Sabuyjaishop [ Lakorn ]

	แหล่ง shopping

	สินค้าจากร้านค้า

ป้าย Graphic Annunciator

รายละเอียดราคา

ขนมกล้วยอบเนย

192.00

เอสไรคส์ จำหน่ายปั๊มเติมคลอรีน ปั๊มเติมสารส้ม บำบัดน้ำในสระ

~~8,888~~ 7,999.20

Real Hair : Natural Hair Serum 50ml. (เรียวแฮร์ เนเชอรัล เซรั่ม)

~~1,590~~ 1,290

Real Hair 4 กล่อง (เรียวแฮร์ เซรั่มปลูกคิ้ว หนวด เครา จอน)

~~1,800~~ 1,250

เครื่องไล่นกระบบไฟฟ้า BIRD PROTECT

ชุดลดการหลุดร่วง-ปลูกผม สมุนไพรภิญญดา สมุนไพร 100% ผมร่วงผิดปกติ ผมบาง

~~820~~ 738

Rojukiss White Poreless Advanced Repair Serum

499.00

ครีมบำรุงผิวผสามสมุนไพร ดร.สาโรช ตำหรับพิเศษ (ขนาด 60 กรัม )

~~720~~ 612

โปรแกรมเช็คสต๊อคผ่าน Ipad หรือ Tablet , โปรแกรมนับสต๊อคผ่าน Ipad หรือ Tablet

8,900.00

ตัวอย่างสินค้าของลูกค้า ทำบัตรพื้นใส

Cable CLIP (3M) Black c030

65.00

เลนส์เสริมมือถือ รุ่น HPLQ-035 พร้อมไฟแฟลช Flash Light 3 in 1 Camera Lens

~~1,290~~ 690

คอนโดสำหรับเช่า 1 ห้องนอน The Cloud Condominium Pattaya (เดอะ คลาวด์ คอนโดมิเนียม พัทยา)

รายละเอียดราคา

Real Hair : Hair Set 2 Set มี 4 ชิ้น (เรียวแฮร์ : ดูแลปัญหาผมร่วง ผมบาง ศีรษะล้าน)

~~4,760~~ 2,990

ลำโพงบลูทูธ Wireless Speaker Bluetooth ไร้สาย ปีศาจฮอร์น มินิ สเตอริโอ ขนาดพกพา

~~1,490~~ 690

ลำโพงบลูทูธ Wireless Speaker Bluetooth ไร้สาย ถั่วเขียวมอนสเตอร์ มินิ สเตอริโอ ขนาดพกพา

~~1,490~~ 690

ตู้เย็น HITACHI - รุ่น R-W600PWX (20.6 คิว / 582 ลิตร)

45,990.00

ลำโพงบลูทูธ Wireless Speaker Bluetooth ไร้สาย ลำโพงไฟเธค ลำโพงบลูทูธ HPT-208 สเตอริโอ ขนาดพกพา

~~1,590~~ 790

เลนส์เสริมมือถือ รุ่น HPLQ-027 คลิปเลนส์ 0.45X Wide-angle 10X Macro-lens

~~990~~ 490

กู้เงินด่วนนอกระบบโทร0928689622พี่หนิง

COLLY PLUS 10,000 MG.

790.00

โปรแกรมคลินิก , โปรแกรมคลินิค , โปรแกรมบริหารงานคลินิก , โปรแกรมโรงพยาบาล , สถานเสริมความงาม ,CLINIC

13,900.00

แฮนด์ลิฟท์ ราคาถูก

8,999.00

Skin Biology Super CP Serum Set (2 Items) เซ็ต

950.00

เรื่องย่อละคร ตามบทโทรทัศน์

เมียหลวง [ ตอนที่ 1 - 2 ]

จำนวนคนเข้าชม : 364 ครั้ง update : 17/3/2009

เมียหลวง 1

"การแต่งงาน คือตอนจบในเทพนิยายแต่เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตจริง"
เสียง ดร.วิกันดาบอกกับตัวเอง ห้าปีแล้วที่เธอกับดร.อนิรุทธิ์ตกลงใช้ชีวิตร่วมกัน และมีพยานรักสองคือโหน่งกับนุ่น วิกันดายังจำจดบรรยากาศในงานวิวาห์เมื่อห้าปีก่อนได้ดี แขกที่มาในงานต่างพากันชื่นชมว่า เธอกับอนิรุทธิ์เป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยกและคู่ควรกันทุกประการ และที่สำคัญอนิรุทธิ์รักและให้เกียรติเธอมาก ทำให้เธอปลาบปลื้มเป็นที่สุดที่ได้เป็นเจ้าสาวของเขา แต่เมื่อมาถึงวันนี้ วิกันดาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ารู้จักดร.อนิรุทธิ์ดีพอ
ฉวีเพ็ญกับอนงค์ นารถเพื่อนรักของวิกันดามาหาวิกันดาที่บ้าน พร้อมกับฟ้องว่า อนงค์นารถเห็นอนิรุทธิ์พาผู้หญิงไปทานอาหารที่ร้านแห่งหนึ่ง เพราะบังเอิญว่าไปงานเลี้ยงรุ่นที่ร้านนั้นพอดี และดูท่าอนิรุทธิ์จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเจ้าหล่อนเสียด้วย
"อย่าเพิ่งเชื่อคุณนายอนงค์นะยายวิ เขาอาจจะเป็นเพื่อนที่ทำงานก็ได้" ฉวีเพ็ญออกความเห็น
"โอ๊ย เพื่อนบ้าเพื่อนบอที่ไหนกัน อายุไม่เกิน 22 23 มั้ง นุ่งกางเกงขาสั้นจุ๊ดจู๋ลงรูปแบบนี้ร้อยทั้งร้อยเป็นกิ๊ก" อนงค์นารถยืนยัน

