ้น
เมื่อได้ยินเธอโทรปรึกษาอนงค์นารถเรื่อง
ท่านผู้หญิงวิภารดีขอตัวเธอไปทำงานกับท่านที่สำนักนายกฯ เขาจึงเข้ามาตัดพ้อวิกันดา
แต่วิกันดาก็สวนว่า "คุณจะรู้หรือไม่รู้ก็ไม่มีอะไรแตกต่างกันหรอกค่ะ" " ต่างซิ
ต่างมากด้วย เพราะมันแสดงว่าคุณไม่เห็นว่าผมสำคัญสำหรับคุณอีกต่อไป ใช่ไหมวิ
คุณมีเรื่องขนาดนี้แต่คุณไม่เล่าให้ผมฟัง แต่กลับไปเล่าให้เพื่อนฟัง ทั้งๆ
ที่เมื่อก่อน อะไรนิดหน่อยคุณรีบบอกผม"
"เมื่อก่อนกับเดี๋ยวนี้มันไม่เหมือนกันแล้วค่ะ คุณเองก็ทราบไม่ใช่หรือคะ"
วิกันดากลั้นน้ำตาเดินหนีออกไป อนิรุทธิ์ อึ้งมองตาม แล้วอรอินทร์ก็โทรเข้ามา
เธออ้างว่ามีเรื่องจะปรึกษาอนิรุทธิ์จึงอยากให้อนิรุทธิ์ออกไปพบ
อนิรุธิ์ที่กำลังน้อยใจวิกันดารีบออกไปทันที
นวลเห็นรอนิรุทธิ์รีบร้อนออกไปก็เข้ามาฟ้องวิกันดาว่า อนิรุทธิ์ออกไปหาอรอินทร์
แต่กลับกับโดนวิกันดาดุ อรอินทร์โทรมาเย้ย
วิกันดาเรื่องที่อนิรุทธิ์กำลังจะออกไปพบเธอ ทำให้วิกันดายิ่งเจ็บช้ำ
บัวเดินออกมาได้ยินอรอินทร์โทรยั่ววิกันดาก็ไม่พอใจ
จึงพูดเตือนสติให้อรอินทร์คิดถึงลูกบ้าง แต่อรอินทร์สวนกลับบัวว่า
เธอกำลังทำหน้าหาพ่อให้ลูกอยู่ เล่นเอาบัวอึ้ง "ไงคะ เป็นไง
พี่บัวอยากให้อรตอบอย่างนี้ใช่ไหมล่ะคะ สะใจดีไหมล่ะ" อรอินทร์ยิ้มกว้าง
บัวตะลึงรีบเดินกลับไปหานิ่มทันที อรอินทร์ยิ้มสะใจแล้วรีบออกไปพบอนิรุทธิ์จบตอน 3
เมียหลวง 4 อร อินทร์กับอนิรุทธิ์นัดพบกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
และในระหว่างที่ทั้งคู่กำลังปลอบใจกันอยู่นั้น
อนงค์นารถก็บังเอิญผ่านมาเห็นเข้าพอดี
เธอตรงเข้ามาทักทายทั้งคู่แล้วแสร้งถามหาวิกันดา "วิไม่ได้มาครับ ผมมากับอร"
อนิรุทธิ์ตอบไม่เต็มเสียงนัก "อ้อ งั้น ก็เชิญตามสบายค่ะ ทีแรกนึกว่าวิมาด้วย
เลยเข้ามาทักทาย ขอตัวนะคะ" อนงค์นารถหันหลังกลับ สีหน้าเหมือนอยากจะบีบคอคน
ในขณะที่อรอินทร์มองตามอย่างท้าทาย อนงค์
นารถนำเรื่องที่เห็นไปเล่าให้ฉวีเพ็ญที่กำลังเตรียมอาหารให้สีหนาทฟัง
เพราะสุดจะทนกับพฤติกรรมของอนิรุทธิ์และอรอินทร์ แถมออกความเห็นว่า
อยากจะยุให้วิกันดาเลิกกับอนิรุทธิ์นัก "โอ๊ย
คุณนายวิเขารักหน้าตัวเองจนต้องยอมกล้ำกลืนฝืนทนให้ผัวมีเมียน้อยมากกว่าจะยอมหย่าให้ตกเป็นขี้ปากใคร"
ฉวีเพ็ญว่าแล้วหันไปตักไข่ออกจากจานอาหารพร้อมกับบ่นต่อเรื่องสามี
"คุณสีหนาทกลัวจะมีสารเมลามีนเพราะเพิ่งมีข่าวว่าพบในไข่ไก่เหมือนกัน
นี่ขนาดขี้เหนียวอย่างกับอะไร ยังให้เอาทิ้งไปเลย" "เฮ้อ
สามีเธอนี่รักสุขภาพเหลือเกิ๊น" อนงค์นารถประชด ฉวีเพ็ญพยักหน้ารับเสริมว่า
รักยิ่งกว่าเมียเสียอีกและเมื่อเตรียมอาหารเสร็จ
อนงค์นารถก็ชวนฉวีเพ็ญไปหาวิกันดาที่บ้าน อร
อินทร์อ้อนให้อนิรุทธิ์พาไปเที่ยวต่อหลังจากทานอาหารเสร็จ
อนิรุทธิ์จึงพาอรอินทร์ไปที่พัทยา อรอินทร์ออดอ้อนอนิรุทธิ์บอกว่า เธอมีความสุขมาก
และรู้สึกตื้นตันเป็นที่สุด ทำให้อนิรุทธิ์ยิ่งหลงใหลอรอินทร์มากขึ้น
วิกันดามีสีหนาเรียบเฉยเมื่อ ได้ฟังเรื่องที่อนงค์นารถเล่า เธอถามกลับเพื่อนรักว่า
จะให้ทำอย่างไรในเมื่ออรอินทร์อุตส่าห์โทรมาขออนุญาต
อนงค์นารถกับฉวีเพ็ญสุดทนยุให้วิกันดาลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเองเพื่อตอบโต้อนิ