วิ กันดากำมือแน่นนั่งตัวแข็งพูดไม่ออก เพราะเมื่อคืนนี้อนิรุธ์กลับดึกและบอกเธอว่า ไปทานข้าวกับสิทธิชัย อนงค์นารถเห็นวิกันดานั่งนิ่งก็รีบออกตัว
"ถ้าฉันทำให้เธอไม่สบายใจก็ขอ โทษด้วยนะวิ ฉันไม่ได้มีเจตนาให้ผัวเมียทะเลาะกัน เพียงแต่ไม่อยากให้เธอถูกหลอกเท่านั้น อุตส่าห์เรียนถึงด็อกเตอร์แล้วถูกผัวหลอก มันน่าเจ็บใจพิลึก"
วิกันดา ตัดสินใจถามอนิรุทธิ์เรื่องที่อนงค์นารถมาบอกในค่ำวันต่อมา อนิรุทธิ์ยอมรับพร้อมอ้างว่าเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ชาย จะต้องไปสนใจทำไม และเขาก็ไม่เคยคิดจะจริงจังกับผู้หญิงพวกนั้น
"ไม่จริงจัง แต่คุณนอนกับมัน" วิกันดาสวน
"ผมเป็นผู้ชาย ผมนอนกับทุกคนที่ผมพอใจได้ มันไม่ใช่เรื่องเสียหาย"
"เห็นแก่ตัว คุณเป็นคนที่เห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ"
"คุณจะบังคับให้ผมอยู่กับคุณทุกวันทุกคืนไม่ได้หรอก มันผิดธรรมชาติ" อนิรุทธิ์เสียงขรึม
"สันดานต่างหาก สันดานเห็นแก่ตัวของคุณ" วิกันดาโกรธจัดเดินออกไป อนิรุทธิ์มองตามหงุดหงิด
วิ กันดาลงมาหาลูกที่เล่นอยู่กับอ้อมและเตื้องสองพี่เลี้ยง นุ่มเห็นอนิรุทธิ์เดินตามวิกันดามาก็โผเข้าหา พร้อมกับต่อว่า ที่พ่อผิดสัญญาไม่ยอมไปรับที่โรงเรียนไป วิกันดาปรายตามองอนิรุทธิ์แล้วบอกกับลูกๆ ว่า
"แม่จะอ่านนิทานให้ฟัง ใครจะไปกับแม่บ้าง" โหน่งกับนุ่มยกมือทันที อนุรุทธิ์ยกมือบ้าง
"รุทธิ์ด้วยครับ" วิกันดาทำหน้าขรึมเดินจูงลูกออกไป อนิรุทธิ์รีบไปตามไปเอาใจ
วิ กันดาให้ลูกๆ เลือกนิทานที่จะให้เธออ่านให้ฟังและสอนลูกชายว่าให้ ต้องให้เกียรติสุภาพสตรีก่อน แล้วอ้อมก็เข้ามาตามบอกว่า มีโทรศัพท์ วิกันดาจึงให้ลูกๆ เอานิทานไปให้อนิรุทธิ์อ่านให้ฟังแทน
ฉวีเพ็ญโทรมา ถามวิกันดาว่าได้คำตอบจากอนิรุทธิ์หรือยัง วิกันดาถึงกับน้ำตาคลอตอบว่า อนิรุทธิ์ยอมรับ ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงอยากจะหย่ากับเขา ฉวีเพ็ญรีบห้ามเพราะสงสารหลานๆ ที่ยังเล็กอยู่และปลอบใจว่าอนิรุทธิ์แค่สนุกๆ เท่านั้นไม่ได้จริงจังอะไร แถมยังแนะนำวิกันดาว่า
"วิก็ไม่ควรแยกรถกันคนละคันกับเขานี่น้า เขาถึงได้เถลไถลตามใจชอบ เลิกงานแล้วให้เขาไปรับเธออย่างเดิมดีกว่าเชื่อฉันเถอะ"
วิ กันดาสีหน้าใคร่ครวญครุ่นคิด แล้วบอกเรื่องนี้กับอนิรุทธิ์ในเช้าวันต่อว่า แต่อนิรุทธิ์ไม่เห็นด้วย และเป็นสาเหตุให้เธอกับอนิรุทิ์ต้องมีปากเสียงกันอีก แล้วอนิรุทธิ์ก็หลุดออกมาว่า
"ถ้ารู้มันยุ่งอย่างนี้ ผมจะไม่แต่งงาน"
"แล้วคุณคิดว่าฉันอยากแต่งนักเรอะ" วิกันดาเจ็บปวด
" ใช่ คุณอยากแต่ง ผู้หญิงน่ะอยากแต่งงานจนตัวสั่นแทบทุกคน พออายุมากหน่อยก็ทุรนทุรายกลัวหาผัวไม่ได้ต้องขึ้นไปแขวนอยู่บนคานหรือคุณ ว่าไม่จริง" อนิรุทธ์เสียงดัง วิกันดาโกรธจนพูดไม่ออก
หลายวันต่อมา นงคราญผู้หญิงที่อนิรุทธิ์ไปติดพันอยู่มาพบวิกันดาที่บ้านและบอกกับเธอว่า ตั้งท้องกับอนิรุทธิ์แต่อนิรุทธิ์ไม่ยอมรับผิดชอบ
"คุณพี่ต้องช่วยหนู นะคะ ไม่งั้นหนูจะประจานให้อับอายขายหน้าให้หมดทุกคน หนูมันไม่มีอะไรที่จะเสีย แต่ด็อกเตอร์อนิรุทธิ์กับพี่นี่ซิค่ะ เสียเต็มๆ ถ้ากล้าแลกก็ลองดู"
นงคราญทิ้งท้ายก่อนลากลับไป และเมื่ออนิรุทธิ์กลับมาถึง วิกันดาก็ถามเรื่องนี้กับเขา อนิรุทธิ์ตอบกลับว่า
"ขอทีเถอะวิ ผมไม่โง่พอทีจะยอมมีลูกกับมันหรอก มันไปกับผู้ชายไม่รู้เท่าไหร่แล้วคิดจะมาจับผม"
"ฉันไม่รับรู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ขออย่างเดียว อย่าให้มาเหยียบบ้านนี้อีก" วิกันดาน้ำตาคลอ
"วิ ผมจะไม่ยอมมีลูกกับใครทั้งนั้นนอกจากวิ ผมอาจจะไปกับใครต่อใครแต่คุณเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมรัก" อนิรุทธิ์เข้ามากอดวิกันดา
"ฉันไม่มีวันเชื่อคุณ ไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด" วิกันดาร้องไห้สะอึกสะอื้น
"วิคนดี ผมสัญญาจะไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นมารบกวนคุณอีก" อนิรุทธิ์ยืนยัน แต่วิกันดายังคงน้ำตาไหลพรากด้วยความอัดอั้นตันใจ
อนิรุทธิ์ จัดการกับนงคราญไม่ให้มารบกวนวิกันดาได้ตามที่รับปากไว้ ฉวีเพ็ญรู้เรื่องเขาก็บอกกับวิกันดาว่า คราวนี้อนิรุทธิ์คงเข็ด แต่วิกันดายังลังเล และหลังจากเรื่องนงคราญผ่านไป อ้อมก็พานวลมาพบวิกันดา และบอกว่า "คุณผู้หญิงขา แม่ให้หนูกลับบ้านด่วนค่ะ พ่อเป็นอัมพาต หนูต้องไปช่วยดูแล แต่หนูหาคนมาอยู่แทนแล้วค่ะ" นวลยกมือไหว้วิกันดาอย่างนอบน้อม
"นวลเป็นคนสะอาดสะอ้าน แล้วก็รักเด็กค่ะ หนูเลยไว้ใจพามาอยู่แทน" อ้อมรีบบรรยาย
วิ กันดาถามนวลว่า ต้องการเงินเดือนเท่าไหร่ นวลตอบว่าเท่ากับอ้อม วิกันดาไม่ทันได้พูดอะไรต่อ โหน่งกับนุ่มก็วิ่งลงมาพร้อมกับเตื้อง สองพี่น้องเข้ามากอดแม่ วิกันดาถามลูกว่าวันนี้มีการบ้านหรือเปล่า นุ่มรีบเอาหน้าตอบว่า
"ของนุ่มมีเยอะค่ะ แต่นุ่มทำเสร็จที่โรงเรียนแล้ว พี่โหน่งมัวแต่เล่น"
"ขี้ฟ้อง ยัยนุ่มขี้ฟ้อง เอาดีใส่ตัว เอาชั่วใส่คนอื่น" โหน่งว่าน้องสาว วิกันดาตกใจรีบปรามลูก นวลได้ยินก็หัวเราะคิกคัก
"ญาติเสียเรอะ"โหน่งหันมาเล่นงาน นวลสะดุ้งเฮือก
" ตายแล้ว พูดเพราะๆ ซิค่ะน้องโหน่ง นวลเขาจะมาเป็นพี่เลี้ยงลูกแทนอ้อม เพราะพี่อ้อมต้องไปดูแลพ่อที่ไม่สบายค่ะ" วิกันดาอธิบายกับลูก
โหน่ง นั่งจ้องนวลแล้วตอบว่า "ก็ดีเหมือนกันโหน่งชอบพี่เลี้ยงสวยๆ แต่ห้ามหัวเราะเยาะโหน่งอีก" นวลส่งยิ้มหวาน ในขณะที่วิกันดามองลูกพลางถอนใจ
000000000000000
เตื้องไม่สบายใจนัก ที่เห็นนวลหน้าตาดีจึงเข้ามาเตือนวิกันดาว่าไม่ควรรับนวลไว้ แต่วิกันดากลับไล่เตื้องออกไปเพราะไม่อยากระแวงจนเกิดเหตุ เธอลงมาที่ชั้นล่างก็เห็นอนิรุทธิ์กำลังพูคุยกับนวลด้วยท่าทางสนิทสนมจึง เดินเข้าไปหาแล้วไล่ให้นวลไปดูโหน่งกับนุ่ม นวลหน้าเจื่อนลุกออกไป อนิรุทธิ์เห็นวิกันดามองเขาด้วยสายตาจับผิดก็ลุกหนีอ้างจะไปอาบน้ำ วิกันดามองตามแล้วนึกถึงคำเตือนของเตื้องจึงเดินตามอนิรุทธิ์ไปและขอร้องเขา ว่า อย่ายุ่งกับนวล
"ถ้าคุณรู้จักผมดีขนาดนั้น คุณก็ต้องรู้ซิว่า ผู้หญิงคนอื่นไม่ได้มีความหมายอะไรสำหรับผมเลย ผมรักวิคนเดียว"
" ฉันเอียนคำว่ารักของคุณเต็มที คนรักกันเขาไม่ทำร้ายความรู้สึกของคนที่บอกว่ารักหรอก แต่ถ้าคุณรู้สึกเพียงครึ่งหนึ่งของที่พูด ก็กรุณาอย่ายุ่งกับนวลเลย ขอให้เตือนสติตัวเองอยู่เสมอว่า เขาเป็นพี่เลี้ยงของลูกเรา"
"โอ.เค. ผมจะทำตามที่คุณบอก พอใจหรือยัง" อนุรุทธิ์ทำท่ายอมแพ้ แต่วิกันดาก็ยังกังวล
วิ กันดานั่งดูทีวีอยู่กับลูกๆ และอนิรุทธิ์ นวลเข้ามาเสนอหน้าและแอบสบตากับอนิรุทธิ์อย่างรู้กัน วิกันดาสังเกตเห็นจึงขยับตัวลุกขึ้นแล้วชวนลูกๆ ขึ้นนอน นุ่มขอร้องให้อนิรุทธิ์ไปส่งเธอเข้านอนด้วย วิกันดาจึงแกล้งประชด
"ไม่เป็นไรหรอกลูก คุณพ่อกำลังสนุก" แล้ววิกันดาจูงก็ลูกทั้งสองขึ้นไป
อนิรุทธิ์นิ่วหน้านิดหนึ่งแล้วลุกเดินตาม นวลมองตามอนิรุทธิ์ด้วยสายตาหลงใหลชื่นชม
นวล เดินเข้ามาในครัวก็โดนเตื้องว่า กระทบเรื่องอนิรุทธิ์ ทำให้นวลไม่พอใจจะเข้ามาเล่นงานเตื้อง เตื้องตั้งรับพลางร้องท้า อ้อมเข้ามาขวางแล้วไล่นวลออกไปก่อน
"อย่าขึ้นไปข้างบนล่ะ" เตื้องสั่ง นวลหันขวับมา อ้อมรีบปรามเตื้อง
" เตื้อง แกก็หุบปากเสียทีได้ไหม แกอย่าท้ามันนะเตื้อง นวลมันยิ่งบ้าอยู่ด้วย อย่าคิดมากเลยน่าลึก ๆ แล้วนวลมันเป็นคนดีนะ ไม่งั้นฉันไม่พามาหรอก"
"เออ แล้วฉันจะคอยดูคนดีของแก" เตื้องไม่อยากเชื่อ ส่วนนวลเมื่อกลับถึงห้องก็นอนฝันหวานถึงอนิรุทธิ์และวาดหวังจะได้เลื่อนขั้น เป็นคุณนายอีกคน