รุทธิ์บ้าง "ในเมื่อคุณอนิรุทธิ์ทำได้ วิก็ต้องทำได้เหมือนกัน "
อนงค์นารถพูดไม่ทันจบ ฉวีเพ็ญก็ร้องลั่นถามว่า จะยุให้วิกันดามีกิ๊กหรือ "บ้า
ก็แค่แกล้งทำเป็นว่ามี หรือเขากลับดึก เราก็กลับดึกกว่า เช่นเขากลับตี 1 เรากลับตี
2 เขากลับตี 3 เรากลับสว่างไปเลย" " แล้วโหน่งกับนุ่นล่ะ
ทุกวันนี้เรายังกลับมาสอนการบ้านลูก ทานข้าวกับเขาแล้วก็พาเข้านอน
คิดดูซิว่าถ้าทั้งพ่อทั้งแม่กลับดึก ลูกจะทำอย่างไร
ที่ร้ายกว่านั้นถ้าเกิดเขาถามขึ้นมาว่าทำไมคุณแม่กลับดึก เราก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร"
วิกันดาร่ายยาว ฉวีเพ็ญกับอนงค์นารถ สบตากันเซ็งๆ หลัง
จากฉวีเพ็ญกับอนงค์นารถลากลับไปแล้ว
วิกันดาก็ได้รับโทรศัพท์จากอรอินทร์ที่โทรมาคุยเรื่องอนิรุทธิ์ "สวัสดีค่ะ คุณพี่ขา
อรโทร.มารายงานว่าตอนนี้เรา หมายถึงอรกับพี่รุทธิ์น่ะค่ะอยู่ ที่พัทยา
ความจริงอยากจะไปหัวหินด้วยซ้ำไป เพราะตอนที่ไปวันนั้น
เราไม่ค่อยมีโอกาสได้เที่ยวด้วยกันตามลำพังเท่าไหร่เลย ก็ไปกันตั้งหลายคนนี่คะ
ลูกเด็กเล็กแดงกระจองอแง" "ต้องการอะไร" วิกันดากำโทรศัพท์แน่น " อรนึกออกเลยว่า
ตอนนี้หน้าตาคุณพี่เป็นยังไง คืองี้ค่ะ อรน่ะเป็นห่วงคุณพี่
กลัวจะเข้าใจผิดเลยบอกพี่รุทธิ์ว่าให้รีบกลับ แต่พี่รุทธิ์ไม่ยอมค่ะ
บอกว่าอยากจะค้างด้วยซ้ำไป เพราะอยู่บ้านแล้วกลุ้มใจ เมียคอยจับผิดอยู่ตลอดเวลา
เขาพูดอย่างนี้จริงๆ นะคะ อรไม่ได้ต่อเติมเลยจนนิดเดียว โถ อร
น่ะเห็นใจลูกผู้หญิงด้วยกันจะตายไป" อรอินทร์หัวเราะคิกคัก
วิกันดากระแทกโทรศัพท์ลงมือกำแน่นแล้วพยามกลั้นน้ำตา อร
อินทร์ส่งยิ้มสะใจแล้วเดินออกไปหาอนิรุทธิ์ที่ชายหาด
เธอตีหน้าเศร้าชวนอนิรุธิ์กลับอ้างว่า รู้สึกผิดกับวิกันดา
เพราะเมื่อกี้วิกันดาโทรมาถามว่า อนิรุทธิ์อยู่กับเธอหรือเปล่า อนิรุทธิ์ชะงัก
"พี่รุทธิ์อย่าไปถามเธอนะคะ เพราะคุณพี่ไม่ได้เอะอะอาลาวาดอะไร พออรตอบเสร็จ
เธอก็วางหูไปเท่านั้นเอง คุณพี่โกรธอรหรือเปล่าคะ ที่อรตอบไปตามความจริงอร
อรโกหกไม่เป็นน่ะค่ะ ตั้งแต่เล็กแล้ว คุณแม่สอนไม่ให้อรโกหก พี่รุทธิ์จะดูก็ได้ค่ะ"
อรอินทร์หยิบมือถือส่งให้ด้วยนัยน์ตาใสซื่อ อนิรุธิ์ส่งยิ้มพลางส่ายหน้า
"ไม่ต้องหรอก พี่เชื่ออร คนเราอาจเปลี่ยนแปลงกันได้" อรอินทร์แอบถอนใจโล่งอก
โหน่งกับนุ่นเห็นวิกันดาร้องไห้ก็วิ่งเข้ามากอด นวลรู้สึกเจ็บใจแทน
แต่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เธอหันมาบอกนุ่นกับโหน่งว่า
"ถ้าน้องโหน่งกับน้องนุ่นรักคุณแม่จริงๆ ก็ไม่ควรจะทำให้คุณแม่เสียใจอีก"
สองพี่น้องมองหน้ากันอย่างเข้าใจแล้วจูงมือกันเดินตามวิกันดาขึ้นห้อง
นวลมองตามพลางถอนใจ นวล นั่งรออนิรุทธิ์อยู่จนดึกและทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในบ้าน
นวลก็รีบยิงคำถามว่า ไปกับอรอินทร์มาใช่ไหม แต่อนิรุทธิ์ไม่ตอบ
เขาเดินหนีนวลขึ้นห้องนวลตามมาตัดพ้อ "เพราะนวลเป็นคนรับใช้ใช่ไหมคะ
คุณผู้ชายถึงได้ไม่เห็นหัวนวล ถ้าไม่อยากให้นวลเข้าไปยุ่งในชีวิตคุณผู้ชาย
แล้วคุณผู้ชายมายุ่งกับนวลทำไม" "ไปนอนได้แล้ว จะได้เลิกฟุ้งซ่าน ฉันง่วง
จะเข้านอนเหมือนกัน" อนิรุทธิ์หันมาสั่ง "ก็ถ้ารู้ว่าจะง่วง
แล้วทำไมกลับมาดึกดื่นป่านนี้ล่ะคะ" "จะมากไปแล้ว ขนาดเมียฉันเขายังไม่ถามสักคำ"