ถาวรมาชวนอนิรุทธิ์ไปเข้าป่าในช่วงกลางเดือน และบ่นว่า ความจริงแล้วเขาอยากจะไปเสียตั้งแต่ต้นเดือนแต่ต้องไปรับน้องสาวที่เพิ่ง เลิกกับสามีที่สนามบิน
"อรอินทร์ น้องสาวผม อายุไม่เท่าไหร่กลายเป็นแม่ม่ายลูกติดไปแล้ว ทีแรกว่าจะไปปักหลักอยู่ออสเตรเลีย แต่ทนเหงาไม่ไหว"
ถาวรบอกรายละเอียด อนิรุทธิ์พยักหน้ารับ ถาวรจึงถามต่อว่าตกลงจะไปป่าด้วยกันหรือเปล่าหรืว่าต้องขออนุญาตวิกันดาก่อน
"เฮ่ย วิเขาตัดหางปล่อยวัดอยู่แล้ว" อนิรุทธิ์หัวเราะแล้วจู่ๆ ก็นึกถึงหน้านวลขึ้นมา
วิ กันดาแปลกใจมากเมื่อเห็นอนิรุทธิ์กลับบ้านเร็วกว่าปกติ เธอเดินเข้าในครัวก็พบนวลกำลังจะป้อนนมให้นุ่มดื่มและมีอนิรุทธิ์ยืนลูบผม นุ่มอยู่ข้างๆ
"ไม่ต้องป้อน ให้น้องดื่มเอง เดี๋ยวจะเคยตัว" วิกันดาเดินเข้ามา
นวล สะดุ้ง อนิรุทธิ์หน้าเจื่อนไปนิดโหน่งกับนุ่มวิ่งเข้ามาสวัสดีพร้อมกอดวิกันดา วิกันดาพาลูกไปที่โต๊ะบอกให้ทั้งคู่ดื่มนมให้หมด แล้วเดินขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า อนิรุทธิ์รีบตามไปเอาใจ วิกันดารู้ทันความคิดอนิรุทธิ์จึงปรามว่า
"ฉันอยากให้คุณระวังตัวไว้ บ้าง เพราะโหน่งกับนุ่มเป็นเด็กฉลาด แกอาจจะผิดสังเกตได้ว่าคุณพ่อของแกเอาใจใส่สนิทสนมกับพี่เลี้ยงคนใหม่ผิด ปกติ และฉันก็คิดว่า คุณคงไม่ได้คิดจะเอาพี่เลี้ยงลูกเป็นเมียหรอกนะคะ" อนิรุทธิ์ถึงกับอึ้งแล้วเดินออกไป วิกันดามองตามด้วยความเจ็บช้ำ
วิกัน ดาเดินออกจากห้องน้ำก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างสดใสของนุ่นกับนวลดังประสาน กันขึ้นมา เธอมองออกไปทางหน้าต่างเห็นนวลกับนุ่มเล่นไล่จับกัน โดยใช้อนิรุทธิ์เป็นตัวขวาง ทำให้นวลกับอนิรุทธิ์มีโอกาสถูกเนื้อต้องตัวกันและต่างก็ทำท่าพอใจ จังหวะหนึ่งนวลเซถลาทำเป็นจะล้ม อนิอรุทธิ์รีบประคอง วิกันดาทนดูไม่ได้รีบผละออกมาแล้วพยายามสะกดอารมณ์ไว้
ฉวีเพ็ญกับอนงค์ นารถมาหาวิกันดาที่บ้านและทันเห็นภาพอนิรุทธิ์ประคองนวลพอดี ทั้งคู่ตกตะลึงรู้สึกโกรธแทนวิกันดา และเมื่อได้พบวิกันดาอนงค์นารถก็รีบฟ้องเรื่องที่เห็นพร้อมเตือนว่าท่าทาง นวลอยากเลี้ยงพ่อมากกว่าลูก
"ปกติฉันไม่ชอบยุใครหรอกนะ แต่เรื่องนี้วิต้องตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม ไม่งั้นแม่คนนี้มันต้องขยับเลื่อนฐานะจากพี่เลี้ยงเป็นคุณนายแน่ๆ" ฉวีเพ็ญเอ่ยขึ้นบ้าง
"หน้าตาผิวพรรณมันดีเสียอีกด้วย บ้านนี้เขาเข้าใจหาพี่เลี้ยงจริ๊ง เชื่อฉันเถอะวิ ไล่มันออกไป" อนงค์นารถสนับสนุน แต่วิกันดาแย้งงว่านวลยังไม่ได้ทำอะไรผิด
"โอ๊ย แม่คนนี้จะใจเย็นเป็นแม่พระไปถึงไหน" อนงค์นารถกับฉวีเพ็ญสบตากันเซ็งๆ
วิ กันดายืนทอดสายตาอยู่ที่ระเบียงห้องเพราะนึกคำเตือนของเพื่อนทั้งสอง อนิรุทธิ์เดินมากอดวิกันดาถามว่ารักยมมายุยงอะไรอีกพร้อมตัดพ้อที่วิกันดา เชื่อเพื่อนมากกว่าสามี
"คุณเห็นฉันโง่มากใช่ไหม รุทธิ์" วิกันดาหันกลับมา
"โธ่ ใครจะไปบังอาจคิดอย่างนั้น คุณเรียนจบปริญญาเอกนะครับ ด็อกเตอร์วิกันดา"
"ฉันก็เหมือนคนที่ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด เรียนจนจบปริญญาเอกแต่กลับกลายเป็นแค่เด็กอนุบาลในการดำเนินชีวิต"
" คุณก็พูดเกินไป ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับมุมมองของเรา คนรับใช้สมัยนี้หายากจะตาย ถ้าหากผมได้นวลมันก็จะไม่ไปไหน คุณก็ไม่ต้องเดือดร้อนคอยหาคนใช้บ่อยๆ ผมเองก็กลับบ้านเร็วขึ้น สมประโยชน์ด้วยกันทุกฝ่าย"
"คุณไม่อายหรือรุทธิ์ คุณกล้าลงไปนอนกับมันโดยไม่กลัวว่าเตื้องหรือนายพาจะเห็นเรอะ"
" ก็ให้มันขึ้นมานอนข้างบนซิ ห้องใกล้ๆ ห้องพระน่ะ ว่างอยู่นี่ คุณน่าจะรู้จักผมดีกว่าใครๆ ทั้งหมดผมก็แค่คนรักสนุก ชีวิตต้องมีความเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ถ้าคุณเข้าใจ คุณจะไม่ถือเพราะยังไง ผมก็ต้องกลับมาตายรังวันยังค่ำ ผมจะไม่มีวันทำอะไรให้กระทบกระเทือนชีวิตคู่ของเราเลย"
"ฉันไม่เข้าใจ หรอก รุทธิ์ ยังไงๆ ฉันก็เข้าใจไม่ได้ ฉันมีชีวิตจิตใจ รู้สึกเจ็บปวดรู้จักขมขื่น คุณทำลายความรักความศรัทธาทั้งหมดที่ฉันเคยมี ก่อนหน้านี้ฉันไม่เข้าใจว่า ทำไมคนเราต้องแต่งงานกันแล้วจะต้องหย่า แต่เดี๋ยวนี้ ฉันเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เข้าใจจนนึกอยากจะหย่ากับคุณด้วยซ้ำ"
" วิ ในสายตาคุณผมเลวถึงขนาดนั้นเชียวหรือ" อนิรุทธ์สะดุ้ง วิกันดาเดินกลับหยิบเครื่องนอนจะไปนอนที่ห้องลูก อนุรุทธิ์เข้าขวางเอ่ยว่า
"คุณอยากให้ลูกรู้หรือว่า เรามีปากเสียงกันเรื่องของเรา อย่าให้ลูกมารับรู้ด้วยเลย"
วิ กันดานิ่ง แล้ววางหมอนกลับที่เดินก่อนล้มตัวลงนอนหันหลังให้อนุรุทธิ์พร้อมออกคำสั่ง ให้เขามือออกไปจากตัวเธอเพราะขยะแขยงเต็มที แล้ววิกันดาก็แอบร้องไห้
ใน ขณะที่วิกันดากำลังเผชิญกับปัญหาเรื่องอนิรุทธิ์ อนงค์นารถกับฉวีเพ็ญก็กำลังเผชิญปัญหาเรื่องสามีของพวกเธออยู่เช่นกัน พลเวทย์สามีของอนงค์มากเป็นคนธรรมะธัมโมจัดจนอนงค์นารถชักจะหมดความอดทนและ เริ่มเบื่อหน่ายสามีตัวเอง ส่วนฉวีเพ็ญก็ต้องผันตัวเองมาเป็นแม่บ้านเต็มตัวรับชอบงานทุกอย่างในบ้าน และปล่อยให้สามีคือสีหนาทออกทำงานนอกบ้านเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัว วันหนึ่งอนงค์นารถก็โทรมาชวนฉวีเพ็ญออกไปดูหนังแก้เซ็งด้วยกัน และชวนวิกันดาไปด้วย วิกันดาตอบตกลงเพราะไม่ได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆ มานานแล้ว เธอโทรบอกอนิรุทธ์ขอให้กลับบ้านไปดูลูกๆ แทน
"ได้จ้ะ ผมจะรีบกลับไปอยู่กับลูก วิไม่ต้องห่วงนะ ผมดีใจที่วิได้ไปพักผ่อนหย่อนใจเสียบ้าง วิน่ะเครียดมากรู้ไหม ขอให้สนุกนะครับ"
อนิรุทธิ์ วางโทรศัพท์ สีหน้าเหมือนพึงพอใจอะไรบางอย่าง ในขณะที่วิกันดานึกสังหรณ์ใจขึ้นมา และเมื่อดูหนังจบวิกันดาก็ขอตัวกลับบ้านทันที เช่นเดียวกับฉวีเพ็ญที่ต้องรีบไปเตรียมอาหารเย็นให้สามี
วิกันดากลับมา ถึงบ้าน ก็พบว่าอนิรุทธิ์เข้านอนแล้วเธอจึงออกไปดูลูกๆ ที่ห้องและพบสร้อยของนวลตกอยู่ วิกันดาหยิบสร้อยเส้นนั้นขึ้นมาแล้วตามไปสอบถามอนิรุทธิ์ในห้องนอน แต่อนิรุทธิ์ตีหน้าซื่อบอกว่าจำไม่ได้ว่าเป็นของนวล
"โกหก ฉันให้คุณกลับบ้านเร็วก็เพื่อจะได้มาอยู่กับลูก แต่คุณกลับเอาเวลาไปปล้ำกับแม่นวลนั่น"
"เหลวไหล ใครเขาจะไปปล้ำได้ง่ายๆ" อนิรุทธิ์ทำพาล แล้วเอนตัวลงนอนหลับตา วิกันดากำสร้อยแน่น มองอนิรุทธิ์อย่างเจ็บอกเจ็บใจ
000000000000000
เช้า วันใหม่ วิกันดาเอาสร้อยไปคืนนวล นวลถึงกับสะดุ้งมีสีหน้าสำนึกผิด แต่วิกันดาไม่พูดอะไร เธอรีบเดินออกไปทันที นวลใจคอไม่ดีนักรีบไปดักรออนิรุทธิ์และฟ้องว่า
"นวลว่าคุณผู้หญิงทราบแน่ๆเลยค่ะ เมื่อกี้เธอเอาสร้อยมาคืนนวล นวลไม่รู้ตัวว่ามันขาดตั้งแต่เมื่อไหร่"
"เคยทำยังไงก็ทำอย่างนั้น อย่าได้ตีตัวเสมอคุณผู้หญิงเป็นอันขาด" อนิรุทธิ์สั่ง
นวลรับคำ อนิรุทธิ์จับหัวนวลโยกนิดหนึ่งแล้วขับรถออกไป เตื้องออกมาเห็นถึงกับตะลึง เมื่อนวลเข้ามาช่วยงานในครัวจึงโดนเตื้องต่อว่า
"ถามจริงๆ แกทำได้ยังไงเฮอะ คุณผู้หญิงสุดแสนจะดี แต่แกก็ยังทรยศ อย่างแกมันต้องปีนต้นงิ้วให้เข็ด"
"ไม่ใช่เรื่องของแก อ้อ หรือว่าอิจฉา คุณผู้ชายไม่สนแกใช่ไหมล่ะ" นวลย้อน
" ฮึ ต่อให้ฉันสวยกว่าแก ฉันก็ไม่เอา ฉันมีคุณธรรมและไม่หน้าด้านพอที่จะแย่งผัวใคร โดยเฉพาะสามีของเจ้านายผู้มีพระคุณ" เตื้องเดินกระแทกไหล่นวลออกไป นวลโกรธจัด