"คนอย่างคุณผู้หญิงเธอไม่ลดตัวมาแย่งผัวกับใครหรอกค่ะ เธอเป็นผู้ดีเกินไป
มันต้องอย่างอีนวลนี่" "ถ้ายังอยากจะอยู่ที่นี่ต่อไป ก็ขอให้สำนึกว่าตัวเองเป็นใคร
มีหน้าที่อะไร แล้วก็ทำตามหน้าที่นั้น" อนิรุทธิ์หันหลังเดินหนีไป นวลน้ำตาไหลพราก
ทรุดตัวลงร้องไห้อย่างหมดแรง00000000000000000 เช้า วันใหม่
วิกันดาไปพบท่านผู้หญิงฯ ที่ห้องทำงานเพื่อรายงานตัว ท่านผู้หญิงพอใจวิกันดามาก
และขอให้เธอมาเริ่มทำงานกับท่านในต้นเดือนหน้า
วิกันดารับคำแล้วขอตัวเพราะต้องกลับไปสะสางที่เหลือให้เสร็จ
และเมื่ออกมาจากห้องท่านผู้หญิงแล้ว
เจนจบก็โทรเข้ามาแสดงความยินดีกับงานใหม่ของวิกันดาและขอเป็นเจ้ามื้อเลี้ยง ฉลอง
วิกันดาจึงชวนเจนจบมาทานอาหารที่บ้านของเธอ และโทรชวนอนงค์นารถกับฉวีเพ็ญมาด้วย
อนงค์นารถ ฉวีเพ็ญและวิกันดาช่วยกนเตรียมอาหารอยู่ในครัว โดยมีเตื้องเป็นลูกมือ
รถของเจนจบแล่นเข้ามาในบ้าน นุ่มกับโหน่งรีบออกไปต้อนรับ เจนจบยื่นของฝากให้ทั้งคู่
นวลอาสาช่วยเจนจบถือของเพราะเขาซื้ออาหารมาหลายอย่าง "ไม่เป็นไร อยู่กับเด็กๆ เถอะ"
เจนจบถือถุงเหล่านั้นเดินเข้าบ้าน นวลมองตามด้วยสีหน้าใคร่ครวญครุ่นคิด
"มาเร็วจังค่ะเชิญคุณเจนจบนั่งก่อน ดิฉันจะเอาของเข้าไปจัดในครัว"
วิกันดาเดินออกมารับของ เจนจบขอเข้าไปช่วยด้วยคน แต่วิกันดาไม่ยอม
เจนจบจึงต้องนั่งรอ เขามองตามวิกันดาด้วยสายตาชื่นชม
"นั่นออกไปเดี๋ยวเดียวได้อะไรมาเยอะแยะ"
อนงค์นารถหันมาทักเมื่อเห็นวิกันดาหิ้วถุงอาหารเข้ามา "คุณเจนจบน่ะซิซื้อมา เตื้อง
เอาน้ำฝรั่งไปเลี้ยงแขกด้วย" วิกันดาสั่งเตื้อง เตื้องรับคำแล้วรินน้ำออกไป
"คุณเจนจบคนนี้ใช่ไหมที่เป็นสามีอรอินทร์ ชักจะยังไงเสียแล้วนะ" อนงค์นารถพูดลอยๆ
ฉวีเพ็ญชะงักหันมาถามวิกันดา
"หรือเขาคิดจะแก้แค้นที่คุณรุทธิ์ไปกิ๊กกับอดีตเมียเขา" " คุณเจนจบเป็นคนดี
เขาไม่มีวันคิดอย่างนั้นแน่นอน
แต่ถึงจะคิดก็ไม่มีทางเป็นไปได้เพราะฉะนั้นเลิกมองเพื่อนอย่างนั้นเสียที"
วิกันดายืนยัน อนงค์นารถหันมายักคิ้วกับฉวีเพ็ญ บรรยากาศในโต๊ะอาหารดู
เป็นกันเองและอบอุ่น เพราะได้ฉวีเพ็ญกับอนงค์นารถมาสร้างสีสัน
วิกันดาส่งยิ้มกับเพื่อน เจนจบแอบมองด้วยความชื่นชม และเมื่อทานอาหารเสร็จ
ฉวีเพ็ญก็รีบชวนอนงค์นารถกลับเพราะต้องเป็นห่วงสีหนาท "โฮ้ย อยากจะบ้าตาย เอ้า ไป
กลับก็กลับ คุณเจนจบจะกลับหรือยังคะ" อนงค์นารถหันมาถาม "ยังครับ
ผมไม่ได้รีบร้อนอะไร" เจนจบว่า "ถึงว่าซิคะ
คราวหน้าจะไม่พายอดกุลสตรีฉวีเพ็ญมาด้วยแล้ว" อนงค์นารถบ่น
แล้วฉวีเพ็ญก็ดึงแขนเธอไปที่รถ วิกันดาชวนเจนจบไปส่งอนงค์นารถกับฉวีเพ็ญด้วยกัน
อนงค์ นารถขับรถออกไป โดยมีฉวีเพ็ญหันมาโบกมือโบกไม้ให้วิกันดากับเจนจบ
วิกันดาโบกมือตอบ เจนจบแอบมองวิกันดา
แต่พอเห็นเธอมองกลับมาก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติชวนคุยว่า
"เพื่อนคุณวิน่ารักนะครับ คุยสนุกด้วย" "ค่ะ"
วิกันดายิ้มรับแล้วรถของอนิรุทธิ์ก็แล่นเข้ามา อนิรุทธิ์
ขบกรามแน่นเมื่อเห็นวิกันดาคุยอยู่กับเจนจบ
เขาแกล้งทุบแตรรถเสียงดังลั่นอย่างหงุดหงิด วิกันดากับเจนจบสะดุ้งหันมามอง
แล้ววิกันดาเบือนหน้ากลับอย่างใจเย็นชวนเจนจบไปนั่งที่ในสนาม
อนิรุทธิ์มองตามสีหน้าไม่พอใจนัก แล้วเดินเข้าไปโวยวายในบ้าน
วิกันดายิ้มให้กับเจนจบทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สี่ทุ่มแล้ว
อนิรุทธิ์ยังหันรีหันขวางเดินกลับไปกลับมาอยู่ในบ้าน
แล้วในที่สุดเขาก็ทนไม่ได้จึงต้องเดินออกไปตามวิกันดาที่นั่งคุยยู่กับเจนจบ
โดยอ้างว่าดึกมากแล้ว เจนจบหันมาถามวิกันดาว่า
จะให้เขากลับหรือยังเพราะเขาเป็นแขกของเธอ วิกันดาอ้าปากจะพูด
แต่อนิรุทธิ์รีบตอบก่อน "ผมตอบแทนในฐานะสามีของวิได้เลยว่า กลับไปได้แล้ว"
วิกันดากลัวจะมีเรื่อง เพราะอนิรุทธิ์ดูโกรธจัด
ในขณะที่เจนจบดูกวนโมโหในจึงรีบตัดบท "คุณเจนจบกลับไปก่อนเถอะค่ะ
แล้วค่อยโทร.คุยกัน" "ได้ครับ" เจนจบลุกขึ้น วิกันดาขยับจะออกเดินไปส่ง
แต่อนิรุทธิ์คว้าแขนไว้ เจนจบอมยิ้มบอกกับวิกันดา "คุณวิไม่ต้องไปส่งหรอกครับ
แค่นี้เอง ลาละครับด็อกเตอร์อนิรุทธิ์" เจนจบก้มหัวให้ "เชิญ" อนิรุทธิ์ว่า เจน
จบมองสบตาวิกันดา แล้วเดินไปที่รถ
วิกันดาสั่งให้อนิรุทธิ์ปล่อยเพราะจะไปเปิดประตูให้เจนจบ
อนิรุทธิ์สั่งให้เรียกนายพาคนขับรถมาเปิด "คุณอยากให้พาเห็นหรือว่าเราทะเลาะกัน"
วิกันดาย้อน อนิรุทธิ์ ปล่อยแขนวิกันดา วิกันดาเดินไปที่ประตู
ในขณะที่เจนจบก็เดินไปเช่นกัน ทั้งคู่พูดกันเบาๆ อนิรุทธิ์มองภาพนั้นอย่างหงุดหงิด
และเมื่อวิกันดาเดินกลับมาเขาก็เปิดฉากต่อว่า เธอทันทีเพราะหึง
แต่วิกันดาก็สวนอนิรุธิ์ทันควันพร้อมกับท้าหย่า เพราะทนต่อไม่ไหวแล้ว
แต่อนิรุทธิ์ไม่ยอม "งั้นก็ตามใจคุณ แต่ยังเปลี่ยนใจได้นะคะ
เพราะฉันยังเปิดโอกาสให้เสมอ" วิกันดาเดินเข้าบ้าน อนิรุทธิ์มองตามอย่างหงุดหงิด วิ
กันดาเข้าไปอ่านหนังสือให้ลูกๆ ฟังเพื่อจะได้ลืมเรื่องทุกข์ใจ
ในขณะที่อนิรุทธิ์โทรไปหาอรอินทร์เพื่อหาคนปลอบใจ ซึ่งก็เข้าทางอรอินทร์พอดี
เธอทำเป็นเห็นอกเห็นใจอนิรุทธิ์ แล้วจะขอเสียสละเป็นฝ่ายไปเอง
เพื่อเห็นแก่ความสุขของครอบครัวอนิรุทธิ์ " ไม่เป็นไรค่ะพี่รุทธิ์ ก็อย่างที่เคยพูด
อรรู้ตัวดีว่ามาทีหลัง ไม่รู้ว่าเวรกรรมอะไร อรถึงต้องมาพบ มารักพี่รุทธิ์
รักมากมายถึงเพียงนี้" อรอินทร์ทำเสียงสะอึกสะอื้น "ไม่จำเป็นที่เราจะต้องเลิกคบกัน
ถ้าอรไว้ใจพี่ อรก็ปล่อยทุกอย่างให้พี่จัดการเอง พี่จัดการได้ " อนิรุทธิ์รีบบอก
อรอินทร์รับคำแล้วส่งยิ้มพอใจ
ถาวรทนอึดอัดไม่ไหวจึงเข้ามาพูดกับอรอินทร์เรื่องอนิรุทธิ์ เพราะเกรงใจวิกันดา
แต่อรอินทร์ไม่สน เธอบอกกับถาวรว่า "อรไม่ใช่เด็กๆ แล้วค่ะ
พูดกันครั้งเดียวก็น่าจะพอ อรไม่ชอบฟังเรื่องซ้ำๆ กัน มันง่วง" อร
อินทร์ลุกเดินหนีออกไป ถาวรส่ายหน้ากลุ้มๆ
แล้วตัดสินใจไปพูดเรื่องนี้กับอนิรุทธิ์ในวันต่อมา
เพราะต้องการให้อนิรุทธิ์เป็นฝ่ายถอยไปจากอรอินทร์เสียเอง แต่อนิรุทธิ์ก็อ้างว่า
"อรอินทร์เป็นคนไม่มีเพื่อน" "ไม่ต้องห่วง หรอกเรื่องนั้น เดี๋ยวเขาก็หาได้
แต่นายนั่นแหละอาจจะต้องเสียทั้งเพื่อนซึ่งก็คือฉัน
แล้วก็เมียที่แสนดีอย่างคุณวิกันดา" ถาวรสบตาอนิรุทธิ์แล้วลุกเดินออกไป
อนิรุทธิ์ถอนใจยาว สีหน้าเหมือนจะกังวล คุณ
หญิงแวววรรณพานุดีหลานสาวมาฝากทำงานกับท่านผู้หญิงฯ
เพราะต้องให้นุดีอยู่ห่างจากเถกิงเดชสามีจอมเจ้าชู้ที่คิดจะขอนุดีไปเป็น เมียน้อย
และหลังจากฝากงานให้นุดีเรียบร้อยแล้ว