อนิรุทธิ์โทรมาง้อวิกันดาพร้อมยืนยันว่า ไม่เคยคิดเอานวลขึ้นมาเทียบวิกันดาเลย แต่วิกันดาไม่รับฟังเพราะเธอรู้สึกเสียศักดิ์ศรีและหมดความภูมิใจในตัวเองไป แล้ว
"จะพูดยังไงก็พูดได้ แต่การกระทำของคุณมันบอกว่าอย่างนั้น เท่านี้นะรุทธิ์ ฉันไม่อยากได้ยินเสียงคุณเพราะฉันกำลังจะอ้วก" วิกันดาปิดโทรศัพท์แล้วร้องไห้ออกมา
"ทำไมผู้หญิงถึงได้เป็นเพศที่เข้า ใจอะไรยากนัก กับแค่เรื่องสนุกๆ ของผู้ชายก็เอามาฟูมฟายเป็นจริงเป็นจัง" อนิรุทธิ์นั่งปรับทุกข์กับสิทธิชัย
"นอกใจคุณวิ แล้วเขาจับได้อีกละซี" สิทธิชัยเดา
" ไม่ได้นอกใจ เพราะนอกใจผมก็ต้องไปรักคนอื่นแต่นี่ผมยังรักเขา แถมยังยกย่องอีกต่างหาก เขาควรจะเข้าใจว่าผมเป็นของผมอย่างนี้และมันก็คงแก้ไขอะไรไม่ได้"
"แล้วก่อนแต่งงานคุณบอกเขาหรือเปล่าล่ะ"
"เปล่า เพราะผมคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญ ผมรักเขาเท่านั้นก็พอแล้ว"
"ขอโทษนะถ้าจะพูดอะไรตรงๆ คุณนี่เห็นแก่ตัวว่ะ เห็นแก่ตัวสุดๆเลย นี่ผมพูดจากใจจริงนะ" สิทธิชัยว่า อนิรุทธิ์ถึงกับหน้าเจื่อน
นวล คิดจะเลื่อนชั้นให้ตัวเอง เพราะถือว่าเป็นเมียอนิรุทธิ์แล้ว ทำให้วิกันดาไม่พอใจนักจึงเรียกนวลมาเตือน แต่นวลสวนกลับว่า ตอนนี้ฐานะเธอเปลี่ยนไปแล้ว และเธอก็ไม่ชอบการแบ่งชั้นวรรณะ
"ถ้าอย่าง นั้นเธอก็ออกไป อย่าลืมว่าฉันรับเธอมาเป็นพี่เลี้ยงลูก เราตกลงกันว่าอย่างนั้น แล้วทุกคนในบ้านเขาก็เรียกลูกของฉันว่า น้องโหน่งน้องนุ่มทุกคน เธอเองเข้ามาใหม่ๆ ก็เรียกเหมือนกัน ส่วนคำว่าลูกน่ะให้ฉันเรียกคนเดียว เพราะฉันเป็นแม่ของพวกเขา แต่เธอไม่ใช่ ถ้าเธอทำไม่ได้ ก็เก็บข้าวเก็บของออกไปจากบ้านฉัน วิกันดาขยับจะเดินออกแต่ก็นึกขึ้นได้จึงหันมาทิ้งท้าย
"อ้อ จะไปฟ้องคุณผู้ชายก็ได้นะ" วิกันดาเดินเข้าบ้าน
"เออ กูฟ้องแน่" นวลบอกกับตัวเอง
อนิรุทธิ์ลงมาหานวลที่ห้อง นวลรีบฟ้องเรื่องวิกันดาหวังให้อนิรุทธิ์ช่วยจัดการ แต่อนิรุทธิ์กลับยื่นคำขาดว่า
" ทำตามคำสั่งคุณผู้หญิง ฉันจะให้นวลเลือกเอานะ ถ้าจะอยู่ที่นี่ต่อไปก็ต้องทำตัวให้เหมือนเดิม แต่ถ้าหากไม่พอใจ ฉันจะให้เงินก้อนหนึ่งแล้วออกไปจากบ้านหลังนี้" อนิรุทธิ์มองนวลด้วยสายเย็นชา นวลรีบเข้ามาอ้อน
"คุณผู้ชายอย่าไล่นวลไปจากที่นี่เลยนะคะ นวลรักคุณผู้ชาย รักมาก"
" ถ้ารักฉัน อยากอยู่กับฉันละก็ ต้องอย่าลืมตัวว่าเราเข้ามาอยู่บ้านนี้ในฐานะอะไร แล้วก็ทำตามหน้าที่นั้น อย่าลืมตัวหรือตีเสมอคุณผู้หญิงเด็ดขาด แล้วนวลก็จะได้อยู่ที่นี่ต่อไปอย่างมีความสุข"
"ค่ะ นวลจะทำตามคำสั่งที่คุณผู้ชายบอก ทุกอย่าง ขออย่างเดียว อย่าผลักไสไล่ส่งนวลไปไหนเลย"
" จำเอาไว้ว่า คุณผู้หญิงใหญ่ที่สุดในบ้านหลังนี้ ถ้าอยากอยู่อย่างสบายก็ต้องอ่อนน้อมถ่อมตนทำตัวเสมอต้นเสมอปลายเข้าใจไหม" อนิรุทธิ์ย้ำ นวลรีบรับคำ
วิกันดาหลบเข้ามานอนในห้องลูก โหน่งที่ยังไม่รับเอ่ยถามว่า แม่ทะเลาะกับพ่ออีกหรือ แต่วิกันดาไม่ตอบเธอบอกสั่งโหน่งนอนก่อนที่นุ่นจะตื่นมาอีกคน
"โหน่งรักคุณแม่มากครับ" โหน่งบอกกับแม่ แล้วรีบหลับตา
"แม่ก็รักโหน่งลูก" วิกันดาโอบกอดลูกไว้น้ำตาซึม
เช้า วันใหม่ วิกันดาเดินจูงลูกคนละข้างลงบันไดมา นวลรีบเข้ามาเอาใจและจะเตรียมอาหารเช้าให้ แต่ก็ไม่ทันเตื้องที่แย่งทำทุกอย่างเองแล้วหันมาบอกกับนวลว่า ไม่ไว้ใจกลัวนวลจะใส่ยาพิษ
นุ่มหันไปเห็นอนิรุทธิ์เดินลงมาก็ชวนไปเที่ยวด้วยกันเพราะวิกันดาจะพาออกไปข้างนอก
"วันนี้พ่อมีธุระลูก พ่อต้องไปธุระกับคุณลุงถาวร วิ วันนี้ผมอาจจะกลับดึกหน่อยนะ" อนิรุทธิ์มองมาทางวิกันดาเห็นรอยยิ้มเยาะของเธอ
"คุณผู้ชายจะไปไหนคะ" นวลรีบถาม อนุรุทธิ์ทำท่าไม่พอใจ นวลจ๋อย
" คุณจะไปไหนก็ไป เชิญเถอะค่ะ น้องโหน่ง น้องนุ่ม แม่จะไปรอข้างนอกนะลูก" วิกันดาเดินออกไป อนิรุทธิ์รีบตามไป นวลมองตามด้วยความน้อยใจ
"วิโกรธผมเรื่องเมื่อคืนใช่ไหม" อนิรุทธฺเข้ามาง้อ
"ฉันไม่สนใจว่าคุณจะไปทำอะไร ที่ไหนกับใครแล้วละค่ะ ขออย่างเดียวอย่าให้มันประเจิดประเจ้อจนลูกจับได้ก็แล้วกัน"
"ถึงวิไม่อยากรู้ ผมก็จะบอกเพราะผมไม่เคยมีความลับกับคุณ ถาวรเขาชวนผมไปรับน้องที่จะกลับจากออสเตรเลีย แล้วก็อาจจะเลยไปทานข้าวกัน"
"ผู้หญิงหรือผู้ชายคะ" วิกันดาอดถามไม่ได้
" ไหนว่าไม่สนไง ผู้หญิงครับ แต่ไม่ต้องเป็นห่วง น้องสาวของถาวรเขาแต่งงานแล้ว มีลูกคนหนึ่งสบายใจแล้วหรือยัง" อนิรุทธิ์เข้ามากอด วิกันดาสั่งให้ปล่อยเพราะกลัวมีคนมาเห็น
"ก็ช่างเขา เป็นไร คืนนี้รอผมด้วยนะ ผมคงไม่กลับดึกมากหรอก แต่ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลง ผมจะโทร.มาบอก" อนิรุทธิ์ปล่อยวิกันดาแล้วเดินจูงมานั่ง
"ไม่ยักรู้ว่า คุณถาวรมีน้องสาว ชื่ออะไรนะคะ" วิกันดาถามต่อ
"อรอินทร์ เขาชื่ออรอินทร์" อนิรุทธิ์ตอบ
ถาวร พาอนิรุทธิ์ไปรับอรอินทร์กับนิ่มที่สนามบินฯ และเมื่ออรอินทร์กับอนิรุทธิ์ได้ทำความรู้จักกันแววตาของทั้งคู่ก็บ่งชัดเจน ว่าพอใจกันและกันอยู่ และมันก็เป็นสาเหตุให้อนิรุทธิ์กลับบ้านดึกอีก นวลที่ดักรออยู่หน้าบ้านรีบถามอนิรุทธิ์ว่าทำไมกลับดึกนัก
"ประโยคนี้ควรจะให้เมียฉันถามมากกว่านะ ปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อยด้วย"
อนิรุทธิ์สั่งแล้วเดินหนีขึ้นห้อง นวลมองตามแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความน้อยใจ
วิ กันดาตัดสินใจแยกห้องนอนกับอนิรุทธิ์ ทำให้อนิรุทธ์ไม่พอใจนัก เขาไปเคาะประตูเรียก แต่วิกันดาไม่ยอมเปิดให้เพราะกำลังเจ็บช้ำเป็นที่สุด
อร อินทร์ลงมานั่งคุยกับถาวรและหลอกถามเรื่องอนิรุทธ์ ถาวรรีบปรามน้องสาวว่า อนิรุทธิ์มีลูกมีเมียแล้ว แต่อรอินทร์ไม่สน เธอตอบกับพี่ชายว่า
"อรก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ ผู้ชายเพอร์เฟคไม่มีลูกไม่มีเมียซิแปลก คุยไปคุยมาชักง่วงแล้ว อรไปนอนละค่ะ" อรอินทร์เดินออกไป ถาวรมองตาม
"โกรธหรือที่เมื่อคืน ผมกลับดึก" อนิรุทธิ์เอ่ยถามเมื่อวิกันดาเปิดประตูห้องออกมา แต่วิกันดาไม่ตอบ เธอบอกเพียงว่าจะไปทำงานแล้ว
"นี่มันอะไรกันอีกล่ะวิคุณจะแยกห้องนอนกับผมหรือวิ"
" ค่ะ เพราะฉันทนอยู่ห้องเดียวกับคุณไม่ได้อีกต่อไปและทนมีสามีคนเดียวกับพี่ เลี้ยงของลูกไม่ได้ด้วย คุณไม่อาย แต่ฉันอายอย่างน้อยฉันก็อายตัวเอง" วิกันดาเดินออกไป อนิรุทธิ์สะอึกยืนอึ้ง
อนิรุทธิ์นั่งกลุ้มคิดถึงคำพูด ของวิกันดาอยู่ในห้องทำงาน แล้วอรอินทร์ก็โทรเข้ามา เธอนัดอนิรุทธิ์ออกไปทานกลางวันด้วยกันเพื่อเป็นการขอบคุณที่เขาไปรับเธอ เมื่อวันก่อน ทำให้อนิรุทธิ์หายกลุ้มในทันที แล้วหันมาสานสัมพันธ์กับอรอินทร์
"คุณผู้หญิงคะ หมู่นี้คุณผู้ชายกลับบ้านดึกทุกวันเลย เอ้อ คุณผู้หญิงไม่รู้สึกผิดปกติบ้างหรอกหรือคะ"นวลเข้ามาเปรยกับวิกันดาในค่ำวัน หนึ่ง
"งั้นหรือไม่ว่าคุณผู้ชายจะกลับดึกหรือกลับเร็วมันก็ผิดปกติได้ ทั้งนั้นแหละ" วิกันดาพูดเหมือนเยาะ นวลสะดุ้งรีบลุกออกไป วิกันดามองตามแล้วก็ถอนใจ
"คุณแม่จะไปไหนคะ" นิ่มร้องถามเมื่อเห็นอรอินทร์แต่งตัวสวยเดินลงมา
"แม่ไปธุระค่ะลูก พี่บัว อรฝากน้องนิ่มด้วยนะคะ" อรอินทร์บอกบัว เสียงแตรรถดังขึ้น บัวประชดว่า
"ธุระของคุณอรมารับแล้วค่ะ" อรอินทร์หัวเราะก้มลงจูบลูก "แม่ไปละนะ แล้วจะซื้อขนมมาฝากทั้งป้าทั้งหลาน"
อร อินทร์เดินไปอย่างแจ่มใส นิ่มบ่นว่า คุณแม่ไปธุระทุกวันเลย บัวโอบนิ่มอย่างเวทนา ที่หน้าบ้าน อรอินทร์เปิดประตูออกไป อนิรุทธิ์รีบออกจากรถมาเปิดประตูให้ ทั้งสองสบตากัน อรอินทร์ส่งสายตาท้าทายนิดๆ อนิรุทธิ์ยิ้มให้กับแววตาเช่นกัน
จบตอน 1