คุณหญิงก็จัดแจงหาที่อยู่ใหม่ให้นุดีอีกด้วยพร้อมกับขู่ว่า "จำไว้นะ
ถ้าฉันจับได้ว่าแกแอบติดต่อให้ที่อยู่ใหม่คุณเถกิงเดชเมื่อไหร่ละก็แกกับฉันขาดกันทันที
ฉันตายก็ไม่ต้องมาเผา" "คุณป้าขา หนูไม่เคยคิดเนรคุณ คุณป้าเลย
หนูไม่เคยให้ท่าคุณลุงอย่างที่คุณป้าเข้าใจ" นุ ดีก้มกราบทั้งน้ำตา
แต่คุณหญิงทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ เธอเดินออกไป นุดีนั่งร้องไห้
ยุทธการชายหนุ่มที่หลงรักนุดีโทรมาหาและอาสาจะมาช่วยขนของและจัดห้องใหม่
แต่นุดีปฏิเสธ เธอรีบวางสายอ้างว่า
กำลังยุ่งแล้วนั่งพิงเตียงหลับตาลงอย่างคนคิดหนัก เพราะชีวิตเธอไม่มีทางเลือกนัก
ถ้าไม่ย้ายออกมาอยู่หอพักและทำงานตามที่คุณหญิงแวววรรณาสั่งเธอก็ต้องแต่ง
งานกับสุนทรผู้ชายที่คุณหญิงวรรณาจับคู่ให้ อนิรุธิ์กลับบ้านแต่วันและ
อยู่เล่นกับลูกๆ โดยมีนวลตามประกบไม่ห่าง และเมื่อถึงเวลาเข้านอนวิกันดาก็ลงมาตาม
นุ่นกับโหน่งหันมาอ้อนให้อนิรุทธิ์ไปส่งพวกเขาเข้านอนด้วย
แล้วหันมาสั่งนวลว่าไม่ต้องตาม นวลแอบน้อยใจปนริษยาเล็กๆ
เธอเดินกระแทกเท้าเข้าไปในครัว เตื้องที่กำลังเช็ดจานชามหันมามองแล้วเตือนว่า " นวล
ฉันพูดจริงๆ นะ ทุกวันนี้คุณผู้หญิงก็ช้ำใจมากพอแล้ว
แกอย่าซ้ำเติมเธออีกเลยคุณผู้หญิงเป็นคนดี แกจะไปหาเจ้านายอย่างนี้ไม่มีอีกแล้ว"
"ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณ ผู้หญิง แต่นังคนนั้น นังคนนั้นมันทำร้ายจิตใจคุณผู้หญิง
มันดูถูกฉัน ฉันจะแก้แค้น ฉันพูดจริง ไม่เชื่อแกคอยดูไปละกัน" นวลเดินออกไป
เตื้องสีหน้ากังวล นุ่มกับโหน่งนอนอย่างอบอุ่นบนเตียงโดยมีอนิรุทธิ์กับ
วิกันดาขนาบคนละข้าง วิกันดายังคงอ่านนิทานไปเรื่อยๆ
อนิรุทธิ์มองวิกันดาด้วยแววตาอ่อนโยน แล้วเลื่อนตัวลงนอนหนุนหมอนกับลูก
ด้วยความรู้สึกอบอุ่นมีความสุข วิกันดาเหลือบมองแล้วกลับไปอ่านหนังสือต่อ
นุ่นกับโหน่งหันมาพยักหน้าให้กัน
แล้วจับมือพ่อกับแม่มาประสานกันไว้พร้อมกับอ้อนให้พ่อแม่คืนดีกัน อย่าโกรธกันอีกเลย
"พ่อรักคุณแม่มากที่สุด ไม่เคยโกรธเลยสักนิด" อนิรุทธิ์รีบบอก "แล้วคุณแม่ล่ะคะ"
นุ่นมองวิกันดา แต่วิกันดาเฉไฉหันไปอ่านหนังสือต่อ อนิรุทธิ์แอบหลิ่วตาให้ลูกๆ
ทำให้บรรยากาศในห้องดูอบอุ่นยิ่งขึ้น อร อินทร์พยายามโทรเข้ามือถืออนิรุทธิ์
แต่เขาไม่รับสาย เธอนึกโมโหจึงโทรเข้าบ้าน และนวลก็รับสายพอดี
นวลด่าอรอินทร์เป็นชุดพร้อมกับเย้ยว่า "แหม พูดแล้วอยากให้คุณเห็นภาพจัง
พ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกันดูอบอุ๊น อบอุ่น แค่นี้ใช่ไหมคะ ฉันจะได้ไปปิดบ้านเสียที
วันนี้คุณผู้ชายคุณผู้หญิงขึ้นนอนแต่วัน" นวลหัวเราะคิกคัก แล้ววางโทรศัพท์
อรอินทร์โกรธจนพูดไม่ออก เมื่อ ลูกๆ หลับหมดแล้ววิกันดาก็จะเดินกลับห้อง
อนิรุทธิ์ตามกอดวิกันดาถามว่า จะเริ่มต้นกันไหมได้ไหม
วิกันดาดึงแขนอนิรุทธิ์ออกแล้วถามกลับว่า จะเอาอรอินทร์ไปไว้ที่ไหน
"เขาก็อยู่ของเขา ส่วนคุณก็คือเมียของผม เป็นแม่ของลูกผม" "เสียใจจริงๆ ค่ะรุทธิ์
ฉันทนอยู่ในสภาพอย่างที่คุณต้องการไม่ได้" วิ กันดาเดินเข้าห้องปิดประตู
อนิรุทธิ์มองตามอย่างอ่อนใจ
แล้วกลับเข้าห้องก็เห็นโทรศัพท์มีเบอร์ของอรอินทร์ค้างอยู่ เขาจึงโทรกลับ
อรอินทร์รีบออดอ้อนทำมารยาให้อนิรุทธิ์ลุ่มหลง และหลังจากวางสาย
อรอินทร์ก็ยิ้มเยาะบอกกับตัวเองว่า "ด็อกเตอร์วิกันดา ความรู้ท่วมตัว
แต่เอาตัวไม่รอด" วรนารี
พาพี่เลี้ยงคนใหม่ที่เป็นคนงานต่างด้าวพูดไทยไม่ชัดมาให้อรอินทร์ดูตัว
อรอินทร์รีบโบกมือไล่เพราะรับไม่ไหวกับความซุ่มซ่าม
และกลัวว่าน้องนิ่มลูกของเธอจะติดเชื้อเป๋อจากพี่เลี้ยงคนใหม่
และเมื่อวรนารีพาพี่เลี้ยงต่างด้าวกลับไปแล้ว
บัวก็เข้ามาถามอรอินทร์ว่าจะให้เธอไปเมื่อไหร่ อรอินทร์รีบปฏิเสธบอกว่า
เด็กคนั้นเป็นคนของวรนารี แล้วรีบกดหาอนิรุทธิ์เพื่อเปลี่ยนประเด็น บัวเดินกลับไป
อรอินทร์โทรมาอ้อนขอไปบ้านอนิรุทธิ์ในตอนเย็น เธออ้างว่า คิดถึงวิกันดาและพวกเด็กๆ
ก็คงคิดถึงกัน อนิรุทธิ์ลังเลเล็กน้อยก่อนตอบตกลง
อรอินทร์อ้อนต่อว่าให้อนิรุทธิ์แวะมารับเธอหลังเลิกงานด้วย อนิรุทธิ์รับคำ
อรอินทร์ยิ้มพอใจ "ทำไมมานั่งชมจันทร์คนเดียวล่ะคะ อรขอนั่งด้วยคนนะคะ
พี่รุทธิ์กำลังเล่นกับเด็กๆ อรก็เลยเลี่ยงออกมา" อร
อินทร์ถือแก้วไวน์เขามานั่งตรงหน้าวิกันดา แต่วิกันดายังคงนั่งนิ่ง เธอจึงพูดต่อ
"แปลกนะคะที่ลูกๆ ของเราชื่อคล้ายๆ กัน นุ่น โหน่ง นิ่ม" "ไม่แปลกหรอกค่ะ
คนไทยมีตั้ง 60 กว่าล้าน ชื่อซ้ำกันออกเยอะแยะ" วิกันดาว่า " แต่อรว่าแปลก เฮ้อ
บ้านคุณพี่นี่สบายจัง มาแล้วไม่อยากกลับเล้ย
คุณพี่กับพี่รุทธิ์ท่าทางจะไม่ค่อยทะเลาะกัน เพราะดูคุณพี่ใจเย้น เย็น"
อรอิทร์เอียงคอถาม "คนเราอยู่ด้วยกันมันก็ต้องมีบ้างละค่ะ"
"อรทายว่าเป็นเรื่องผู้หญิง เพราะพี่รุทธิ์เป็นผู้ชายเจ้าเสน่ห์
มักจะมีผู้หญิงเข้ามาพัวพันตลอดเวลา" "รวมทั้งคุณอรด้วยหรือเปล่า" วิกันดายิ้มนิดๆ
"ถ้ารวมล่ะคะ คุณพี่จะว่ายังไง จะอนุญาตให้อรเข้ามา พัวพัน หรือเปล่า"
อรอินทร์ท้าทาย วิกันดาเหมือนจะคาดไม่ถึง แต่แล้วก็รวมรวบสติได้สวนว่า
"ถ้าไม่อนุญาตล่ะ" "โถ คุณพี่ขา อรพูดเล่นน่ะค่ะ คุณพี่เป็นภรรยาพี่รุทธิ์
อรทั้งรักและเคารพคุณพี่จะตาย อรจะไปทำอย่างนั้นได้ยังไง"
อรอินทร์หัวเราะแล้วก้มดูนาฬิกา "จะ 4 ทุ่มแล้ว อรคงขออนุญาตให้พี่รุทธิ์ไปส่งนะคะ"
"เชิญค่ะ" วิกันดามองตามอรอินทร์ไป000000000 อนิรุทธิ์ มาส่งอรอินทร์ที่บ้าน
อรอินทร์สั่งให้บัวพานิ่มไปนอนแล้วอ้อนให้อนิรุทธิ์ขับรถพาเธอเที่ยวต่อ
บัวพยายามจะขวางแต่อรอินทร์ไม่สน เธอนั่งรถออกไปกับอนิรุทธิ์จนได้
"พี่บัวคงไม่พอใจ" อนิรุทธิ์หันมาคุยกับรอินทร์ "ช่างเถอะค่ะ ตอนมาอยู่ใหม่ๆ
ก็สงบเสงี่ยมดี แต่พอนานไปก็เริ่มลืมตัว เป็นเพราะพี่ถานั่นแหละคอยให้ท้ายตลอด"
อรอินทร์ว่า "ถามันจะพาลมาโกรธพี่ด้วย" อนิรุทธิ์ถอนใจ สอง ยามแล้ว
อนิรุทธิ์ยังไม่กลับ วิกันดานอนถอนใจ นึกถึงภาพลูกๆ
ที่พยายามประสานให้เธอกับอนิรุทธิ์คืนดีกัน
และอนิรุทธิ์เองก็ดูอ่อนโยนมีความสุขกับลูกเมีย
แต่ภาพนั้นก็เลือนหายไปเมื่อคำพูดอรอินทร์ที่บอกว่าจะขออนุญาตมาพัวพันกับ
อนิรุทธิ์ดังแทรกเข้ามา วิกันดายกมือลูบผมด้วยท่าทางอ่อนหล้า
และไม่อาจข่มตานอนได้อีกเลย จึงเป็นเหตุให้ให้เช้าวันใหม่วิกันดาตื่นสายกว่าปกติ
นวลมายืนรออยู่ หน้าห้องด้วยความเป็นห่วง
เมื่อเห็นวิกันดาเปิดประตูออกมาเธอก็โล่งใจ แล้วรีบรายงานว่า
เมื่อคืนนี้อนิรุทธิ์กลับถึงบ้านตอนตีห้า
วิกันดานิ่วหน้านัยน์ตาเหมือนจะระแวงแว่บหนึ่ง แล้วก็ตัดใจเดินลงไปข้างล่าง