เมียหลวง 2
"วันนี้อรอยากไปไหน" อนิรุทธิ์หันมาถาม
อรอินท์ยิ้มยั่วถามกลับว่า ไปบ้านพี่รุทดีไหม เล่นเอาอนิรุทธิ์ถึงกับอึ้ง
"อรล้อเล่นน่ะค่ะ ไปไหนก็ได้ตามใจพี่รุทธิ์" อรอินทร์สบตาอนิรุทธิ์อย่างท้าทาย
"ตามใจพี่แน่หรือ" อนิรุทธิ์ยิ้มพรายแล้วออกรถไป
ค่ำ แล้วอนิรุทธิ์ยังไม่กลับ นวลจึงแอบเข้าไปหาโหน่งกับนุ่นที่กำลังนั่งระบายสีอยู่ในห้องแล้วหลอกให้ เด็กๆ โทรตามอนิรุทธิ์ อนิรุทธิ์ที่กำลังทานอาหารอยู่กับอรอินทร์หัวเราะกับถ้อยคำของลูกๆ ที่ขู่ว่าจะไม่ยอมนอนถ้าเขายังไม่กลับ แล้วถามเด็กๆ ว่าแม่สอนให้พูดหรือ
"เปล่าคะ คุณแม่อยู่ในห้อง คุณพ่อจะกลับเร็วๆ หรือเปล่า" นุ่นอ้อน
"ครับ เดี๋ยวพ่อจะกลับ อย่าเพิ่งนอนนะ" อนิรุทธิ์ปิดโทรศัพท์ สีหน้าแววตายังมีแววยิ้มพรายด้วยความรักและเอ็นดูลูกๆ อย่างเต็มเปี่ยม
อรอินทร์เอ่ยถามว่าลูกโทรมาตามหรือ อนิรุทธิ์อึกอักเพราะเกรงใจ อรอินทร์รีบออกตัว
" เดี๋ยวทานเสร็จพี่รุทธิ์กลับเถอะค่ะ อรก็จะกลับไปส่งลูกเข้านอนเหมือนกัน อรอยากเห็นลูกๆ ของพี่รุทธิ์จัง ภรรยาของพี่รุทธิ์ด้วย เห็นพี่ถาบอกว่าสวยมากใช่ไหมคะ" อรอินทร์ทิ้งท้าย
"ครับ สวยมาก" อนิรุทธิ์ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
อร อินทร์หลบตาลงนิดหนึ่ง แล้วทำใสซื่อบอกกับอนิรุทธิ์ว่าเสาร์นี้ เธอจะชวนถาวรไปทานข้าวที่บ้านอนิรุทธิ์ เพื่อจะได้ทำความรู้จักกับครอบครัวของเขา
วิกันดาตรวจงานเสร็จก็ปิดไฟ เตรียมเข้านอน แต่เธอเห็นห้องนอนของลูกยังเปิดไฟอยู่จึงออกไปดู โหน่งกับนุ่นแย่งกันรายงานแม่ว่า พวกเขากำลังรอพ่ออยู่ เพราะบอกว่ากำลังจะถึงบ้านแล้ว วิกันดาไม่อยากเชื่อ เธอหันมามองนวล นวลรีบหลบตา แล้วเสียงแตรรถก็ดังขึ้น
"อุ๊ย คุณพ่อมาแล้วค่ะ" นวลตื่นเต้นจนอาการไม่อยู่เธอรีบชวนเด็กๆ ออกไปรับอนิรุทธิ์
วิ กันดาเดินกลับห้องแล้วกดล็อคประตูทันที แต่เธอก็อดใจไม่ได้จึงออกไปดูที่หน้าต่างก็เห็นอนิรุทธิ์กำลังทรุดตัวลงอุ้ม เด็กๆขึ้นมาหอมแก้มอย่างรักใคร่ โดยมีนวลยืนยิ้มอยู่ข้าง แล้วทั้งหมดก็เดินเข้าบ้าน วิกันดาน้ำตารื้น อนิรุทธิ์อุ้มลูกทั้งสองมาวางที่ห้องรับแขก เด็กๆ อ้อนให้อนิรุทธิ์อุ้มไปส่งที่ห้องนอน นวลรีบดุบอกว่า เดี๋ยวจะพากันตกบันได
"เจ๋อ อย่ามาทำเป็นสั่งเหมือนคุณแม่หน่อยเลย" นุ่นจีบปากจีบคอฟ้อง อนิรุทธิ์ปรามลูกสาวว่าพูดไม่เพราะเลย นุ่นจึงฟ้องต่อว่า
"ก็พี่นวลเขาชอบทำตัวเป็นแม่พวกเรา" อนิรุทธิ์มองนวล
นวลรีบส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วอนิรุทธิ์ก็บอกกับลูกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ไม่มีใครทำตัวเป็นคุณแม่ได้หรอกลูก คุณแม่ของน้องโหน่ง น้องนุ่นมีคนเดียว ไปพ่อจะพาขึ้นไปนอน"
อนิรุทธิ์ อุ้มลูกทั้งสองขึ้นไป นวลมองตามด้วยความน้อยใจ เธอเดินจ๋อยเข้าในครัวก็ได้ยินเตื้องด่ากระทบว่าตกกระป๋อง นวลโกรธจัดปราดเข้าตบเตื้อง เตื้องหันขวับมาตบตอบเปรี้ยงใหญ่เช่นกัน แล้วทั้งคู่ก็เข้ากระโดดเข้าใส่กัน
อนิรุทธิ์ส่งลูกๆ เข้านอนแล้วก็ไปเคาะประตูห้องวิกันดา แต่เธอไม่ยอมเปิดให้ นวลเดินร้องไห้เข้ามาผวากอดอนิรุทธิ์พร้อมกับฟ้องเรื่องเตื้องแถมยุให้ อนิรุทธิ์ไล่เตื้องออก จังหวะนั่นเอง วิกันดาก็เปิดประตูออกมาพอดี เธอยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าแววตาเยือกเย็น
"กรุณาไปอ้อนกันที่อื่นได้ไหมคะ ฉันต้องใช้สมาธิทำงาน" วิกันดาสั่ง
อนิรุทธิ์ ไล่นวลลงไปทันที นวลน้อยใจสะบัดหน้าเดินออกไป วิกันดาจะปิดประตูแต่อนิรุทธิ์ขวางไว้แล้วดันตัวเองเข้าไปในห้อง เขาบอกกับวิกันดาจะเลิกกับนวลเพื่อความสบายใจของวิกันดา
"คุณคงลืมที่เคยพูดไม่เท่าไหร่นี้เองว่า รู้อย่างนี้คุณจะไม่แต่งงานกับฉัน" วิกันดาเยาะ
"คุณก็รู้ว่า ผมพูดด้วยความโมโห" อนิรุทธิ์อ้าง
"ฉันไม่รู้ค่ะ ยิ่งอยู่ด้วยกันนานเท่าไหร่ ฉันยิ่งไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคุณเลย ไม่รู้จริงๆ" วิกันดาสวน
อนิรุทธิ์ เดินคิดหนักกลับมาที่ห้องนอน แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นเบอร์ของอรอินทร์โชว์อยู่จึงรีบโทรกลับ อรอินทร์ตอบรับเสียงใสแล้วเปรยว่า วิกันดาคงดีคงดีใจที่อนิรุทธิ์กลับบ้านเร็ว
"จะกลับช้าหรือเร็วเขาก็ไม่สนใจอยู่แล้ว นิ่มล่ะหลับหรือยัง" น้ำเสียงอนิรุทธิ์แฝงความน้อยใจ
" หลับตั้งนานแล้วค่ะ ยัยนิ่มไม่ค่อยเรื่องมาก อรมีญาติห่างๆ มาช่วยเลี้ยงให้พี่รุทธิ์บอกภรรยาหรือยังคะว่า วันเสาร์นี้พี่ถากับอรจะไปทานข้าวด้วย" อรอินทร์เข้าเรื่อง
"ยังเลยครับ พรุ่งนี้ค่อยบอกก็ได้"
"ไม่ต้องเตรียมอะไรมากมายนะคะ อรจะซื้อไปเอง กู๊ดไนท์ค่ะ พรุ่งนี้พบกัน"
"ครับ พรุ่งนี้พบกัน" แววตาอนิรุทธิ์เป็นประกาย เช่นเดียวกับอรอินทร์ที่ส่งยิ้มอย่างมีความสุข
อร อินทร์เปิดประตูออกมาจากห้อง ก็พบบัวกอดอกยืนรออยู่ด้วยสีหน้าแววตาเคร่งขรึม บัวบอกว่ามีเรื่องนิ่มจะคุยกับอรอินทร์ เพราะไม่ชอบใจนักที่อรอินทร์เอาแต่เที่ยวจนแทบไม่มีเวลาดูแลลูก อรอินทร์อ้างว่าเธอเพิ่งกลับจากเมืองนอกเพื่อนๆ รู้เข้าก็ผลัดกันเลี้ยงต้อนรับพร้อมกับสวนกลับบัวว่า
"แล้วพี่บัวจะให้ทำยังไงคะถ้าอรมีเวลา อรคงไม่จ้างพี่บัวมาดูลูกให้หรอก"
" คุณอร พี่มาเลี้ยงหนูนิ่มให้ก็เพราะคุณถาขอร้อง แล้วที่พูดไปทั้งหมดนั่นก็เพราะสงสารหนูนิ่มเท่านั้นเองแต่ถ้าคุณอรไม่พอใจ พี่ลาออกก็ได้"
บัวฉุนเดินกลับไปเข้าห้องนิ่ม อรอินทร์มองตามแล้วยักไหล่เดินออกไปคุยกับถาวรพร้อมกับฟ้องเรื่องบัวที่จะขอลาออก ถาวรรีบค้านน้องสาว
"มันไม่ง่ายอย่างที่อรคิดหรอก พี่น่ะอุตส่าห์ไปอ้อนวอนพี่บัวให้มาดูแลหนูนิ่มเพราะเห็นว่าเป็นคนรู้จักกันแล้วก็ไว้ใจได้"
"แต่อรไม่ชอบที่แกมาสั่งสอน เมื่อกี้ก็มาหาว่าอรไม่ดูแลเอาใจใส่ลูก"
" ก็แล้วมันจริงหรือเปล่าล่ะ ตั้งแต่รู้จักกับอนิรุทธิ์ อรกลับบ้านดึกทุกวัน เขามีลูกมีเมียแล้วอรก็รู้ พี่รู้จักเราดี อย่าไปยุ่งกับเขาเลย รุทธิ์น่ะเจ้าชู้มาก" ถาวรขอร้อง แต่อรอินทร์ไม่แคร์เธอบอกกับถาวรว่า
" อรกับพี่รุทธิ์คบกันด้วยความบริสุทธิ์ใจสำหรับเรื่องพี่บัว พรุ่งนี้อรจะขอโทษแกเองเพราะอรมาคิดดูแล้ว แกหวังดีกับหนูนิ่มจริงๆ ถ้าอรต้องออกไปทำงาน คงไม่มีใครดูแลหนูนิ่มได้ดีเท่าพี่บัว"
เช้าวัน ใหม่ อรอินทร์รบเข้ามาขอโทษบัวพร้อมกับขอร้องให้บัวช่วยอยู่ดูแลนิ่มต่อเพราะถ้า เธอออกไปทำงานจะไม่มีคนดูแลนิ่ม บัวชะงักมองอรอินทร์อย่างไม่เชื่อ แต่เมื่ออรอินทร์ยืนยันหนักแน่น บัวก็ใจอ่อนแถมยังแนะนำให้อรอินทร์ไปขอความช่วยเหลือจากถาวร
"เอาไว้ หาที่อื่นไม่ได้แล้วค่อยขอให้พี่ถาช่วยค่ะ อรอยากใช้ความสามารถของตัวเองดูก่อน ว่าแต่พี่บัวไม่ออกแล้วนะคะ" อรอินทร์ถามย้ำ บัวยิ้มพยักหน้า
ถาวรชวนอนิรุทธิ์ไปตีกอล์ฟด้วยกันในวัน เสาร์นี้ อนิรุทธิ์อึ้งถามถาวรกลับว่า อรอินทร์ยังไม่ได้บอกหรือว่าวันเสาร์นี้ เธอจะชวนถาวรไปทานข้าวที่บ้านเขา ถาวรปฏิเสธว่าไม่เห็นอรอินทร์บอกอะไร
"งั้นก็ไปคุยกับน้องสาวคุณให้แน่ก่อน แล้วค่อยตกลงกันอีกที" อนิรุทธิ์ว่า
ถาวรถอนใจทำคิดหนัก แล้วโทรไปถามอรอินทร์ อรอินทร์ตอบรับเสียงใส
" อรว่าจะบอกพี่ถาเย็นนี้ ก็เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจของอรไงคะ ถ้าอรมีอะไรกับพี่รุทธิ์ อรก็ต้องหลบๆ ซ่อนๆ พี่ถาไม่ไปก็ไม่เป็นไรนะคะ อรไปคนเดียวก็ได้"
อรอินทร์โทรมาฟ้องอนิรุทธิ์ว่า ดูท่าทางถาวรจะไม่พาเธอไปบ้านอนิรุทธิ์แน่ อนิรุทธิ์นิ่งคิดแล้วเอ่ยว่า
"ถ้าอย่างนั้นเอาไว้ไปวันเกิดพี่เลยดีไหม อีกเดือนเดียวเอง" อรอินทร์แอบถอนใจแล้วตอบรับ
"ดีเหมือนกันค่ะ ไม่อย่างนั้นภรรยาพี่รุทธิ์อาจจะตกใจที่อยู่ดีๆ พี่รุทธิ์ก็พาเพื่อนผู้หญิงเพิ่งรู้จักกันไม่เท่าไรไป"
"วิเขาไม่คิดมากขนาดนั้นหรอก"
"งั้นก็ดีค่ะแค่นี้นะคะ อรต้องไปแล้วเพื่อนแล้ว" อรอินทร์รีบปิดโทรศัพท์พลางส่งยิ้มเพราะรู้ดีว่าอนิรุทธิ์ติดกับเธอเข้าแล้ว