"คุณผู้หญิงอย่าลืมถามคุณผู้ชายนะคะว่าไปไหนมา" นวลรีบตามมาบอก
แต่วิกันดาทำเหมือนไม่ได้ยิน เตื้อ งเตรียมจะตักข้าวต้มให้วิกันดา
แต่วิกันดาขอเปลี่ยนเป็นกาแฟแทน แล้วสั่งให้เตื้องยกไปให้เธอที่หน้าบ้าน
แล้วเดินออกไปทันที นวลขยับจะตามแต่เตื้องเรียกให้ไปล้างานในครัว
เพราะไม่อยากให้นวลไปกวนใจวิกันดา
อนิรุทธิ์ยืนอยู่ที่ระเบียงเห็นวิกันดาเดินออกมาโทรศัพท์ที่หน้าบ้าน
ก็นึกระแวงว่าเธอจะคุยกับเจนจบจึงรีบตามลงมาแล้วสั่งเตื้องว่าจะเอากาแฟไป
ให้วิกันดาเอง "โทรคุยกับใครแต่เช้า" อนิรุทธิ์วางถ้วยกาแฟลง วิกันดาสะดุ้ง
"แค่นี้ก่อนนะ คุยไม่ค่อยสะดวกแล้ว" วิกันดาปิดโทรศัพท์ ยกกาแฟขึ้นจิบอย่างใจเย็น
อนิรุทธิ์ถามย้ำ "คุยกับใคร เจนจบใช่ไหม
ผมไม่เคยเห็นคุณโทร.ถึงคุณนารถหรือคุณเพ็ญแต่เช้าอย่างนี้"
"ไม่จำเป็นต้องตอบมั้งค่ะ ทีฉันยังไม่ถามคุณเลยว่า หายไปไหนทั้งคืน
เพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัวของคุณ ขอตัวก่อนนะคะ" วิกันดาลุกขึ้น "คุณจะไปไหน"
"ไปหาเพื่อนค่ะ" วิกันดาตอบโดยไม่หันกลับมา " อย่าทำอย่างนี้หน่อยเลยน่ะ
ผมขอร้องเมื่อคืน ผมกับอรคุยกันเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น
แล้วก็รับรองว่าจะไม่มีด้วย ความสัมพันธ์ของเราจะไม่ไปไกลกว่านี้แน่"
อนิรุทธิ์เข้ามาจับแขนวิกันดา "ไม่ไปไกลกว่านี้
เพราะมันไกลจนสุดทางของมันแล้วต่างหากคะ" วิกันดาดึงแขนออก
"นั่นก็สุดแล้วแต่คุณจะคิด ผมบอกความจริงคุณไปหมดแล้ว" "ขอบคุณค่ะ" วิกันดาประชดนิด
ๆ แล้วเดินไปที่รถ "แล้วอย่าโทษผมนะวิ" อนิรุทธิ์ตะโกนไล่หลัง วิ
กันดามาปรับทุกข์กับอนงค์นารถเรื่องที่อนิรุทธิ์ที่หายไปกับอรอินทร์เกือบ ทั้งคืน
อนงค์นารถถึงกับอึ้งนึกคำปลอบใจไม่ออก
เธอจึงชวนวิกันดาไปดูหนังเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศแล้วแวะรับฉวีสีเพ็ญไปด้วย
หลังจากดูหนังเสร็จ ทั้งสามก็ไปเดินช็อปปิ้งกันต่อและได้พบกับอรอินทร์และวรนารี
ทั้งคู่เขามาเย้ยวิกันดาเรื่องอนิรุทธิ์ แล้วอรอินทร์ก็ตอกย้ำว่า "อร
ต้องกราบขอโทษด้วยค่ะ ที่เมื่อคืนปล่อยตัวพี่รุทธ์กลับบ้านตอนเกือบสว่าง โถ
อรก็ทั้งเตือนทั้งไล่ให้กลับแล้ว แต่เขาไม่ยอม
บอกกับเราว่าอยู่กับอรแล้วเขามีความสุข" วิกันดาเหมือนจะเป็นลม
อนงค์นารถรีบประคองแล้วพาออกไป "ขอโทษนะคะคุณน้อง ระยะนี้คุณน้องทั้ง 2
ได้ให้หมอดูตรวจดวงชะตาบ้างหรือเปล่าคะ"
ฉวีเพ็ญเดินเข้าหาอรอินทร์กับวรนารีสองสาวส่ายหน้างงๆ ฉวีเพ็ญจึงบอกต่อ "ว้า
งั้นคุณน้องทั้ง 2 ก็ไม่รู้ตัวน่ะซิคะว่าจะถูกตบกลางห้างฯ ดัง"
พูดจบฉวีเพ็ญก็ตบหน้าอรอินทร์กับวรนารีทันที ท่ามกลางความตกใจของทุกคน " ต่อไปนี้
ก่อนออกจากบ้านกรุณาตรวจดูดวงชะตาก่อนนะคะ ด็อกเตอร์วิกันดา น่ะเขาหน้าบาง
เป็นผู้ดี แต่พี่น่ะหน้าหนา เป็นนางร้าย แล้วก็ไม่มีอะไรจะเสียค่ะ"
ฉวีเพ็ญเดินเชิดออกไป ฉวีเพ็ญเดินออกมาบอก กับอนงค์นารถที่ประคองวิกันดาอยู่ว่า
จะขอยืมเงินไปเสียค่าปรับหน่อยเพราะเมื่อกี้ลืมตัวตบอรอินทร์กับวรนารีเข้า
พร้อมสารภาพว่า "ความจริงก็ไม่อยากจะตบหรอก แต่มือมันยกขึ้นไปเอง ห้ามไม่ทัน"
อนงค์นารถยิ้มรับบอกว่าสะใจดี วิกันดารีบปรามว่า ไม่ควรทำอย่างนั้น "ทำไงได้