อร อินทร์มาหาวรนารีที่คอนโด สองสาวพูดคุยกับถึงเรื่องอนิรุทธิ์เป้าหมายใหม่ของอรอินทร์ วรนารีแปลกใจที่เห็นอรอินทร์คลั่งไคล้อนิรุทธิ์เอามากๆ ถึงกับออกปากว่า ทำไมไม่เจอเขาก่อนหน้านี้ แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น อรอินทร์หยิบออกมาดูพอเห็นเป็นเบอร์ของเจนจบอดีตสามีก็รีบปิดเครื่องแล้วบ่น กับวรนารีว่า
"เจนจบ คงได้ข่าวว่าอรกลับมาแล้ว ไม่รู้ว่าอรเคยรักผู้ชายคนนี้ได้ยังไง"
"สักวันหนึ่ง อรอาจจะคิดอย่างนี้กับด็อกเตอร์อนิรุทธิ์" วรนารีล้อ
"ไม่ อรแน่ใจว่าจะไม่มีวันคิดอย่างนั้นเด็ดขาด" อรอินทร์มั่นอกมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง
อนิรุทธิ์ มาปรึกษาวิกันดาเรื่องจะจัดงานวันเกิดของเขาที่บ้าน แต่วิกันดาบอกว่าเธอไม่มีความเห็นเพระจะพาลูกๆ ไปเที่ยวทะเลในช่วงนั้น เพื่อที่อนิรุทธิ์กับเพื่อนๆ จะได้สนุกกันเต็มที
"แล้วผมจะบอกทุกคนว่าอย่างไร" อนิรุทธิ์หน้าขรึม
"ก็บอกไปตามความจริงซิคะ คุณมีธุระแค่นี้ใช่ไหม ฉันจะได้ไปดูลูกต่อ" วิกันดาขยับออกเดิน แต่อนิรุทธิ์จับมือไว้ถามว่า เป็นอะไรไป
"ยังต้องมาถามอีกหรือคะ"
"ผมขอโทษ นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณจะโกรธขนาดนี้"
"มันสายเกินไปแล้วค่ะ เยื่อใยระหว่างเราที่อาจจะพอมีอยู่บ้าง ตอนนี้มันขาดสะบั้นไปหมดแล้วคุณจะทำอะไรก็ทำไป ไม่เกี่ยวกับฉัน"
วิกันดาสะบัดมือเดินออกมาก็พบนวลมายืนแอบฟังอยู่ แต่เธอทำเหมือนไม่มีนวลอยู่ตรงนั้นแล้วกลับห้องทันที
นวล รีบเข้าไปทำคะแนนกับอนิรุทธิ์ เธอบอกกับเขาว่าจะเข้าไปกราบขอโทษวิกันดา เพื่อให้วิกันดาหายโกรธอนิรุทธิ์ แล้วอ้อนให้อนิรุทธิ์ซื้อตุ้มหูทองให้สักคู่ เพื่อที่เตื้องจะได้เกรงใจเธอบ้าง
"ไปดูราคาแล้วมาบอกฉัน" อนิรุทธิ์ว่า นวลตื่นเต้นดีใจ ก้มกราบอนิรุทธิ์ที่ตัก
"นวลกราบขอบพระคุณมากค่ะ คุณผู้ชาย นวลรักคุณผู้ชาย รักเหลือเกิน"
นวล ซบหน้าลงกับตักอนิรุทธิ์ แล้วจูบที่มือของเขา อนิรุทธฺเอามือลูบหัวนวลแล้วเงยหน้ามองไปที่ห้องวิกันดา ก็เห็นวิกันดามองมาพอดี เขารีบดึงมือออกแล้วขยับตัวหนีนวลอ้างว่าจะไปดูลูก นวลส่งยิ้มบอกกับตัวเองว่า
"ตุ้มหูทอง นังนวลจะได้ใส่ตุ้มหูทอง แล้วต่อไปจะเป็นตุ้มหูเพชร"
วิ กันดาชวนฉวีเพ็ญไปหาอนงค์นารถที่บ้าน และปรับทุกข์เรื่องอนิรุทธิ์กับนวลพร้อมกับเปรยว่า งานวันเกิดอนิรุทธิ์ปีนี้เธอจะพาลูกๆ ไปเที่ยวทะเล เพื่อเปิดทางให้อนิรุทธิ์ แต่อนงค์นารถกับฉวีเพ็ญค้านเต็มที แล้วอนงค์นารถก็แนะนำว่า
"ของอย่างนี้มันอยู่ที่ใจ เหมือนอย่างเพ็ญ ขอโทษนะ ที่ถึงแม้สามีจะปฏิบัติเหมือนเพ็ญเป็นทาสแต่เพ็ญก็เคยบอกว่า ยังดีที่ไม่เจ้าชู้ส่วนวิ วิได้ผู้ชายที่เพอร์เฟคที่สุด หล่อ รวย ความรู้ดีมาก เข้าสังคมเก่ง เป็นผู้ชายเจ้าเสน่ห์ คุณสมบัติพวกนี้ล้วนแต่ดึงดูดผู้หญิงให้เข้ามาหา ซึ่งไม่ใช่ว่าวิจะไม่รู้ เพียงแต่ว่าวิต้องทำใจยอมรับให้ได้เหมือนที่ตั้งใจไว้ก่อนแต่งงาน"
"ใช่ เราจำได้วันนั้นใครๆ ก็พูดว่า คุณรุทธิ์กับวิเป็นคู่ที่เหมาะสมกันที่สุด" ฉวีเพ็ญสนับสนุน วิกันดาสีหน้าใคร่ครวญครุ่นคิดตามคำเพื่อน
ในระหว่าง ที่วิกันดากำลังตัดสินว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี อนิรุทธิ์ก็กำลังปรับทุกข์กับอรอินทร์เรื่องที่วิกันดาจะพาลูกๆ ไปเที่ยวทะเลให้วันเกิดเขา อรอินทร์ทำเป็นเห็นอกเห็นใจอนิรุทธิ์และอาสาจะช่วยจัดการเรื่องอาหารในงาน ให้เอง พร้อมกับเหย้าว่า อนิรุทธิ์ไปทำอะไรให้วิกันดาโกรธ แต่อนิรุธิ์ไม่ตอบ เขาชวนเปลี่ยนเรื่องคุยทันที
วิกันดาซื้อของใช้และ ขนมมาฝากลูกๆ อนิรุทธิ์รีบเข้าไปช่วยถือพร้อมกับล้อว่ามีแต่ขนมของลูกไม่มีของเขาบ้างหรือ วิกันดาส่งยิ้มนิดๆ สวนว่า
"ขนมของคุณคงไม่ใช่แบบนี้หรอกค่ะ" อนิรุทธิ์อึ้งแล้วถือของไปส่งวิกันดาถึงในห้อง เขาเดินไปที่หน้าต่างชะเง้อมองโน่นมองนี่ชวนคุยว่า
"ตรงนี้มุมดีจริงๆ ด้วย"
"ค่ะ ใครทำอะไรเห็นชัดหมด" อนิรุทธิ์ชะงักนึกถึงวันที่นวลเข้ามาประจบประแจงออดอ้อนริมสระ แล้วรีบออกตัว
"นวลมันชอบทำรุ่มร่าม ผมเตือนไปแล้ว"
"ฉันไม่โทษเด็กหรอก เป็นธรรมดาค่ะ ไม่อย่างนั้นเขาจะมีคำพังเพยว่า เล่นกับหมา หมาเลียปากหรือคะ"
อนิรุทธิ์อึ้งสีหน้าเหมือนทั้งโกรธทั้งละอาย วิกันดาหันมามองอนิรุทธิ์แล้วถามว่า
"เรื่องงานวันเกิด คุณจะเชิญแขกสักเท่าไหร่คะ ฉันจะได้สั่งอาหารถูก"
"วิ นี่คุณ เอ้อ ไม่พาลูกๆ ไปเที่ยวทะเลแล้วหรือ" อนิรุทธิ์ตั้งตัวไม่ทัน
"ไม่แล้วค่ะ ฉันไม่อยากตอบคำถามลูกว่าทำไมคุณพ่อเลี้ยงวันเกิดที่บ้านแต่แม่กลับพาแกแยกไปเที่ยวทะเล" วิกันดาว่า
อนิรุทธิ์สีหน้าเหมือนจะยุ่งยากใจขึ้นมา วิกันดามองท่าทีนั้นอย่างเพ่งพิศแล้วถามว่าทำไม อนิรุทธิ์รีบปฏิเสธ
"เปล่า ผมกำลังคิดว่าหลังงานวันเกิด เราพาลูกๆ ไปเที่ยวทะเลก็ดีเหมือนกัน" วิกันดายิ้มนิดๆ แล้วเดินออกไป อนิรุทธิ์มองตามพลางถอนใจ
อนิรุทธิ์ โทรบอกอรอินทร์ว่าไม่ต้องสั่งอาหารแล้ว เพราะวิกันดาจะจัดการทุกอย่างเอง อรอินทร์ไม่พอใจนักแต่ก็ต้องเก็บอาการ เธออ้อนอนิรุทธิ์ต่อว่า
"เข้า ใจแล้วค่ะ ภรรยาพี่รุทธ์จะบัญชาการเอง ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวอรโทร.ไปให้เพื่อนบอกยกเลิกได้ เรื่องเล็กค่ะ ว่าแต่ยกเลิกเรื่องอาหารเรื่องเดียว ไม่ได้ยกเลิกชวนอรไปงานด้วยนะคะ"
"ไม่หรอกครับ อรต้องไปเป็นแขกของพี่อยู่แล้ว แขกพิเศษที่สุดเลยครับ" อนิรุทธิ์รีบบอก
อร อินทร์ยิ้มพอใจแล้วกลับไปสอนการบ้านนิ่มต่อ นิ่มเห็นอรอินทร์กลับมาก็รีบต่อว่า เรื่องอนิรุทธิ์เพราะหนูน้อยรู้สึกว่าอนิรุทธิ์กำลังจะแย่งแม่ของเธอไป อรอินทร์ฟังแล้วก็ไม่พอใจนัก เธอหันมาตำหนิบัว เพราะคิดว่าบัวเป็นคนสอนนิ่ม บัวรีบปฏิเสธ
"นิ่มพูดเองค่ะ คุณแม่ ป้าบัวไม่ได้สอน คุณแม่อย่าโกรธป้าบัวนะคะ" นิ่มขอร้อง อรอินทร์ยังคงมีสีหน้าไม่พอใจนัก
นวล เข้ามาพบอนิรุทธิ์ที่ห้องนอนเพื่อขอเงินไปซื้อตุ้มหูทองตามที่ตกลงกันไว้ และเมื่อได้เงินจากอนิรุทธิ์แล้วนวลก็บอกกับเขาต่อว่า คืนนี้จะขึ้นมาหาที่ห้อง อนิรุทธิ์ทำท่าเหมือนจะห้ามเพราะเกรงใจวิกันดา แต่นวลรีบพูดก่อน
"นวลจะขึ้นมาตอนดึกๆ น่ะคะ คุณผู้ชายอย่าล็อคประตูก็แล้วกัน" อนิรุทธิ์พยักหน้า
นวลเขย่งขึ้นหอมแก้มอนิรุทธิ์เบาๆ แล้วเดินลงไป อนิรุทธิ์มองตามสีหน้าเหมือนภาคภูมิใจในตัวเองเป็นอย่างมาก
วิ กันดาขอให้อนิรุทธิ์อยู่ดูแลลูกในวันหยุดเพราะเธอมีธุระต้องออกไปข้างนอก แต่ไม่ยอมบอกว่าจะไปเรียนเต้นรำกับอนงค์นารถและฉวีเพ็ญ และในระหว่างที่วิกันดากับเพื่อนๆ เรียนเต้นรำกันอยู่นั้น อนิรุทธิ์ก็พาโหน่งกับนุ่นไปหาอรอินทร์ที่บ้านโดยอ้างกับลูกว่าจะพาไปพบ เพื่อนใหม่
อรอินทร์รีบอกมาต้อนรับอรนิรุทธิ์กับลูกๆ แล้วพาไปแนะนำให้รู้จักกับนิ่มลูกสาวของเธอ นุ่นกับนิ่มเข้ากันได้ดีเพราะเป็นผู้หญิงเหมือนกัน ส่วนโหน่งก็หันไปวาดรูประบายสีง่วนอยู่คนเดียว บัวตามเข้ามาดูแลเด็กๆ เพราะอรอินทร์กับอนิรุทิ์ไปจู่จี๋กันอยู่ที่ห้องรับแขก เธอถอนใจกับพฤติกรรมของทั้งคู่และนึกสงสารพวกเด็กๆ ขึ้นมา
วิกันดาเป็น ห่วงลูกๆ จึงโทรมาที่บ้าน แต่พอได้ยินนวลรายงานว่าอนิรุทธิ์พูกออกไปเที่ยว ก็สบายใจขึ้นเพราะอย่างน้อยอนิรุทธิ์ก็ไม่ได้อยู่กับนวล
อรอินทร์เอียงซบไหล่อ้อนอนิรุทธิ์อยู่ในห้องรับแขก เธอบอกกับเขาว่า
"อรรู้ว่ามันผิด แต่อรก็รักพี่รุทธ์มาก" อนิรุทธิ์จับมืออรอินทร์ขึ้นมาจูบอย่างอ่อนโยน "ความรักไม่ใช่เรื่องผิด"
"อรอิจฉาภรรยาของพี่รุทธิ์" อรอินทร์บีบน้ำตา
"อย่าไปอิจฉาเขาเลยเพราะพี่ก็รักอรเหมือนกัน" อนิรุทธิ์โอบอรอินทร์
"อรอยากเห็นด็อกเตอร์วิกันดา" อรอินทร์อ้อนต่อ
อนิรุทธิ์นิ่งคิดแล้วตอบตกลง เขาชวนอรอินทร์กับถาวรไปทานอาหารที่บ้านอีกครั้ง เพราะหวังจะดูท่าทีวิกันดาที่แสดงออกกับอรอินทร์
วิ กันดาลับมาถึงบ้านโหน่งกับนุ่มก็วิ่งเข้ามารายงานเรื่องที่อนิรุทธิ์พาไป เล่นกับนิ่มลูกของอรอินทร์ วิกันดานึกแปลกใจ อนิรุทธิ์จึงรีบบอกต่อเรื่องที่ถาวรกับอรอินทร์จะมาทานข้าวที่บ้านในวัน พรุ่งนี้ เพราะอรอินทร์อยากรู้จักวิกันดา วิกันดาไล่ลูกๆ ขึ้นไปอาบน้ำแล้วหันกลับมาถามอนิรุทธิ์
"ทำไมน้องสาวคุณถาวรถึงอยากรู้จักฉัน"
"เพราะด็อกเตอร์วิกันดาไม่ควรจะกระตือรือร้นอยากรู้จักใครก่อน โดยเฉพาะผู้หญิงที่คุณกำลังคิดว่าผมชอบน่ะซิครับ"
"คุณทำเหมือนฉันไม่มีหัวใจ ไร้ทั้งความรู้สึกโดยสิ้นเชิง"
" ไม่ใช่อย่างนั้นนะวิ เพียงแต่ผมไม่เคยคิดว่าจะดึงคุณลงไปเปรียบเทียบกับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น ไม่มีใครคู่ควรที่จะเปรียบเทียบกับคุณได้เลย"
"คุณไม่อายปากตัวเองบ้างหรือคะ"
"ทำไมจะต้องอายในเมื่อผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ สำหรับผมแล้ว ไม่เคยมีใครมีความหมายมากไปกว่าคุณ"
วิกันดาลุกขึ้นหยิบข้าวของอนิรุทธิ์ขยับช่วย วิกันดาเสียงสั่นบอกว่า ไม่ต้อง แล้วเดินหนีไปทันที อนิรุทธิ์มองตามอย่างไม่เข้าใจ
ใน ตอนค่ำ วิกันดาลงมาหาอนิรุทธิ์ที่ห้องรับแขก และเห็นนวลกำลังตัดเล็บให้เขาอยู่ก็ อนิรุทธิ์ขยับจะไล่นวลออกไป วิกันดาสั่งว่าไม่ต้องเพราะเธอมาพูดธุระแค่นิดเดียว
"ไม่เป็นไร ธุระของคุณสำคัญที่สุดสำหรับผม" อนิรุธิ์พยักหน้าให้นวลออกไป
"เรื่องวันเกิดคุณ คงต้องไปจัดที่โรงแรมแล้วล่ะคะ เพราะอนงค์นารถกับฉวีเพ็ญเขาอยากเต้นรำที่บ้านเราคงไม่กว้างพอ" วิกันดาว่า
อนิรุทธิ์ยิ้มถามกลับว่า แล้ววิกันดา อยากเต้นรำด้วยหรือเปล่า
"เฉยๆ ค่ะ" วิกันดาตอบ
"ก็ดีเหมือนกัน ทุกอย่างผมยกให้คุณเป็นคนจัดการ" อนิรุธิ์ยินดี วิกันดาขยับลุกขึ้น
อนิรุทธฺรีบพูดต่อ "วิ ผมยังไม่ได้มีอะไรกับอรอินทร์"
"แล้วจะมีไหมล่ะคะ" วิกันดาหันมาสบตาแล้วเดินออกไป อนิรุทธิ์มองตามพลางถอนใจ
อร อินทร์ไม่ชอบใจนักที่บัวทำปั้นปึงใส่เธอและคอยตอกย้ำเรื่องที่เธอไม่มีเวลา ดูแลนิ่ม เพราะมั่วแต่ยุ่งเรื่องอนิรุทธิ์ อรอินทร์โทรไปปรึกษาวรนารัพร้อมกับขอร้องให้ช่วยหาพี่เลี้ยงคนใหม่ให้ที วรนารีรับปากแล้วกดวางสายเพราะจะเข้านอนแล้ว
เช้าวันต่อมา อรอินทร์ก็โทรมาป่วนวิกันดาแต่เช้า เธอแนะนำตัวกับวิกันดาว่า "สวัสดีค่ะคุณพี่ นี่อรอินทร์นะคะ อรเป็นน้องสาวของพี่ถา ไม่ทราบว่าพี่รุทธิ์เคยพูดถึงอรให้คุณพี่ฟังหรือเปล่า" วิกันดานิ่งอึ้งไปและเมื่อตั้งสติได้ก็ตอบกลับ
"รุทธิ์ยังไม่ลงมา ถ้าคุณจะพูดกับเขา"
" อุ๊ย อรไม่คุยกับพี่รุทธิ์หรอกค่ะ เจอกันทุกวันอยู่แล้ว อรโทรบอกคุณพี่ว่า ไม่ต้องเตรียมอาหารนะคะเดี๋ยวอรจะแวะซื้อไปเอง จะได้ถูกปากพี่รุทธิ์ อุ๊ย ขอโทษคะ คุณพี่อย่าคิดมากนะคะ อรกับพี่รุทธิ์แค่เป็นเพื่อนสนิทกัน แล้วคุณพี่ล่ะคะ อยากทานอะไรเป็นพิเศษ"
"ไม่ค่ะ ดิฉันเป็นคนกินยาก แต่ก็ขอบคุณ" วิกันดาวางโทรศัพท์ลง
"ฉันเป็นคนกินยาก แล้วจะได้เห็นว่ากินยากหรือกินง่าย" อรอินทร์เบ้ปาก
วิ กันดาจะเดินขึ้นห้อง แต่อนิรุทธิ์เดินลงมาพอดี เธอจึงบอกกับเขาว่า อรอินทร์โทรมามาบอกกับเธอว่าไม่ต้องเตรียมอาหาร เพราะจะแวะซื้อของโปรดของอนิรุทธิ์มาเอง
"แล้วทำไมต้องทำเสียงอย่างนั้น อรเขาก็แค่หวังดีไม่อยากให้คุณเหนื่อย"
อนิรุทธิ์ออกรับแทน แต่วิกันดาไม่คิดอยากนั้นเธอบอกกับอนิรุทธิ์ว่าจะพาลูกๆ ออกไปข้างนอก แล้วขึ้นไปโทรศัพท์ปรับทุกข์กับอนงค์นารถ
อนงค์นารถโวยวายลั่นแล้วสั่งให้ วิกันดาอยู่เผชิญหน้ากับอรอินทร์ "วิ เชื่อเรานะ วิไม่ใช่คนอ่อนแอ
ฟัง นะวิ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด แต่อย่าให้ใครโดยเฉพาะผู้หญิงของคุณรุทธิ์เห็นความอ่อนแอเด็ดขาด เชื่อเรา" วิกันดานิ่งคิดแล้วบอกกับอนงค์นารถว่า
"ขอบใจนะนารถที่ให้สติ"
"คนเราต่อให้เก่งแค่ไหนก็ขาดสติกันได้ ไม่ใช่พระอรหันต์นี่ จริงไหม ไม่เป็นไรจ้ะตั้งสติให้ดีนะ"อนงค์นารถปิดโทรศัพท์
วิกันดาลงมาสั่งเตื้องที่กำลังจะเตรียมอาหารกลางวันว่าไม่ต้องทำแล้ว แค่หุงข้าวไว้อย่างเดียวพอ
แล้ว เธอก็กลับขึ้นไปดูแลลูกๆ ที่บนห้อง จนกระทั่งอรอินทร์กับถาวรมาถึง อนิรุทธิ์ก็สั่งให้นวลขึ้นเชิญวิกันดาลงมา นวลกับอรอินทร์สบตากันอย่างระแวง และเมื่อนวลเดินออกไป อรอินทร์ก็รีบซักอนิรุทธิ์ว่านวลเป็นใคร ถาวรรีบปรามน้องสาว อนิรุทธิ์ตอบอรอินทร์ว่า นวลเป็นพี่เลี้ยงของลูก
"แต่งเนื้อแต่งตัวยังกับคุณนาย" อรอินทร์แอบแขวะ
ถาวร กระแอมเป็นเชิงปราบ อนิรุทธิ์พาอรอินทร์กับถาวรไปนั่งที่ห้องรับแขก ไม่นานักวิกันดาก็เดินลงมา อรอินทร์ที่กำลังยิ้มแย้มคุยกับอนิรุทธิ์ชะงักหันมามอง วิกันดาส่งยิ้มนิด
อนิรุทธิ์ รีบเดินมาจูงมือวิกันดาให้นั่งลงข้างๆ อย่างเอาใจ อรอินทร์สีหน้าแววตาไม่พอใจแว่บหนึ่งแล้วเปลี่ยนเป็นยิ้มอย่างเดิม วิกันดาทักทายถาวร แล้วอนิรุทธ์ก็ขยับตัวแนะนำให้รอินทร์รู้จักกับวิกันดา
"สวัสดีค่ะ" อรอินทร์ไหว้อ่อนหวาน แต่นัยน์ตาคมกริบมองสำรวจวิกันดาอย่างถี่ถ้วน
วิกันดารับไหว้ด้วยสีหน้ายิ้มนิดๆ โดยสายตาก็สำรวจอรอินทร์เพ่งพิศเช่นกัน
" เห็นพี่รุทธิ์พูดถึงแต่คุณพี่ อรเลยอยากรู้จักจนต้องขอให้พี่รุทธิ์พามา ตกลงวันเกิดพี่รุทธิ์เปลี่ยนเป็นเลี้ยงที่โรงแรมแล้วใช่ไหมคะ" อรอินทร์ชวนคุย
"ค่ะ คิดว่าเลี้ยงที่นั่นจะสะดวกกว่า"
"วิเขาไปหัดเต้นรำด้วย" อนิรุทธิ์มองวิกันดาเอ็นดู
"ต๊าย ถึงกับต้องหัดเชียวหรือคะ อรนึกว่าคุณพี่จะเต้นเก่งเสียอีก"
"ไม่เก่งหรอกค่ะ พี่มัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาเรียนจนไม่ได้สนใจอะไร"
"จริงซีคะ อรลืมไปว่าคุณพี่จบด็อกเตอร์"
"แต่ตอนนี้คงต้องเปิดหูเปิดตาแล้วละค่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันคน" วิกันดาแอบจิก
อนิรุทธิ์ ร้อนตัวรีบเปลี่ยนเรื่องบ่นว่า ไม่รู้เตื้องจัดโต๊ะเสร็จหรือยังเพราะหิวแล้ว วิกันดาจึงลุกออกไปดู อรอินทร์มองตามแล้วฟ้องว่า
"ภรรยาพี่รุทธิ์ไม่ค่อยชอบอร"
"โทษคุณวิคนเดียวไม่ได้หรอก เป็นพี่ พี่ก็รู้สึก" ถาวรดุ
อนิรุทธิ์ รีบเปลี่ยนเรื่องถามถาวรว่าตกลงจะไปป่าวันไหนแน่ ถาวรส่ายหน้าบอกคงยกเลิกเพราะหาเวลาตรงกันไม่ได้ อรอินทร์เสนอว่าไปกันแค่สามคนก็ได้ แต่ถาวรไม่ยอม อ้างว่าไปหลายๆ คนถึงจะสนุก
นวลนึกระแวงอรอินทร์จึงยุให้เด็กๆ ลงมาทานอาหารข้างล่างเพื่อจะได้กันท่าอรอินทร์ด้วย แต่โหน่งกับนุ่นไม่ยอมเพราะกลัวโดนวิกันดาดุ นวลจึงได้แต่ถอนใจ ส่วนที่โต๊ะอาหาร อรอินทร์ก็กำลังคุยข่มวิกันดาเรื่องอาหารที่เธอซื้อมาว่า เป็นร้านโปรดที่อนิรุทธิ์พาไปทานอยู่เป็นประจำ แล้วจัดแจงตักอาหารให้อนิรุธิ์ราวกับเป็นภรรยาเขาเสียเอง
ถาวรมองน้องสาว แล้วเหลือบมองวิกันดาอย่างเกรงใจและอึดอัด แต่วิกันดากลับมีสีหน้าเรียบเฉย อรอินทร์หันมาทางวิกันดาแล้วพูดออกตัว
"อรต้องขอโทษนะคะที่ตักโน่นตักนี่ให้พี่รุทธิ์ มันเคยตัว อรเป็นคนชอบบริการน่ะค่ะ"
"คุณอรคงบริการเก่งนะคะ ใช่ไหมคะ รุทธิ์" วิกันดาส่งยิ้ม
อินทร์อึ้ง อนิรุทธิ์ถึงกับไอข้าวติดคอเช่นเดียวกับถาวร
"ยัยด็อกเตอร์วิกันดานี่ปากจัดนัก เอาไว้ดูฤทธิ์อรอินทร์บ้าง"
อรอินทร์หันมาบ่นกับถาวรเมื่อกลับมาถึงบ้าน แต่ถาวรสวนกลับว่า
" พี่ว่าเขาสุภาพนะ ถ้าเป็นคนอื่นอรอาจจะถูกด่าจนต้องรีบกลับตั้งนานแล้ว ไม่ได้อยู่กินข้าวจนอิ่มหรอก มีอย่างที่ไหนไปทำใกล้ชิดสนิทสนมกับรุทธิ์โดยไม่เกรงใจเขาสักนิด"
"ทำไมคะ อรกับพี่รุทธิ์สนิทสนมกันมันผิดตรงไหน มันเป็นสิทธิของอรที่อรจะคบกับใครก็ได้"
"แต่ไม่ใช่คนที่เขามีลูกมีเมียแล้ว รุทธิ์มันเจ้าชู้นะอร"
"พี่ถาบอกอรแล้วค่ะ ขอบคุณที่เตือน"
อรอินทร์หันหลังเดินกลับออกไป จุดหมายค์อคอนโดของวรนารี ถาวรมองตามพลางส่ายหน้าบ่นว่า
"ลูกเต้าไม่เอาใจใส่"
อรอินทร์มาคุยเรื่องวิกันดาให้วรนารีฟัง เพราะดอกเตอร์วิกันดาที่เธอเห็นยังสาวยังสวยอยู่มาก
"งั้นก็สู้อรไม่ได้ละซี" วรนารีล้อ
"แต่เขาสง่า ดูเหมือนจะนิ่ง แต่ก็เอาเรื่อง" อรอินทร์ว่า
"ค่อยสนุกหน่อย ไม่ชอบหาเรื่องกับคนไร้อารมณ์"
" ลำพังด็อกเตอร์วิกันดาน่ะไม่เท่าไหร่หรอก ผู้หญิงแบบนี้ทนแรงเสียดทานมากๆ เข้าคงทนไม่ได้สำคัญที่พี่รุทธิ์นี่แหละที่ดูจะรักแล้วก็เกรงใจเมียเขามาก" อรอินทร์ครุ่นคิด
เมียหลวง จบตอน 2