บอกแล้วห้ามมือไม่ทัน" ฉวีเพ็ญยักไหล่
แล้วอนงค์นารถก็สะกิดให้วิกันดาดูอรอินทร์กับวรนารีที่รีบเดินกลับไปที่รถอย่างรวดเร็วเพราะอายคน
วิกันดามองตามแล้วนึกกังวลขึ้นมา วรนารี
เจ็บใจที่โดนตบกลางห้างจึงจะชวนอรอินทร์ไปแจ้งความ
แต่อรอินทร์ไม่ยอมเพราะไม่อยากขายหน้ามากกว่านี้ เธอบอกกับวรนารีว่า
จะไม่ยอมโดนตบฟรีแน่ แล้วอรอินทร์ก็โทรไปหลอกอนิรุทธิ์ว่า
ถูกเจนจบตามรังควานจนไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร
เพราะถาวรก็เข้าข้างเจนจบและอยากจะให้เธอคืนดีกับเขาเพื่อลูก "เวลาอยู่ต่อหน้าพี่ถา
เจนจบจะพูดดีทุกอย่าง หนูนิ่มเองก็อยากจะให้พ่อมาอยู่ด้วย
อรไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วค่ะ" อรอินทร์ทำฟูมฟาย
อนิรุทธิ์หลงกลแนะนำให้อรอินทร์ย้ายออกมา อรอินทร์แอบยิ้มกับวรนารีแล้วพูดเข้าแผน
"จะให้อรอยู่ตามลำพังกับลูกน่ะหรือคะ พี่รุทธิ์
อรขออนุญาตไปค้างที่บ้านพี่รุทธิ์สัก 2-3 วันได้ไหมคะ" อนิรุทธิ์นิ่งไป
อรอินทร์รีบอ้อนต่อ "ถ้าพี่รุทธิ์อึดอัดใจ อรจะขออนุญาตคุณพี่วิกันดาเอง
อยู่ที่นั่นอรอาจจะคิดออกว่าจะทำยังไงต่อไป"
อนิรุทธิ์นึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าแล้วตอบรับอรอินทร์ว่า จะคุยกับวิกันดาให้เอง
"ขอบคุณมากค่ะ พี่รุทธิ์ อรกราบขอบพระคุณมากๆ เลยค่ะ"
อรอินทร์ปิดโทรศัพท์ยิ้มอย่างสะใจ "อยากเห็นจังว่า ด็อกเตอร์วิกันดาจะทำหน้ายังไง"
วรนารีชวนอรอินทร์ชนแก้วดื่มฉลอง อนิรุทธิ์เขามาบอกวิกันดาว่า
อรอินทร์จะมาค้างที่นี้ วิกันดาหันมามองสีหน้าเรียบเฉยถามกลับว่า "เมื่อไหร่คะ
แล้วเขาจะมาอยู่นานเท่าไหร่ เป็นเดือน เป็นปี หรือว่าไม่มีกำหนด" "ผมไม่ทราบ
คุณลองถามเขาดูเองก็แล้วกัน" "ไม่ใช่หน้าที่ค่ะ เพราะแม้แต่นวล ฉันก็ยังไม่ถาม"
"อรอินทร์ไม่ใช่นวล" "หรือคะ แต่ในความรู้สึกของฉัน เขามีค่าไม่ต่างไปกว่านวลเลย"
"คุณคิดว่าเขาจะมาแย่งผมไปจากคุณใช่ไหม" "มันอยู่ที่คุณค่ะว่า
จะยอมให้เขาแย่งหรือเปล่า" " ผมบอกคุณแล้วว่า ไม่มีใครแย่งผมไปจากคุณได้
อรเขาเดือดร้อนมา ผมก็ต้องช่วย วิ คุณต้องเข้าใจธรรมชาติของผู้ชายด้วย"
อนุรุทธิ์หาเหตุผลให้ตัวเอง วิกันดายิ้มสวนว่า "ฉันเคยบอกแล้วว่าไม่เข้าใจ
และคิดว่าคงไม่มีวันเข้าใจด้วย ฉันจะไปบอกนวลให้เตรียมจัดห้อง"วิกันดาเดินออกไป
อนิรุทธิ์มองตาม วิ กันดาสั่งให้นวลจัดเตรียมห้องให้อรอินทร์
นวลไม่พอใจรีบโวยวายแล้วขอร้องให้วิกันดาไล่อรอินทร์ไป แต่วิกันดายืนยันคำสั่งเดิม
นวลจ๋อยจำใจจัดห้องให้อรอินทร์ตามคำสั่ง แล้วก็แอบไปด่าอรอินทร์ให้เตื้องฟัง
เตื้องรีบปรามเพราะกลัวเจ้านายจะลงมาได้ยิน "ได้ยินก็ได้ยินไป ฉันไม่กลัว
ต่อให้คุณผู้ชายด้วย ฉันเกลียดมัน ฉันก็บอกว่าเกลียด"
นวลพาลรีพาลขวางครู่หนึ่งแล้วเดินกระทืบเท้าออกไป
เพราะได้ยินเสียงรถอรอินทร์แล่นเข้ามา วิ กันดามองลงมาจากหน้าต่างเห็น
อนิรุทธิ์จูงโหน่งกับนุ่นออกมารับอรอินทร์ อรอินทร์เข้ามากราบที่อกอนิรุทธิ์
วิกันดาหน้าสลดแววตาสะเทือนใจ
เมียหลวง จบตอน 4
เครดิต : www.oknation.net/blog/lakorn
|
| |
|
| |
| ความคิดเห็น |
|
.: ต้องการแสดงความคิดเห็น
กรุณาบันทึกความคิดเห็นของคุณลงบนแบบฟอร์มข้างล่างนี้
ขอบคุณค่ะ :.
|
|
|
|
|
|