ความคิดเห็น

.: ต้องการแสดงความคิดเห็น กรุณาบันทึกความคิดเห็นของคุณลงบนแบบฟอร์มข้างล่างนี้ ขอบคุณค่ะ :.

ละครปัจจุบันตอนล่าสุด

(ตอนอื่น ๆ)

ตอนที่ 1 - 2

ละครที่ฉายอยู่ปัจจุบัน

จามอง ยอดหญิงผู้พิทักษ์แผ่นดิน (3)

ซอนต๊อก มหาราชินีสามแผ่นดิน (15)

ร่วมแสดงความคิดเห็น

* ชื่อ :

อีเมล์ :

* รายละเอียด :

ใส่ข้อมูลได้อีก ตัวอักษร

* ใส่ค่าตามภาพ :

SABUYJAISHOP ผู้ให้บริการทางการตลาดออนไลน์ สำหรับร้านค้าหรือผู้ประกอบการ ที่ต้องการนำเสนอสินค้า โฆษณา ประชาสัมพันธ์ร้านค้า หรือสินค้าในร้าน โดยเรามีเครื่องมือที่จะช่วยอำนวยความสะดวกในการเปิดร้านค้า โฆษณาสินค้า และระบบการสั่งซื้อสินค้าไว้พร้อมสรรพแล้ว สำหรับผู้ที่ต้องการช่องทางในการทำธุรกิจขายสินค้าออนไลน์